به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ یادداشت از عبدالرضا هادیزاده نائینی/// اگر دو پیام اخیر رضا پهلوی را کنار هم بگذاریم، تصویری از یک سناریوی امنیتی آشکار میشود که بر اساس آن قرار است دوباره خیابانها رنگ خون بگیرد.
در پیام نخست، او از گروهی با عنوان «گارد جاویدان» میخواهد «دستگاه سرکوب» را هدف قرار دهند. او تاکید میکند این گروه به معنی تودههای مردم نیست و آن را در ابهام قرار میدهد. ربع پهلوی در پیام دوم، همزمان از مردم میخواهد به بهانه چهارشنبهسوری در خیابانها حضور یابند.
اما چرا این دو پیام در کنار هم بوی یک طراحی خطرناک میدهد؟
یکم؛ نیروهایی که پهلوی آنها را «سرکوبگر» مینامد یعنی پلیس، نیروهای امنیتی و بسیج نیروهای سازمانیافته و مسلح برای تامین امنیت هستند. وقتی کسی از «ضربه زدن» به چنین نیروهایی سخن میگوید، معنای آن چیزی جز اقدام مسلحانه نیست. هیچ گروه غیرمسلحی نمیتواند به نیروهای مسلح ضربه بزند. بنابراین وقتی از «گارد جاویدان» سخن گفته میشود، عملاً از گروهی حرف زده میشود که باید مسلح باشد.
در اینجا سؤال اساسی شکل میگیرد: این افراد را چه کسی مسلح کرده است؟ کدام شبکه پشت سازماندهی چنین گروهی قرار دارد؟ بدیهی است که چنین گروهی بدون پشتیبانی مالی، امنیتی و تسلیحاتی نمیتواند شکل بگیرد. بنابراین ادعای وجود «هستههای فعال» در سراسر ایران عملاً به معنای سخن گفتن از یک شبکه تروریستی سازمانیافته با حمایت بیرونی است.
دوم؛ پهلوی در همین پیام به صراحت از نقش این افراد در حوادث ۱۸ و ۱۹ دی تقدیر میکند و میگوید آنها برای آزادی «بهایی پرداختند». این جمله در واقع اعترافی تلویحی است به ابعاد تاریک دیماه است.
اما خطرناکترین بخش ماجرا ترکیب دو فراخوان است. از یک سو، به یک گروه برای ضربه زدن به نیروهای امنیتی فرمان داده میشود و از سوی دیگر، مردم عادی دعوت میشوند که چهارشنبهسوری را پرشورتر برگزار کنند!
معنای عملی این ترکیب یعنی حضور همزمان مردم غیرمسلح و عناصر مسلح گارد جاویدان تنها میتواند یک حمام خون در کشور راه بیاندازد.
این همان نقطهای است که بسیاری از تحلیلگران آن را «سناریوی کشتهسازی» مینامند؛ سناریویی که در آن با تحریک درگیری و ایجاد خشونت، تلاش میشود تلفات انسانی به وجود بیاید تا از آن به عنوان اهرم فشار سیاسی و رسانهای استفاده شود.
سوم؛ اتفاقا در پیام رضا پهلوی از رئیسجمهور آمریکا و نخستوزیر اسرائیل میخواهد تحولات چهارشنبهسوری ایران را زیر نظر بگیرند. این جمله نیز بسیار معنادار است. چرا باید یک اپوزیسیون از رهبران دو دولت خارجی بخواهد یک آیین سنتی ایرانی را «زیر نظر بگیرند»؟ آیا این بخشی از یک سناریوی ضدایرانی برای بینالمللی کردن یک بحران ساختگی به بهانه آیین سنتی ایرانیان جهت اعتبارسازی برای پهلوی نزد دولتهای متخاصم نیست؟
اگر چنین باشد، پرسش اصلی این است: آیا قرار است مردم عادی بار دیگر هزینه یک پروژه سیاسی خارجی را با جان خود بپردازند؟
