به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از محمد محسن راحمی*/// یادداشت توئیتری آقای مهدی محمدی، مشاور امور استراتژیک ریاست مجلس، چیزی بیش از باز کردن پای ام المصائب سیاست خارجی یعنی «صبر استراتژیک» به سیاست داخلی آن هم بعد از یک ماه «آشوب اجباری مستمر» نبود. اگر این یادداشت، چکیده نگرش کلی حاکمیت به مقابله با این جریان باشد (که به نظر برای بخشی از حاکمیت از ابتدای آشوب اینگونه بوده است) خدا به ایران رحم کند.
گویی ضربه به گیجگاه مدیریت کشور زده اند که پس از گذشت پنجاه روز هنوزبه هوشیاری نرسیده است. البته «تحلیل های اشتباهی» هم در «اختلال سیستم محاسباتی» تصمیم گیران بی تاثیر نبوده است؟ مشاور استراتژیک رئیس مجلس دشمن را بخاطر استفاده گسترده از کارت هایش نکوهش می کند! انگار نه انگار که کارت، ابزاری برای بازی است و دسترسی ها، «سرمایه»ها و «شبکه»ها برای خودشان ایجاد نمی شوند که «خرج» شدنشان از طرف دشمن، دلسوزی مسئول جمهوری اسلامی را بطلبد! لابد فردا یک مشاور از اسراییل یادداشتی می نویسد و می گوید: دارندگی و برازندگی! داریم و استفاده می کنیم. دوباره می سازیم و باز هم...»
«اقدام» مساوی با «سرکوب» نیست!
بر خلاف آنچه در یادداشت آقای محمدی آمده «اقدام» مساوی با «سرکوب» نیست. برخورد متناسب، خرابکاری، ترور، حمله محدود، اعلان جنگ، تصویب قانون، تصریح خطوط قرمز داخلی و خارجی، فراخوان به متحدین، ارعاب و... همه ابزارند، همه اقدامند. کاربست این ابزارها جسارت می طلبد، واقع بینی می خواهد، تکاپوی جدی نیاز دارد. اما خب چه کاریست؟ به سربازانمان می گوییم «کشته شوید و نکشید»!
«کشته شو ولی نکش» معادله ی بازدارنده ای نیست. سیستم سر سوزنی بازدارندگی برای معاندت با خود به وجود نیاورده است. نیروی امنیتی وسط میدان پشتش خالی است. به قول آقای محمدی کلافه است! کلافگی از بی تدبیری در اقدام است نه بخاطر منع از سرکوب! کلافه از بی تصمیمی است! از اینکه تا کی باید خون گردن همکارش را ببیند و اقدامی نکند؟
انفعال، نیازی به صورت بندی توجیهی ندارد
مسئولان، ذیل واژه صبر، بلااستفاده کردن کارت های امنیتی خود در برابر طراحی چندوجهی طرف مقابل را مبتکرانه و عاقلانه جلوه می دهند. در حالی که «انفعال» نیازی به صورت بندی توجیهی ندارد. «کشته شوید» بی عملی است. بی عملی هم نیازی به تئوریزه کردن ندارد. کسی هم ممنون شما نخواهد شد. اما اگر روزی خواستید به دستگاه های امنیتی مشورت بدهید که «بروید و سر یکی دو تا از خوانندگان رپ آنور آبی (مثلا همین فدایی) را زیر آب کنید و پیچ و مهره های این کمپین رسانه ای را شل کنید. این البته درخور تقدیر است. پنجاه روز می گذرد و جمیع مدیران و مشاوران ما نتوانسته اند به پروتکلی برای مقابله با سلبریتی ها برسند. اصلا مهم نیست که چگونه با واژه گزینیهای به ظاهر زیبا، متن های تحلیلی جذاب بنویسید و آرایش سرتاپا خطای دستگاه های مسئول کشور را زیبایی شناسی کنید. وقتی الناز شاکردوست هم بتواند با یک استوری برای شما مشکل ساز شود یعنی اینکه تا الان افتضاح به بار آورده اید.
آتش زدن هم لباسش را ببیند و دم فرو بندد چون استراتژی مشاورین فعلا این است که «کشته شو ولی نکش»! اتفاقا مشکل کمتر از حیث «تکنیکی و تاکتیکی» است و بیشتر کلان و راهبردی است! اگر هم تصاویر غیرقابل توجیهی از نیروی کف میدان وایرال میشود بخاطر کلافگی و عصبانیت از همان بی تدبیری و استراتژی مشاورین بی خبر از وسط میدان است تا ضعف تکنیکی و تاکتیکی!
کدام سرکوب؟ چند شبه دانشجو اخراج شد؟ جواز کسب چند نفر باطل شد؟ کدام ورزشکار محروم شد؟ قواعد بازی را آنقدر مفتضحانه بر خود تحمیل کرده ایم که باید غصه حفظ جان علی کریمی را هم داشته باشیم که مبادا موساد کشته سازی کند.
عملکردها نه با نهج البلاغه قابلیت توجیه دارد نه با لویاتان!
در آن سوی میدان ورزشکاری که دار و ندار آن در ید جمهوری اسلامی است ثانیه ای برای عداوت تردید نمی کند. در همین وانفسا رئیس قوه قضاییه درخواست گفت وگو می کند! واقعا نمی فهمید؟ میانگین عملکرد دستگاه های مسئول در این آشوب از نمره پنج و شش فراتر نمی رود و این ضعف در راهبرد است نه تاکتیک! عملکردها در این آشوب نه با نهج البلاغه قابلیت توجیه دارد نه با لویاتان! مدیران کنترل این آشوب به هیچ دینی به بهشت نمی روند انگار.
