به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ به نقل از وزارت بهداشت، دکتر طاهره چنگیز در یک برنامه تلویزیونی نسبت به تبعات تغییر مقررات انتقال دانشجویان از دانشگاههای خارجی به داخل کشور هشدار داد.
رئیس دانشگاه علوم پزشکی هوشمند با بیان اینکه ورود به دانشگاههای خارجی بدون شرکت در کنکور انجام میشود و صرفاً از طریق درخواست بررسی مدارک و پرداخت شهریه است، گفت: برخی از این افراد پس از گذراندن چند واحد در دانشگاههای خارجی، درخواست انتقال به دانشگاههای داخل کشور میکنند، در حالیکه قبلا نتوانسته اند از مسیر آزمون سراسری وارد شوند و همین امر میتواند اصل عدالت آموزشی را زیر سؤال ببرد.
چنگیز با اشاره به آمارهای سالهای گذشته افزود: تعداد متقاضیان انتقال از حدود ۲۰۰ نفر در سال ۱۳۹۵ به بیش از ۱۷۰۰ نفر در سال ۱۳۹۸ رسید، یعنی در عرض سه سال، بیش از هشت برابر افزایش یافت. در همان دوره بیش از ۵۵۰۰ نفر از طریق انتقال از دانشگاههای خارج وارد رشتههای پزشکی کشور شدند.
وی تأکید کرد: چنین روندی، در صورت حذف یا تضعیف مقررات موجود، میتواند دوباره به شکل «انفجاری» تکرار شود و صندلیهای دانشگاههای علوم پزشکی را اشغال کند، بدون آنکه به رفع نیاز مناطق محروم یا عدالت آموزشی کمکی کند.
به گفته رئیس پیشین دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، دانشجویانی که از این مسیر وارد میشوند، تعهد خدمتی برای مناطق محروم ندارند و شهریهپرداز محسوب میشوند؛ از این رو نه نیروی انسانی با تعهد خدمت به مناطق محروم تربیت میشود و نه احساس عدالت در میان داوطلبان داخلی باقی میماند.
وی با انتقاد از تعدد مراکز سیاستگذاری و تصمیمگیری در حوزه آموزش پزشکی افزود: گاهی مصوبات شورای عالی انقلاب فرهنگی با مصوبات مجلس در تعارض است و این ناهماهنگی، قوه مجریه را در برنامهریزی و اجرای سیاستها ناتوان میسازد. ثبات مقررات، اساس کار آموزش پزشکی است؛ قانونی که امروز تصویب و فردا نقض میشود، اعتماد عمومی را از بین میبرد.
چنگیز با اشاره به آسیبهای «قانونگذاری اقتضایی» گفت: نباید برای حل موردی مشکلات شخصی برخی افراد، مسیرهای قانونی کشور را تغییر داد. این رفتارها به بیاعتمادی اجتماعی و تضعیف احساس عدالت منجر میشود.
وی خاطرنشان کرد: یادگیری پزشکی صرفاً با خواندن کتاب و دیدن فیلم ممکن نیست؛ مهارتهای بالینی نیازمند تمرین و آموزش عملی در کنار استادان خبره است. اگر بدون زیرساخت، و فراهم کردن استاد و محیط آموزشی بالینی کافی تعداد پذیرش دانشجو را افزایش دهیم یا مسیرهای میانبر برای ورود ایجاد کنیم، دانشجویان مجال کافی مهارت آموزی زیر نظر اساتید را نخواهند یافت و علیرغم طی ۷ سال در دانشگاه در کسب توانمندیهای مورد انتظار ناموفق خواهند بود. این امر سلامت مردم بخصوص مردم مناطق کمتر برخوردار را به خطر خواهد انداخت.
