به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مهدی جمشیدی/// ۱. طرح اغتشاش و تروریسم شهری، شکست خورد. امشب، بیستوششم اسفند باید همۀ نیروها و جریانهای معارض و ضدانقلاب، تجمیع میشدند و در پوشش انقلاب ملی و با هدف سرنگونی جمهوری اسلامی به خیابان میآمدند، اما چنین نشد. همۀ مناطق و محلههای تهران در آرامش و امنیت بودند و هیچ صدایی از وطنفروشان و مزدوران برنخاست. از بعدازظهر به این سو، نیروهای بسیجی به خیابان آمدند و پیشاپیش، موقعیت و فضای شهر را در دست گرفتند. این حضور، یادآور کارنامۀ کمیتههای انقلاب اسلامی در دهۀ شصت بود. بهراستی، تهران به دهۀ شصت و اقتدار امّت حزبالله بازگشت. تعبیر امّت حزبالله، اشاره به ریشه و خاستگاه اجتماعی این وضع است؛ آنچه که در خیابانهای تهران میبینیم، خود جامعه است و نه حاکمیت. این فضای حماسی و مقاومتی، از عمق ارادۀ جمعی جوشیده است که ماهیت و منطق دینی دارد. دین، تمامیت هویت ایرانیان معاصر است و این هویت غالب و غنی، دوباره به میدان آمده و بسیج اجتماعی در وضع جنگی تولید کرده است.
۲. این بضاعت حماسی و انقلابی، در متن جامعه وجود داشته و در پی موقعیتی بوده که اینگونه خودش را نمایان سازد. مؤمنان وفادار و شهادتطلب، در زیر بمباران شهری به خیابان و میدان آمدند تا مبادا نیروهای اغتشاش، امکان و مجال بیابند. جنگ، ظرفیت و استعداد حماسی جامعه را فعلیت بخشیده و این به معنی برکات و حسنات جنگ است. جنگ، حقایق مکتوم و باطن نهفتۀ جامعه را عیان کرده و بدنه و عقبۀ اجتماعی آرمانگرایی انقلابی را متجلّی کرده است. بدیهی است که از دشمن در برابر این اجتماعات انبوه و خودجوش و ایمانی، کاری ساخته نیست. جامعه نشان داد که سخن رهبر شهید، صواب و صادق است؛ جمهوری اسلامی، همان مردم است. شکاف و تضادی در میان نیست و اینک جامعه، در کنار حاکمیت ایستاده است و به مقاومت، باور و ایمان دارد. مقاومت، نهفقط نظریۀ جمهوری اسلامی، بلکه انتخاب مؤمنانۀ جامعۀ ایران است. این واقعیت اجتماعی، حاجت به نظرسنجی ندارد، بلکه در خیابانها و میدانها، منکشف شده است. باید چشم گشود و غلیان و جنبش ایمانی ایرانیان را مشاهده کرد. هیچ نیرویی در میان نیست که بتواند این ارادۀ تاریخی را درهمبشکند و مردم را از خیابانها براند و آنها را وادار به تسلیم کند.
۳. هیچ خبری از جنگ شهری نیست؛ تروریسم وارداتی، فلج شده و اغتشاش به لانه خزیده است. دو هفته است که جامعۀ ایران، خیاباننشین شده و در مواجهه با انفجارهای شهری، نمیهراسد و از خیابان نمیگریزد. آنچه ایرانیان را در خیابان نگاه داشته و بیم و خوف را از آنها ربوده، تعلّقخاطر به عاشوراست؛ چنانکه حاجقاسم در بیانی موجز و باطنبینانه، مردمان اینجا را ملّت امام حسین ـ علیهالسلام ـ خواند. حقیقت نیز جز این نیست که در عمق روح جمعی ایرانیان، ارادت به اسلام شیعی موج میزند و این ارادت دیرینه و راسخ، در تنشها و تلاطمها بیشتر نمایان میشود. بر این اساس است که مردم در اجتماعات مؤمنانۀ شبانه، هراسی از وضع جنگی ندارند و از خانه به خیابان میآیند و فاتحانه و حماسی فریاد برمیآورند. ما با یک تاریخ قدسی مواجه هستیم که در این لحظهها، ناگهان میخروشد و اقتدار و عظمت خویش را محسوس میسازد.
۴. اینچنین است که نیروهای اغتشاش و تروریستهای شهری، به صحنه نیامدند و پنهان ماندند. مردم، امکان اغتشاش را برچیدند و این کاری بود که تنها از خود مردم برمیآمد. لایۀ ایمانی جامعه باید نشان میداد که هیچ گامی به عقب برنداشته و به تسلیم رو نیاورده و دچار ضعف و سستی نشده است. این ظهورات ایمانی و انقلابی، کار جنگ شهری را بساخت و زمینۀ آن را برچید. اینک تهران، یکپارچه و مقتدرانه، در اختیار امّت حزبالله است. خیابان در امنوامان است؛ باید در میدان، آمریکا را فراری داد و دولت صهیونی را ساقط کرد. اینک زمانۀ پیچ تاریخی است؛ میتوان از این منازعه، فتح تاریخی را رقم زد و آرمانهای معلّق را یکباره، تحقّق بخشید. این فضا، آغشته به نفحۀ قدسی است که تولّد تاریخ ظهور را شتاب میبخشد. هنگامۀ چرخشهای بزرگ است؛ شیطان بزرگ در بستر احتضار افتاده است و غدۀ سرطانی، در معرض فروپاشی است. همهچیز، مهیای اتفاق آخرالزمانی است؛ آن هم به دست شیعیان علی ـ علیهالسلام ـ در ایران. تاریخ، دو تکه شده است و در یک طرف، ایران ایستاده است. طرف درست تاریخ، فقطوفقط، اینجاست؛ جایی که پرچم عقل ایمانی و حماسی برافراشته است. نهتنها ترامپ و آمریکا، بلکه تمامیت تمدّن غربی در سراشیبی افول و انحطاط افتاده است. گویا تاریخ انقلابی، چند قدمی با تاریخ نهایی فاصله دارد.
