به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادادشت ازعلیرضا تسلیمی/// امروز نمی‌توان از وضعیت جامعه سخن گفت و چشم بر واقعیت‌های تلخ معیشتی بست. فشار استخوان‌سوز اقتصادی و ناملایماتی که بر سفره‌های مردم سایه انداخته، حقیقتی غیرقابل‌انکار است. در این میان، «اعتراض» نه تنها یک حق قانونی و شرعی، بلکه نشانه‌ای از زنده بودن روح مطالبه‌گری در کالبد ملت است. مردمی که پای تمام فراز و نشیب‌های این مرز و بوم ایستاده‌اند، حق دارند صدای رنج خود را به گوش مسئولان برسانند و نسبت به ناکارآمدی‌ها منتقد باشند. که این فریاد، فریادِ اصلاح است، نه تخریب؛ و ریشه در دلسوزی برای میهن دارد.
اما در پسِ این گلایه‌های به‌حق، همواره سایه‌ای شوم در کمین است. دولت‌های بیگانه و پادوهای گوش‌به‌فرمان آن‌ها که در طول تاریخ ثابت کرده‌اند نه‌تنها دلسوز ایران و مردمانش نیستند، بلکه از هر زخم و ضعفی برای ضربه زدن به پیکره استقلال، هویت و یکپارچگی این کشور بهره می‌برند، همواره آماده‌اند تا سوار بر موج مطالبات به حق مردم شوند و آن را به ناکجاآباد سوق دهند.
استراتژی آن‌ها روشن است: تبدیل «اعتراض مسالمت‌آمیز» به «آنارشیسم کور» و تغییر مسیرِ «مطالبه معیشت» به سمت «ویرانی امنیت».
هوشیاری ملی دقیقا در همین نقطه معنا پیدا می‌کند. مردم فهیم ایران به خوبی می‌دانند که اجازه دادن به بیگانگان برای دخالت در امور داخلی، نه تنها دردی از اقتصاد رنجور ما دوا نمی‌کند، بلکه با ایجاد ناامنی، همان اندک فرصت‌های بهبود را نیز می‌سوزاند.
مردمان ما میان «نقدِ دولت» و «خدمت به دشمن» مرز دقیقی قائل اند. همانطور که اعتراض صلح‌آمیز، ابزاری برای پویایی سیستم و رساندن دغدغه های بی واسطه آنهاست، آشوب و اغتشاش سلاحی برای به حاشیه کشاندنِ خواسته‌های مردم و نادیده گرفته شدن است و تنها به نفع کسانی است که آرزوی فروپاشی ایران عزیز را در سر می‌پرورانند.
فرجام نجابتِ اعتراض،گره گشایی از درد مردم است و پایان اجازه دادن به موج سواری دشمن، عمیق تر شدن مشکلات و کور کردن گره ها.
راه عبور از معبر سخت اقتصادی، از مسیر "عدالت‌خواهی مومنانه" و "مرزبندی قاطع با فتنه" می‌گذرد. مستضعفین که صاحبان اصلی این انقلابند، با بصیرت انقلابی خود اجازه نخواهند داد گلایه‌های به‌حقشان، به هیزمِ آتش‌بیارانی تبدیل شود که هیچ نسبتی با ایران و ایرانی و دغدغه های آنان ندارد.
