به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سالها سینما و دنیای بازی روایتگر جهانی بودند که در آن قهرمانانشان همیشه یک قدم جلوتر از خطر حرکت میکردند؛ جهانی که در آن شکست معنا نداشت و خلبانان، نمادهایی از اقتدار بیپایان بودند. در این میان، فیلمهایی مانند Top Gun و دنبالهاش، تصویری اسطورهای از خلبانانی ساختند که حتی در سختترین شرایط هم دستنیافتنی باقی میمانند.
اما این تصویر، هرچقدر هم جذاب، در نهایت یک روایت سینمایی بود؛ داستانی که در قاب دوربین شکل گرفت، نه در میدان واقعیت.
اکنون صحنه عوض شده است.
دیگر خبری از آسمانهای طراحیشده با جلوههای ویژه نیست. اینبار، لوکیشن در دل دشتها و تپههای یاسوج و کهگیلویه تا بوشهر شکل میگیرد؛ جایی که فیلمنامه نه روی کاغذ، بلکه در بطن یک رخداد واقعی نوشته میشود. اینجا دیگر قهرمانان از پیش تعیینشده وجود ندارند و نتیجه، از قبل معلوم نیست.
در این روایت تازه، جنگندهای که نماد برتری یک ابرقدرت بود، ناگهان به نقطه ضعف تبدیل میشود. خلبانی که سالها در ذهن مخاطبان بهعنوان چهرهای شکستناپذیر حک شده بود، ناچار به ترک کابین میشود و پس از فرود، با واقعیتی روبهرو میشود که هیچ شباهتی به صحنههای سینمایی ندارد.
سکوت دشت، اضطراب را پررنگتر میکند.
او دیگر آن شخصیت مسلط فیلمها نیست؛ حالا انسانی است تنها، مضطرب، و در جستجوی راهی برای پنهان شدن. نفسهایش سنگین شده و هر صدا میتواند تهدیدی باشد. آن تصویر پرزرقوبرق «تاپگان» در ذهنها، در این لحظه رنگ میبازد و جای خود را به واقعیتی خام و بیپرده میدهد.
در همین حال، تیم جستجو و نجاتی که در فیلمها همیشه منجی بیچونوچرا بودند، وارد صحنه میشوند. اما اینبار، سناریو مطابق انتظار پیش نمیرود. عملیاتشان با چالشهایی روبهرو میشود که در هیچ فیلمنامهای پیشبینی نشده بود. هلیکوپتری که قرار بود پایان خوش داستان را رقم بزند، خود ناچار به عقبنشینی میشود.
البته این سناریو را در مورد ایران فراموش کردهاند؛ اینکه اگر تجاوزی به خاک ایران صورت گیرد، نهتنها نیروهای نظامی، بلکه مردم نیز پای کار میآیند تا پاسخی قاطع به متجاوز بدهند. مردمی که شاید سلاح پیشرفتهای نداشته باشند چهبسا با برنو یا حتی با دست خالی اما برای دفاع از این سرزمین آمادهاند، بدون آنکه تصویری هالیوودی از آنها به نمایش گذاشته شود.
و اینجاست که روایت وارونه میشود.
قهرمانان تک نفره دیروز، امروز در موقعیت فرار قرار گرفتهاند. نیروهایی که این سرزمین را وجببهوجب میشناسند، با تمرکز و صبر، منطقه را زیر نظر دارند و داستان را به شکلی متفاوت پیش میبرند.
شاید هالیوود سالها در خلق تصویر و خیال پیروز میدان بوده باشد، اما اینبار، واقعیت داستانی دیگر نوشته است؛ داستانی که نشان میدهد فاصله میان آنچه دیدهایم و آنچه میتواند رخ دهد، گاهی بسیار عمیقتر از تصور ماست.
