به گزارش گروه دانشگاه «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ حوالی ظهر باز هم صدای مبهمی در صحن دانشگاه شنیده میشد. از دانشکده حقوق حرکتشان را آغاز کردند و به سلف نزدیک تر میشدند معترضان این بار با در دست گرفتن کاغذهای پرچم ایران البته بدون نام الله حرکت می کردند. از چند روز قبل بواسطه تحریک کانال هایشان قرار بر مختلط کردن سلف بود!
پس از طی کردن مسیر بین دانشکده ها به سمت سلف آقایان حرکت کردند.شعار هایشان رفته رفته رادیکال تر و فضا ملتهب تر میشد. دخترانشان در جلوی معرکه ایستاده بودند با مدیریت یکی از بانوان حلقه انسانی از آقایان دور خانم ها شکل گرفت که با همراهی یکدیگر به سلف وارد شوند که با مخالف حراست مواجه شدند و در نهایت شعار ها توهین آمیز و هنجار شکنانه شد. بسیجیان نیز با حضور در کنار مقبره شهدا از آرمان هایشان دفاع کردند که با توهین و نا سزای طرف مقابل مواجه شدند.
معترضان در این چند هفته علنا ثابت کردند که هدف نه تغییر پوشش و نه مرگ یک دختر جوان بوده بلکه هدف اصل ایران است، کاغذهای در دستشان گواه این ماجرا بود که ایران قوی نشانه است، و نمیدانند که با این اقدامات نه ایرانی می ماند نه ایرانی ای!
تقلیل مطالبه دانشجوی علوم انسانی به اختلاط در سلف جای تاسف دارد، دانشجویی که در قطب علوم انسانی تحصیل می کند باید گفت و گو کند مطالبه های مهم تری انجام دهد که جریان ساز باشد و خوراک فکری ملت را فراهم کند. نه اینکه چرخدنده جهل باشد!
مطالبه بر حق نیازمند تلاش و کوشش است مشابه تقلیل دادن و منحرف کردن خواسته های بانوان را به مراتب مشاده کرده ایم. مدت ها پیش بود که در تمام فصای مجازی و مدارس و... خواسته حضور زنان در ورزشگاه ها مطرح میشد. مطالبه ای که با حواشی ای روبرو بود و از خارج از ایران حمایت میشد، طبق آمارهایی که در همان زمان بواسطه نظرسنجی منتشر شد این مطالبه اصلی همه زنان ایرانی است نبود. طبق همین آمار درصد کمی از زنان ایرانی خواستار این موضوع بودند.
این رشته سر دراز دارد که به جای تجمیع قوا و افکار و تلاش و کوشش برای رشد بهتر جامعه زنان به پیروی از یک عده سودجو مطالبات جامعه زنان را تقلیل بدهیم به سلف مختلط! کما اینکه در ایام انتخابات مشاهده کردیم بعضا برخی از کاندیدای ریاست جمهوری از این موضوع سوءاستفاده می کرد تا رای بیشتری در سبد خود قرار دهد.
ما در دانشگاه در بین دانشجویان مواجه هستیم با عدم توانایی مدیریت خشم و گفت و گو!
دانشجو مظهر علم و تلاش است دنبال منطق و تکاپو است ناسزا و توهین در ادبیات دانشجو ابدا جا نمیگرد. چه فرقی است میان یک فرد تحصیل کرده و یک فرد بی سواد وقتی ادبیات هر دو یکی است. چه بسا بیسوادانی که حرمت را زیر پا نمی گذارند! دانشجو اگر جوینده دانش باشد آنقدر حرف برای گفتن دارد که به ناسزا روی نمی آورد. ناسزا گویی و توهین نشان از ضعف طرف مقابل است طبق نظریات روانشناسی اگر کسی در رسیدن به هدفش ناکام بماند به توهین روی می آورد تا درون خودش را آرام کند. از طرفی مدیریت خشم اصولی دارد که دانشجویان متاسفانه دارای آن نیستند. هر فردی نیازمند آن است که خواسته هایش را بیان کند، گفت و گو کند و نتیجه و راهکار دریافت کند اما متاسفانه در صحن دانشگاه با این شیوه مواجه نیستیم.
بنا بر نظر جمعی از روانشناسان در جوامعی که مسئولیت گریزی بیشتری دارند و بیشتر بدنبال کم کردن مسئولیت خود و نسبت دادن آن به عوامل بیرونی هستند و توجهی به انگیزه های درونی از جمله تلاش ندارند رفتار خشونت آمیز از جمله خشونت های کلامی بیشتر دیده می شود.
از اثر یادگیری و تربیتی نیز نمیتوان غافل شد 12 سال از روزهای طلایی هر فردی در آموزش و پرورش می گذرد، این نهاد تربیتی موظف است اصول مدیریت خشم و مهارت گفت و گو را به افراد آموزش دهد.و در کنارش تبیین و گفت و گو را جایگزین روش حفظی و انباشتن مطالب قرار دهد.
خارج از بحث روانشناسی مدیریت مشابه اختلاط سلف در چندین دانشگاه و شباهت های تهاجمی بودن این افراد خشونت های کلامی و برخوردهای زننده حاکی از آن را دارد که جماعت دانشجو سوار بر کشتی جهالت عده ای سود جو شده است و ناخدای افکارش را این مدعیان آزادی قرار داده است!
حاشیه نگاری از زینب موذن
