به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از مهر؛ در شبهای آشوب اخیر، صحنههای بیسابقهای ثبت شد؛ از حمله به مراکز درمانی و زنده زنده سوزاندن پرستار تا آمبولانسهایی که به جای نقل مکان به سوی بیمارستانها، خود به هدفی برای حمله تبدیل شده بودند. آمارهای رسمی از سازمان اورژانس کشور، تصویری هشداردهنده از تخریب عمدی زیرساختهای حیاتی امداد و نجات ارائه میدهد.
آسیب به آمبولانسهای اورژانس
بر اساس اعلام جعفر میعادفر، رئیس سازمان اورژانس کشور، در جریان این حوادث، ۲۱۹ دستگاه آمبولانس، یک دستگاه اتوبوس آمبولانس و ۱۰ پایگاه اورژانس مورد هجمه و آسیب قرار گرفتهاند. از این میان، ۶ آمبولانس به طور کامل در آتش سوخته و از چرخه خدمت خارج شدهاند و ۲۰ دستگاه دیگر در تعمیرگاهها، منتظر بازگشت به خط مقدم نجات جان انسانها هستند. خسارت مالی اولیه، رقمی در حدود ۲۳۰ میلیارد تومان برآورد شده است.
اما فاجعه، تنها به آهنپارههای سوخته محدود نمیشود. پشت این آمار، داستان انسانهایی است که در خط مقدم امداد، خود قربانی خشونت شدهاند. میعادفر از مصدومیت ۵۴ کارشناس اورژانس تنها در تهران خبر میدهد. آسیبها از سوختگیهای شدید ۲۵ تا ۳۰ درصدی گرفته تا ضربه به سر ناشی از پرتاب سنگ، و حتی اصابت گلوله و چاقو را شامل میشود. برخی از این امدادگران هنوز در دوره درمان و نقاهت به سر میبرند، در حالی که دیگران به دلیل کمبود نیرو، با وجود جراحات، دوباره به خدمت بازگشتهاند.
شهادت یک پرستار
ابعاد تراژیک این حوادث با گزارش شهادت یکی از پرستاران در حین انجام وظیفه عمق بیشتری مییابد. حسین کرمانپور، رئیس مرکز روابط عمومی وزارت بهداشت، با اشاره به حادثه آتشسوزی عمدی در یکی از مراکز درمانی رشت گفت: «متاسفانه در این حادثه یکی از همکاران پرستار ما حین شیفت و ارائه خدمات به درجه رفیع شهادت نائل شد.» این واقعه دردناک نشان میدهد که خشونتها تا چه حد مرزهای انسانی را درنوردیده و حتی قدسیترین مکانها و افراد آنانی که تنها مأموریتشان نجات جان انسانهاست را نیز هدف قرار داده است.
آنچه این رویداد را به عمقی هولناک میرساند، گزارشهای تأییدشده از ممانعت عمدی اغتشاشگران از رسیدن کمک به مصدومان است. رئیس اورژانس کشور با اشاره به این "تفکر خبیثانه" توضیح میدهد که در مواردی، مسیر آمبولانسها به عمد مسدود شده تا تیمهای امدادی نتوانند به یاری مجروحان بروند، گویی که افزایش آمار قربانیان، بخشی از نقشهی طراحی شده بوده است.
این اقدامات، ناقض قوانین بینالمللی از جمله کنوانسیون ژنو است که آمبولانسها و نیروهای درمانی را از هدف قرار گرفتن مصون میداند. میعادفر با مقایسه این رویداد با جنگ هشت ساله تحمیلی، تأکید کرد: «حتی صدام با همه خباثتش، به آمبولانسها حمله نمیکرد.»
محرومیت روزانه ۸ تا ۱۰ شهروند از خدمات اورژانسی
در همین راستا حسین کرمانپور نیز با بیان اینکه «حتی حیوانات به همنوع آسیبدیده خود کمک میکنند»، بر جنبه اخلاقی ماجرا تأکید کرده و افزود: «شرافت دینی ما اجازه نمیدهد که محیط درمانی و امدادی مورد هجمه و حمله قرار گیرد.» این اظهارات نشان میدهد که این حملات نه تنها نقض قوانین، بلکه عبور از خطوط قرمز اخلاقی و دینی است.
هر آمبولانس تخریبشده به معنای محرومیت روزانه ۸ تا ۱۰ شهروند از خدمات اورژانسی است. این امر مستقیماً جان بیماران نیازمند به خدمات فوری از سکته قلبی تا حوادث ترافیکی را تهدید میکند. از بعد روانی، این حوادث تأثیرات عمیقی بر کادر درمانی داشته است. کرمانپور هشدار داده: «کادر درمان دچار وحشت میشوند که این مسأله بر کیفیت خدمات درمانی اثرگذار است.»
مراکز درمانی و امدادی، نماد بیطرفی و انسانیت در هر جامعهای هستند. این مراکز همانگونه که کرمانپور تأکید کرده—«به هر فرد حادثهدیده در هر شرایطی کمک میکنند و هیچ تفاوتی در ارائه خدمات به افراد مختلف وجود ندارد.»
این گزارش، روایتی تلخ از روزهایی است که چرخهای نجات از حرکت ایستادند، نه به دلیل نقص فنی، بلکه به خاطر دستهایی که عامدانه ترمز حیات را کشیدند. شهادت پرستار و مدافعان امنیت و همچنین شهادت مردم عادی طی این روزها نشان داد که هدف از این اقدامات تروریستی فقط و فقط جان و مال مردم ایران بوده و این افراد با سو استفاده از اعتراضات معیشتی مردم تلاش کردند انتقام شکست سنگین جنگ دوازده روزه را با مزدوری آمریکا و اسراییل از مردم ایران بگیرند.
