به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از اکبر بهاری*/// انقلاب اسلامی یکی از تحولات اجتماعی و سیاسی است که تفاوت ها و تمایزهای ویژه و برجسته با تمامی انقلاب های قبل و بعد خود دارد. انقلابی که حجاب معاصر و دشمنی و خواست دشمن تاکنون اجازه نداده بسیاری از ابعاد و ظرفیت های آن نمود و ظهور پیدا کند.
از آزادی بیان حقیقی تنیده در بافت سیاسی انقلاب تا پشتیبانی های فرهنگی و دینی ناگسستنی از آن تا مردم سالاری حقیقی که ماهیت اصلی انقلاب و آزادی های دینی اقلیت و گروه ها که اینها بخشی از اجزای مصلوب و محکم انقلاب اسلامی است. همین ویژگی ها و تمایزهای مهم است که سبب شده دشمن از بدو ایجاد و تاسیس انقلاب تلاش کرده مانع از رشد و تکثر این مدل جدید در عالم سیاست شود.
جنگ 8 ساله که حقیقتا یک یورش تمام عیار و همه جانبه علیه یک انقلاب تازه متولد شده بود که فرهنگ و باور دینی و ملی مانع شد که اهداف دشمن در لگدکردن یک رویش نورس محقق شود. کودتاهای متنوع و متکثر فرهنگی و جغرافیایی وزبانی از دیگر تحرکات ضد ایرانی دشمن است که در همه این تحرکات حضور مردم و باور دینی سبب خنثی سازی اقدامات دشمن شده است.
در کوتاد و آشوب اخیر که به بهانه فوت مهسا امینی انجام شد، انچه مشهود است دشمن با برنامه قبلی دنبال اسیب به مساله پیشرفت کشور است و هر مقطع زمانی که کشور به سمت آرامش و پیشرفت خیز برداشته، دشمن با برنامه و گسیل همه جنگ افزارهای خود به آن حمله کرده است.
در اغتشاشات اخیر تمرکز دشمن بر روی نسل جوان و نوجوان است که بتواند با ایجاد گره های ذهنی و پمپاژ دروغ و تهییج روحیه جوانی با بهره گیری از شبکه های ماهوره ی کذاب، جوان امروز را به خیال خام خود مقابل نظام قرار دهد و متاسفانه بر چهره های سیاسی و ورزشی را با فریب مقابل نظام قرار دهند.
آنچه در بین بسیار خلا آن احساس می شود، خلا گفتگو است و بسیاری از گره های ذهنی که امروز جوانان ما در کف میدان با آن روبرو هستند، حقیقت ندارد بلکه القات رسانه های معاند است که می طلبد با فضای گفتگو به این شبهات پاسخ داد.
به طور واضح پادزهر این گره ها ومسایل ، جهاد تبیین است باید بتوان با حضور عاقلانه و فهیمانه در بین جوانان و نوجوانان و نخبه ها پاسخگویی سوالات این قشر بود. جوان امروز تشنه پاسخ است و متاسفانه بااینکه رهبری انقلاب سالهای متمادی است بر مساله گفتگو و آزاداندیشی و کرسی آزاداندیشی تاکید دارند، این مساله به گفتمان غالب در دانشگاه ها و جامعه بدل نشده است. دانشگاه ها در این مساله بسیار کاستی داشتند و نتوانستند فضای گفتگوی عاقلانه و اخلاقی را ترویج دهند . چه بسا اگر فضا گفتگو و تحمل مخالف و شنیدن صدای دیگر را تمرین می کردیم ، امروز شاهد این حجم از بداخلاقی و ابتذال در مطالبه گری نبودیم.
*فعال سابق دانشجویی
