به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از مصطفی ساجدی/// گویا مرحوم مغفور جناب آقای پاپ فرانسیس به عنوان وصیت آخر خود گفته اند که خودروی اختصاصی اش یعنی پاپ موبیل را تجهیز و به درمان کودکان غزه اختصاص دهند.
زیباست. جذاب است. خودرو هم خودروی زیبایی است.
قرار هم شده که خودرو را با پوششی پلاستیکی بپوشانند تا از ترکش محفوظ بماند؛ چه خوب در برابر بمبهای لیزری و هدایت شونده که یک ساختمان را ناگهان فرو میریزاند چطور؟ در برابر بمبهای چند تنی از همانها که زمین را تا عمق زیاد حفر میکند چطور؟
خودمان که پاسخ را میدانیم
اما در این میان باید به دنبال چیزی گشت و به خود ببالیم بابت آنچه که داریم
وصیت جناب پاپ میگوید که او پس از کشتار بیش از پنجاه هزار نفر در غزه وصیتی این چنینی داشته است.
اینجا همان جاست که باید توقف کنیم
برگردیم عقب #خمینی بزرگ کجا را میدیده که نه در ۲۰۲۵ که در ۱۹۶۷ و از همان روزهای آغازین شکل گیری این غده سرطانی میگوید که این ماده فساد که به پشتیبانی دولتهای بزرگ در قلب ممالک اسلامی جایگزین شده باید به همت دولتها و ملل اسلام ریشه کن گردد و هرگونه رابطه و معامله با اسرائیل از جمله فروش نفت و اسلحه یا استعمال کالاهای آن را حرام و
مخالف با اسلام اعلام میکند.
باید شکرگزار باشیم که در عصر کنونی در دایره بزرگ بی تفاوت نبودن به #فلسطین قرار داریم و در این میان هم در دایره مبارزان علیه دشمنان انسانیت این از برکت اسلام است. از برکت شیعه است. دقیق تر بگویم و تخصیص بزنم از برکت وجود فقیهی مثل آقا روح الله خمینی و سید علی خامنه ای است که این چنین سر بالا میگیریم و موشک هایمان به سمت
اسرائیل را به نظاره مینشینیم
که اگر این تفکر نبود یا باید مثل تفاله های پهلوی پرچم پلیدترین موجودات عالم را بالا میبردیم یا باید همچون اعراب بر نفت نشسته حاشیه
#خلیج_فارس روی خون کودکان رقص شمشیر میکردیم و یا باید همچنان سنگر مبارزه مان را در قرمز پوشیدن و سبیل گذاشتن و لعن این و آن گفتن
تعریف میکردیم؛
در بهترین حالت چه میشد؟ خوشحال و راضی میشدیم به اهدای
پاپ موبیل احتمالاً چیزی مثل آخوند موبیل
شما ما را رشد دادید آقا روح الله خمینی
و ممنونیم از شما آقای پاپ فرانسیس که به ما یادآوری کردید که هستیم و کجا هستیم و چه داریم؟ ممنون که به ما یادآور شدید که نباید به اهدای یک خودرو به #کودکان #غزه راضی باشیم.
