به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از عبدالرحیم انصاری */// رسیدنِ اسرائیل به درجه دیوانگی و انتحار، به دلیل سستی در سیستم های دفاعی و امنیتی ایران نیست، که اتفاقا نشانه ای از پِرِس شدن تدریجی دشمن در یک محیط محدود و تحت محاصره است. هنوز هم میبینم برخی از آنان که مدعی انقلابی گری هستند شلاق نکوهش را زمین نگذاشته و در این شرایط به جای متحد و امیدوار کردن آحاد مردم، آنها را نا امید و در مقابل ستون های امنیت کشور قرار میدهند و طوری حرف میزنند که گویی سالها مشق امنیت کرده اند، حال آنکه نه چیزی از پیچیدگی های امنیتی میدانند و نه ابتدائیات جنگ را میفهمند.
اسرائیل اگر آزاد میبود دردسرهایش به مراتب از واکنش های جست و گریخته ی تروریستیِ این روزها بیشتر بود. باید بدانیم تمام سرزمینهای اشغالی به اندازه یک استان کوچک ماست که حالا شمال و جنوب و شرق و غربش درگیر است و در هر کجایش که جبهه ای باز است صدها هزار نفر آواره اند. عمق استراتژیکی ندارد و مقاومت به هر کجایش که اراده کند موشک میزند؛ آتش بس را اگر بپذیرد باخته، اگر نپذیرد شرایط روز به روز برایش سخت تر و حلقه محاصره تنگ تر میشود.
دریای سرخ آبراه اصلی تامین مایحتاجش را یمنی ها بطور کامل بسته اند و مدیترانه نیز امنیت سابق را ندارد. علاوه بر آوارگی شهرک نشینان، هزینه های سنگین جنگ، ورشکستگی و بسته شدن هزاران شرکت و کارخانه، تعطیلی بخش های مختلف گردشگری، کشاورزی و تحمیل گرانی به غصبی نشینان سرزمین های فلسطین، اختلافات داخلیِ ناشی از ناکامی ها، اعتراضات گسترده خیابانی به دولت بابت ناتوانی در آزادی اسرا و پایان جنگ، مجادلات حزبی و جناحی، فعال بودن لحظه به لحظه آژیرهای خطر، اضطراب و استرس فرار به پناهگاه ها، و صدها مصیبت دیگر آن هم در سرزمینهایی که کل آن به اندازه یک استان کوچک ایران است زندگی تلخی را برای صهیونیست ها رقم زده و موجودیت اسرائیل که ریشه این رژیم جعلی است را هدف گرفته است، حال با یک ترور در ایران یا هر کدام از کشورهای همسایه عده ای میگویند ببینید چقدر ضعیف شده ایم!
این اتفاقا نشان از قدرت جمهوری اسلامی است که در برابر نابودی تدریجی و ملموس کل رژیم صهیونیستی فقط میتوانند برخی افراد را ترور کنند؛ و این قدرت و امنیت به گونه ای است که بسیاری مردم ما که در آرامش زندگی میکنند حتی متوجه اینکه مدت ها است درگیر یک جنگ تمام عیار هستیم نشده اند! ضعف آن است که رژیم گرفتار در محاصره مجبور است تمام اقلام و کالای اساسی مورد نیازش را قاچاقی و از مرزهای زمینی اردن و عربستان وارد کند! مگر تا کی میشود یک جمعیت ۶ میلیونی را اینگونه سیر کرد و یک رژیم را روی پا نگه داشت؟!
تنها امید نتانیاهو در شرایطی که هیچ روزنه دیگری برای بقا و نجات رژیم موقت نمیبیند، دست زدن به دیوانگی های بزرگ و تلاش برای درگیر کردن آمریکا در این جنگ است؛ آن هم آمریکایی که علیرغم کمک های بی دریغ به اسرائیل تا این لحظه خود به درگیری مستقیم با ایران تن نداده است. واقعیت این است که جمهوری اسلامی و متحدانش اسرائیل را در گوشه تنگی گربه گیر کرده اند و آنچه شما امروز میبینید چیزی جز چنگ انداختن های از روی استیصال به صورت مقاومت نیست. آنها امیدوار بودند با رفتن دولت شهید رئیسی و روی کار آمدن یک رئیس جمهور اصلاح طلب در ایران، جمهوری اسلامی باز به دوران وادادگی های روحانی برگردد، حمایت ها از مقاومت کم شود، رابطه دیپلماسی و میدان قطع، و تعاملات با روسیه و چین و کشورهای مستقل به امید ارتباط با غرب کمرنگ گردد و به این ترتیب، سیاستمداران اصلاح طلب به جای دور زدن تحریم و ادامه سیاست موفق دولت سیزدهم در فروش دو میلیون بشکه ای نفت، به آمریکا آویزان شوند و در اثر این وادادگی جیب مملکت خالی شده و جمهوری اسلامی مجددا در تنگنا قرار بگیرد تا شاید اسرائیل بتواند نفسی بکشد.
اما پزشکیان تا این لحظه آنها را نا امید، و حد اقل در بیان مواضع انقلابی عمل کرده است و سبب انعکاس یک صدای واحد در کشور شده است. از این رو وحدت اهمیت دارد و دوری از حاشیه و پرهیز از جنجال های حزبی و جناحی بر هر انقلابیِ دلسوز واجب است.
*کارشناس مسائل سیاسی
