به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از داود مدرسیان*// فساد یعنی خارج شدن از حد و اعتدال؛ وقتی جامعه دچار فساد شده و از شکل اصیل خود خارج میشود شکل جدید و ساختارهای جدیدی پیدا میکند. ساختارهای اجتماعی جامعه فاسد با ساختارهای اجتماعی جامعه سالم متفاوت است.
ساختار اجتماعی، مجموعه ای از روابط و پیوندهایی است که میان افراد، گروهها و طبقات مختلف یک جامعه برقرار میباشد و رفتارهای اجتماعی یا فرهنگی در آن جامعه بر پایه این روابط تنظیم میشود. ارتباط افراد، گروهها و نهادها، طبق ارزشها و هنجارهایی تنظیم میشود و نهاد خانواده، نهاد آموزش و پرورش، نهاد قضایی و ... بر مبنای این ارزشها شکل میگیرد و عمل میکند.
در جامعهای که سود حداکثری و لذت اصالت پیدا میکند و افراد برای رسیدن به مناصب سیاسی و منافع اقتصادی تلاش میکنند و شایستگان کنار زده شده و فرومایگان در قدرت نفوذ میکنند و برابری و عدالت به استهزاء کشیده شده و طبقات پرخور و پرنفوذی شکل میگیرد، هر مصلحی برای برهم زدن این نظم و روابط و ساختار، قیام کند، کشته میشود مگر اینکه اکثریتی را با خود به همراه داشته باشد. اکثریتی که از ساختارهای موجود خارج شده و بدنبال ساختار اصیل باشند.
جامعه شکلگرفته بر مبنای ارزشهای سرمایهداری که کارتلها، تراستها، کنسرنها و هلدینگها تعیین کننده میشوند و نهادهای سیاسی و قدرت را یا خود در دست میگیرند یا هدایتشان میکنند، این جامعه، مُصلحی که میگوید اموال، انفال، منابع و ثروتها باید عادلانه در دسترس همگان باشد را تحمل نمیکند!
جامعه، اینگونه شکل گرفته؛ مصلح میخواهد این ساختارها و قوارههای غلط را شکسته و از نو بنا کند. اما جامعه در برابر تغییر، مقاومت میکند و مقابل مصلح میایستد و مصلح و مصلحان را میکشد! چرا؟
چون مصلح میگوید هیچ فردی، هیچ قشری و هیچ طبقهای نباید ویژهخواری کند و از منابع، ثروتها، امکانات و درآمدها بیش از مابقی بهرهمند شود و این آغاز درگیری و دشمنی است.
*کارشناس مسائل سیاسی
