به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» علی خضریان/// هفتمین روز از تیرماه سال ۱۴۰۴، شهر تهران شاهد تشییع میلیونی شهدایی بود که عزت و اقتدار امروز ایران، مدیون مجاهدتهای ایشان در عرصههای علمی و نظامی بوده است. و همچنین دوشادوش فرماندهان و دانشمندان شهید، تشییع شهدای مظلوم و حتی معصوم و خردسالی که افشاگر ماهیت جنایتکار رژیم صهیونسیتی بودند و با تابوتهای کوچک خود روزی خیره کننده و ماندگار را در تاریخ انقلاب پرشکوه اسلامی مردم ایران رقم زدند.
تهران در روز هفتم تیر سال ۱۴۰۴ و به نمایندگی از ۹۰ میلیون ایرانی، مثلثی از صدای اجتماعی را در تشییع شهدای اقتدار ملی به گوش جهانیان رساند.
صدای اول، صدای شهیدانی بود که با خونشان در راه دین و میهن، مسئولیت همه ما را در دفاع از ایرانِ امام حسین(ع) و محافظت از مرزهای علمی، معنوی و مادی ایران اسلامی خواستار شدند.
صدای دوم، صدای مردم نجیب و قدردان حاضر در بدرقه حسینی شهدا بود، مردمی که با همه تفاوتهای ظاهری و با همه سلیقههای سیاسی و اجتماعی، به تشییع شهدا آمدند تا در عمل اعلام کنند تبلیغات و عملیات روانی دشمن صهیونیستی و فارسیزبانان وطن فروش همسو با دشمنان این مرز و بوم نتوانسته است تکریم اجتماعی ایشان نسبت به مجاهدتهای دانشمندان، سرداران و امیران نظامی که جانشان را فدای اقتدار میهن اسلامی کردند، مخدوش کند. این صدای مهم اجتماعی یعنی دشمنان ملت ایران نتوانستند با هزینه میلیاردها دلار در جنگ نرم علیه ایران اسلامی، قدرت نرم نظام اسلامی را دچار خدشه کنند و احساس عمیق اجتماعی نسبت به قهرمانان ملی خود، پررنگتر از روزهای ابتدایی پیروزی انقلاب میجوشد.
صدای سوم، صدای پاسداری خدمتگزاران ملت ایران در نیروهای مسلح، دستگاههای اجرایی، قضایی و همچنین مجلس شورای اسلامی است که در کنار ملت رشید و شهید پرور ایران ایستادند تا با تلاش شبانهروزی برای حفظ انسجام ملی جامعه ایران و کاهش آلام اقتصادی مردمی که لایق بهترینها هستند، به دشمنان ملت ایران اعلام کنند که همچون شهدای اخیر، جان ناقابلشان را فدای امنیت و سربلندی ایران اسلامی خواهند کرد و در مقابل زیادهخواهی دشمنان سر فرود نخواهند آورد.
سه صدای مهمی که از در هفتم تیرماه از تهران مخابره شد، بیتردید در حافظه تاریخی این ملت ماندگار خواهد شد و یادآور صدای استقلالطلبانه جامعه ایران در دوران دفاع مقدس و ملی شدن صنعت نفت بود که در ناخودآگاه اجتماعی ملت ایران ریشه دوانیده است.
