به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» «دستهای پدر همیشه کنارمان نیستند، اما اثر و ردشان در زندگی ما پابرجاست. اگر هنوز میتوانی، دستهایش را بگیر و محکم بفشار و اگر نه، بدان آن دستها، حتی در نبودشان هم یاریگر تو هستند همانگونه که زندگیات را ساختهاند.» تقدیم به تمام پدرها که بیصدا عاشق ما بودند و هستند.
