به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» حمزه دستیار/// یکی از بزرگ ترین دارندگان بمب اتمی به کشوری بدون بمب که عضو NPT است، حمله نظامی کرده، به تأسیسات هسته ای و نیروگاه هایش حمله می کند، بدون اینکه هیچ سازمان بینالمللی حتی اشاره ای بکند یا واکنشی از IAEA ببینیم.
جنگ طلب ترین رژیم جهان به کشوری که بزرگ ترین نظارت های هسته ای جهان را پذیرفته به بهانه ای که همین سازمان های بین المللی دستش داده اند تجاوز نظامی کرده است.
در این موضوعات یک اصل اساسی نهفته است:
سازمان های بین المللی ابزار قدرت غرب و تجاوزگری آنان است و جهان هزار بار این مسئله را فهمیده و دم نزده است.
جهانی که کشتار ۶۰ هزار نفری در غزه را ندید، تجاوز به همه کشورهای اطراف رژیم را ندید، تجاوز بی دلیل به سوریه سقوط کرده را ندید و محکوم نکرد.
ما ملت ایران این سازمان های جنایتکار را دهه ۶۰ دیده و چشیده بودیم، این ها که حافظان نظم آمریکایی حاکم بر جهان آمد. اما موضوع این جاست که چرا و چگونه کشوری مثل ما باید در قانون جنگل بین المللی به این سگ های نگهبان نظم آمریکایی اعتماد کند؟
چگونه پس از حدود ۵۰ سال همچنان ما از قواعد آنان در مسئله پول شویی و مبارزه با تروریست و ... پیروی می کنیم؟
آیا غیر از این است که شروع پذیرش شروط و پروتکل های FATF خود پیام ضعف ایران و تحریک متجاوز بود؟ با کدام سابقه ما همچنان به آغوش این سازمان های کثیف می رویم؟ تا کی ما باید حسن نیت نشان بدهیم؟
راستش را بخواهید حسن نیت نیست حماقت است.
حسن نیت در تحویل همه اسناد هسته ای ایران از اول انقلاب تا دهه ۸۰ به IAEA و پاسخ بعدش کافی نبود؟ حسن نیت در پذیرش نظارت های فراپادمانی کافی نبود؟ حسن نیت در پذیرش ده ها برابری بازرسان آژانس نسبت به میانگین جهانی کافی نبود؟
حالا که ما مورد تجاوز جنایتکاران عالم قرار گرفتیم کدام یک از سازمان های بین المللی طبق قوانین و مقررات سازمانی شان عمل کردند؟ کدام یک از حقوق ملت ایران دفاع کردند؟ کاش ریشه ساده لوحی از کشور ما برچیده می شد.