مسئولان کشور بدنه اجتماعی انقلاب را ابزار چانه زنی خود کرده اند. از یک طرف آنها را گوشت دم تیغ می کنند و از طرف دیگر برنامه اجتماعی» (!) را احتمالا بنا به سفارش کسانی که فرزندان انقلابی مردم را کف خیابان ذبح می کنند، تهیه و ابلاغ می کند. جمعیت انقلابی کشور هم لابد باید سمعا و طاعتا بگوید و متشکر باشد که مرغ عزا و عروسی آقایان است. اصلا هم مهم نیست که ریخت جامعه پس از «برنامه اجتماعی»(!) چقدر مطلوب این بدنه است. این ولنگاری و بی حجابی را می پسندد یا نه. این بدنه فقط باید حمایت کند نه مطالبه . مطالبه مال کسی است که هر چه بیشتر غیرمدنی تر یا حتی سفاک تر باشد.
آنوقت می آییم و ایستادگی در مقابل هتک اعتقادات مردم را هم به اجتماع واگذار می کنیم. مردم یکدیگر را در رعایت اخلاق کنترل خواهند کرد ان شاءلله. همانطور که «نگاه سنگین مردم حمله کنندگان به خودروی آقای محمدی را کنترل کردند! من قصد رد کردن این فرض که مردم یکدیگر را کنترل می کنند یا نمی کنند ندارم. صحبت این است که با این میزان خودبسندگی اجتماعی اساسا به وجود لشکر مسئولین در ساختار دولت چه نیاز است؟ به دولت چه نیاز است؟ اساسا اگر قرار است هیچ اعمال ارادهی اسلامی در کار نباشد، وجود روحانیت در مصدر حکومت بلاو نمی نماید؟ می خواهم به سوال کلیشه ای اپوزیسیون برگردم: اصلا چرا باید حکومت دست آخوندها باشد؟
پس لازم نیست برگ های برنده دشمن را بشماریم. بلکه باید به دست خالی خود بنگریم. لااقل الان می توانم حدس بزنم چرا دشمن اینگونه برگ های خود را پشت سر هم خرج می کند. وزیر کشورمان را دیده! دبیر شعام را دیده رئیس قوه قضائیه مان را دیده! مشاورانمان را دیده! این بی میلی مفرط به اعمال اراده حاکمیتی برای بازگرداندن زندگی عادی به جامعه را دیده و حریص شده است! بدنه اجتماعی انقلابی مرغ عزا و عروسی نیست!
می شود بین مسئولان کشور و بدنه آشوب یک شباهت عجیب دید.هر دو، جمعیتی که قادر به پا کردن محدوده میدان انقلاب نیست را می بیند و آن را با نام «مردم» خطاب می کنند اما جمعیتی از که از میدان امام حسین(ع) تا بعد از میدان انقلاب را گرفته، در نظر اینان گویی اساسا وجود ندارد. اپوزوسیون می گوید مردم با مایند؛ مسئولان هم می گویند مردم نیاز به اصلاحات نوین اجتماعی دارند. بدنه انقلابی هاج و واج می ماند که دقیقا جز گوشت قربانی دیگر کجا محلی از اعراب دارد مسئولان اخیرا به این بدنه گفته اند: «بهتر است شما کشته شوید، ولی کسی را نکشید.»
با منطق شما فقط انسانهای خوب مجازات می شوند!
چیزی که مسئولان جمهوری اسلامی هیچگاه نفهمیدند این بود که اقدام نظامی و امنیتی، آورده ی فرهنگی هم دارد و اگر تذکر داده می شود که «کار فرهنگی در جای خودش، کار قضائی و امنیتی هم در جای خودش» حتماً حکمتی در آن هست. طبیعی است که بی پاسخ گذاشتن ترورهای دشمن در سالهای قبل، رخوت ایدئولوژیک به بار می آورد. بدنه اجتماعی شما بیش از هر کالای دیگری، نیازمند کالای عزت است. شما مبتنی بر همین «تحلیل های آسان»، با پاسخ نامتناسب به ترور سردار سلیمانی، عزتمندی میلیون ها انسان را مخدوش می کنید و از توان پیشروترین نیروی اجتماعی خود می کاهید. طی سه سال گذشته دستگاه های مسئول هر بار تقاضای عزت را بر سر بدنه انقلابی کشور هوار کرده است. اینک در یک آوردگاه جدید، با تحلیل نادرست در حال بی عزت کردن این بدنه در کوچه و خیابان و اداره و دانشگاه هستند؛ آنهم پیش روی همان بدنهی ضدانقلابی که در هتک اعتقادات این مردم حد ندارد. تمنای عزت پیشکش، جان جوانان این بدنه را بر چه منطقی به فروش گذاشتید که گفتید «کشته شو ولی نکش»؟
کارخانه داران انگلیسی در انقلاب صنعتی با نیروی انسانی خود اینگونه برخورد کرده اند که شما می کنید؟ بدنه اجتماعی انقلاب و نیروی بسیج همین امروز اصلی ترین مانع پیش روی نیروهای مخرب اجتماع و پیش برنده آرمانهای انقلاب است. اینکه روان آنها را می خورید و جسمشان را به دندان کفتارها میسپارید یعنی در حال تقویت چرخه خشونت افزایشی هستید. در این طرح، فقط انسانهای خوب مجازات می شوند! چرخه خشونت با شدت بیشتر و پرشتاب تر ادامه می یابد و جز «استمرار اختیاری آشوب» نتیجه ای عاید ایران نخواهد شد! به قول شهید حسن باقری: «باید به خود جرأت داد که این گونه جنگیدن به درد نمی خورد.» جرأت داشته باشید. ذهن خود را سرد و قلبتان را گرم نگه دارید، نه برعکس.
*فعال سیاسی
1401/08/12 - 13:28
