به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از مهر؛ مردم تهران با حضور در تجمع محکومیت هتک حرمت مساجد که در مسجد شهید بهشتی برگزار شد جنایات تروریست‌های صهیونی آمریکایی را محکوم کردند.
بر اساس این گزارش، با عبور از آستانه درب ورودی تضاد بین بیرون و درون برای هر بیننده ای شوکه‌کننده است. فضای بیرونی، علی‌رغم وقوع فاجعه، هنوز نشانه‌هایی از حیات و آرامش پیش از آتش را در خود نگه داشته است.
در ابتدای ورود، حوضی فیروزه ای همچنان پابرجاست. این آبی روشن، تضاد خیره‌کننده‌ای با فضای سیاه و سوخته داخل مسجد دارد. آب ممکن است راکد یا کم شده باشد، اما رنگ آن به عنوان نمادی از پاکی و سکون، در برابر ویرانی، خودنمایی می‌کند.
درختان اطراف حوض، با برگ‌های سبز یا نیمه‌خشک خود، ایستاده‌اند. آن‌ها شاهدان بی‌طرفی هستند که شاهد سوختن خانه خدا بوده‌اند.
فواره وسط حوض، که روزگاری با پاشیدن آب، طراوت می‌بخشید، اکنون خشک و ساکت است. این سکوت فواره، به تلخی وضعیت فعلی مسجد دامن می‌زند؛ زیبایی در انتظار شروعی دوباره است که متوقف شده است.
با عبور از این تضاد محیطی، وارد فضای اصلی می‌شویم که کاملاً متفاوت است. سیاهی دیوارها، فوراً بر حس بیننده مسلط می‌شود.دیوارهای سیاه و دودزده مسجد، شاهدی خاموش بر جنایت اغتشاشات تروریستی هفته گذشته بودند؛ لکه‌های دوده، داستان آتش خشم خراب تروریست‌های داعشی را روایت می‌کردند و در میان این سیاهی، دیوار نیمه‌سوخته کنار محراب را که سیم‌های برق از آن آویزان بود، وضعیت هرج و مرج لحظه حمله را به یاد می‌آورد.
در مرکز صحن، همان جایی که پیشتر قبله‌گاه مؤمنان بود، بقایای یک موتور باقی مانده بود؛ در میان این بقایا، کتاب‌های قرآن سوخته و پاره پاره شده خودنمایی می‌کردند؛ برخی از جلدها کاملا سوخته و بعضی دیگر، با باز شدن لبه‌ها، صفحات نیمه‌سوز خود را چون صفحات یادداشت‌های دردناک به نمایش گذاشته بودند.
بسیاری از حاضران با در دست داشتن شاخه و دسته گل‌های زیبا محل محراب و آن موتور بسیجی که کاملا سوخته بود را گلباران کردند ؛ حرکت آن‌ها توأم با زمزمه‌هایی از خشم و اندوه بود. این صحنه غمناک مسجد، نه یک خرابکاری عادی، بلکه موزه‌ای از توهین و اهانت بود؛ جایی که هر نقطه سوخته، یادآور این حقیقت بود که دشمنان ایمان، نه تنها بنا، بلکه کلمات نورانی را هدف قرار داده بودند.
از مسجد بیرون می آیم، انبوه جمعیت، جلوه‌ای از ایمان راسخ را نمایان می‌کند؛ بسیاری از افراد شرکت کننده قرآن کریم را با احترامی خاص در هوا نگه داشته بودند، نوری معنوی بر چهره‌های مصمم تجمع‌کنندگان می‌تابید. هر قرآن به دست گرفته شده، نمادی بود از دفاع از حریم مقدسات و بیانی خاموش اما کوبنده در برابر هرگونه هتک حرمت. این قرآن‌ها، گرچه کاغذی و ملموس بودند، اما به سان سپری غیرقابل نفوذ در برابر تهاجم ایدئولوژیک و توهین‌های ناروا عمل می‌کردند و حضورشان، اتحاد و ایستادگی قلبی جمعی را به نمایش می‌گذاشت.
امام جماعت مسجد شهید بهشتی بعد از قرائت دعای شریف کساء به ایراد سخنرانی پرداخت و اظهار داشت: گروهی تروریست که به نظر می‌رسد آموزش‌های دقیقی برای نفوذ و تخریب دیده بودند، با آگاهی کامل از نقشه و مسیرهای ورودی و خروجی مسجد شهید بهشتی پنج شنبه هفته پیش دست به اقدام تروریستی زدند. این افراد پس از ورود، تمام کتب قرآن و مفاتیح و سایر وسایل را در وسط مسجد جمع کرده و سپس همه را به همراه یک موتورسیکلت به آتش کشیدند. در مدت تقریبی چهل دقیقه حضورشان، علاوه بر آتش زدن کتب، اقدام به سوزاندن چند موتور و ماشین در حیاط مسجد کردند.
وی‌افزود: پس از خروج تروریست ها، حدود ده کیسه خاکستر از مقابل محراب جمع‌آوری شد. در حالی که تلاش برای تماس با آتش‌نشانی برای مهار حریق بی‌نتیجه بود، صحنه‌ای زیبا و الهام‌بخش رقم خورد: مردم محله از خانه‌های خود بیرون آمدند و با آوردن سطل سطل آب از منازل، طی سه ساعت تلاش مداوم، موفق به اطفاء کامل آتش شدند. این اقدام مردمی نشان داد که مسجد خانه آن‌هاست و اجازه نخواهند داد چنین مکانی تخریب شود؛ مردم با چشمانی اشکبار اما استوار ایستادند تا محل عبادتشان را نجات دهند.
امام جماعت مسجد شهید بهشتی ابراز کرد: این همبستگی در روز بعد نیز ادامه یافت؛ اهالی محل برای پاکسازی مسجد مراجعه کردند تا امکان اقامه نماز مجدداً فراهم شود.
وی‌افزود: با فرمایش اخیر مقام معظم رهبری در خصوص ماهیت اغتشاشگران، ایشان اغتشاشگران را به دو دسته تقسیم کردند که دسته اول، افراد آموزش‌دیده و مرتبط با دستگاه‌های اجرایی رژیم صهیونیستی و آمریکا هستند که آموزش‌های خود را در داخل کشور اجرا کرده‌اند و مجرم محسوب می‌شوند.
در پایان مهدی رسولی و ابوذر بیوگرافی به مرثیه خوانی پرداختند.
