به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ باور به مهدویت، در منابع روایی شیعه، تنها یک اعتقاد تاریخی نیست؛ وعده‌ای است که از زبان پیامبر اسلام(ص) و اهل‌بیت(ع) بارها تکرار شده و با آینده بشر گره خورده است. شیخ صدوق در منابع خود، از امام حسین(ع) روایتی نقل می‌کند که در آن، امام دوازدهم به‌عنوان آخرین حلقه زنجیره هدایت معرفی می‌شود؛ حلقه‌ای که قرار است تاریخ را به نقطه تعادل بازگرداند.
امام حسین(ع) در این روایت، از دوازده مظهر هدایت سخن می‌گوید که نخستین آن‌ها امیرالمؤمنین علی(ع) و آخرین‌شان، فرزند اوست؛ امامی که «حق را برپا خواهد داشت» و به‌واسطه او، زمین مرده دوباره جان خواهد گرفت. در این روایت، غیبت امام مهدی(عج) نه به‌عنوان یک خلأ، بلکه به‌مثابه یک آزمون بزرگ توصیف شده است؛ آزمونی که در آن، گروهی از ایمان بازمی‌گردند و گروهی دیگر، با وجود تکذیب و آزار، بر باور خود می‌ایستند.
در همین روایت، جایگاه منتظرانِ صبور به‌روشنی ترسیم می‌شود؛ آنان که در دوران غیبت، در برابر تردیدها و فشارها ایستادگی می‌کنند، هم‌سنگ مجاهدانی دانسته شده‌اند که با شمشیر در کنار پیامبر اسلام(ص) جنگیده‌اند. تعبیری که نشان می‌دهد انتظار، در منطق شیعه، هزینه دارد و صبر، بخشی از ایمان است.
در اندیشه شیعی، تحقق حکومت واحد جهانی تحت رهبری امام غائب، امری حاشیه‌ای یا نمادین نیست؛ بلکه ضرورتی اعتقادی است که روایات متعددی بر آن دلالت دارند. این حکومت، نه محدود به جغرافیای خاص، که فراگیر و جهانی توصیف شده است؛ حکومتی که قرار است عدالت را جایگزین بی‌عدالتی‌های انباشته تاریخ کند.
پیامبر اسلام(ص) در روایتی مشهور، حتی کوتاه بودن عمر جهان را مانعی برای تحقق این وعده نمی‌داند. به‌گفته ایشان، اگر از عمر دنیا تنها یک روز باقی مانده باشد، خداوند همان یک روز را چنان طولانی خواهد کرد تا مهدی موعود ظهور کند. در ادامه این روایت، از نزول عیسی‌بن‌مریم(ع) و نماز گزاردن او پشت سر امام مهدی سخن گفته می‌شود؛ تصویری نمادین از وحدت ادیان الهی در سایه عدالت نهایی.
بر اساس همین روایت، حکومت حضرت مهدی(عج) مرز نمی‌شناسد و شرق و غرب عالم را دربرمی‌گیرد؛ توصیفی که مهدویت را از یک باور صرفاً مذهبی، به افقی جهانی و انسانی پیوند می‌زند.
