به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ توییت عراقچی در اثنای مجازات امارات، دوباره واکنش‌برانگیز شد. او ضمن تقلیل تحولاتی که نظم آینده منطقه و دنیا را شکل خواهد داد به صرفا یک «بحران سیاسی»، نوشت که برای آن راه‌حل نظامی وجود ندارد. اتخاذ این موضع در عین سکوت در قبال اقدام نظامی ایران علیه شرارت‌های امارات و عدم اعلام حمایت از آن، این طور به ذهن منتقدان متبادر کرد که او ناخواسته موجب ایجاد شکاف میان میدان و دیپلماسی شده. در ادامه، با رو به پیشرفت دانستن مذاکرات، لحظات پیش از وقوع دو جنگ گذشته را برای ایرانی‌‌ها تداعی کرد. در آخر با برداشتی سطحی، به شیطان اکبر توصیه کرد که مراقب باشد توسط بدخواهان به باتلاق کشیده نشود!
عراقچی، دیپلماتی است که کارویژه‌اش را مذاکره با دشمنان وجودی ایران تعریف کرده، در حالی که ده‌ها کار دیگر وزارت‌خارجه معطل اوست؛ از جمله پیگیری دیپلماسی اقتصادی با قدرت‌های دیگر دنیا، شرکای راهبردی و همسایگان. این خطای راهبردی از همان اوایل دولت پزشکیان آغاز شد و عراقچی در قامت وزیر خارجه و در میان خیالبافی‌های چند تریلیون دلاری دولتی‌ها، هفته آخر فروردین 1404، برای مذاکره با آمریکا به عمان رفت؛ از همان روزها اعلام می‌شد گفتگوها سازنده و مثبت است. تا این که دو روز مانده به دور ششم این گفتگوهای سازنده، رژیم صهیونی با همراهی آمریکا به ایران حمله کرد.
پس از بمباران موضوع مذاکرات توسط بی2های آمریکایی، شهادت حدود 1200 نفر، که در میان آن‌ها فرماندهان زبده، دانشمندان برجسته و غیرنظامیان بی‌گناه بسیاری بود، بامداد سوم تیرماه ناگهان آتش‌بس با توییت عراقچی تایید و از همان روز تلاش‌ها برای بند زدن میز تکه‌تکه شده مذاکره با تروریست‌های آمریکایی آغاز شد؛ نهایتا 17بهمن دور دیگری از این روند فرساینده در عمان آغاز و دو روز پس از دور سوم در ژنو، در حالی که زیرنویس شبکه خبر هم‌چنان از سازنده بودن گفتگوها می‌گفت، کشوردوستی در انتهای خیابان کشوردوست با خون خود و خانواده، بر پای ارشادات متعدد پیرامون ضرر مذاکره با آمریکا، مهر زد و با هدف قرارگرفتن مستقیم توسط آمریکا، ذات تروریستی جنتلمن‌های پشت میز مذاکره را رسواتر از پیش کرد.
پس از 40روز امواج حماسی در میدان و خیابان، بنا شد باز با تروریست‌ها گفتگو کنیم و این بار عراقچی در کنار ریاست مجلس عازم اسلام آباد شد؛ پیش‌شرط‌های این جلسه مذاکره اما برآورده نشد و نبویان، عضوی از هیئت مذاکره‌کننده، اذعان کرد که در جلسه مذاکره «طی یک خطای راهبردی بحث هسته‌ای را مطرح کردیم و چیزی از گرفتن غرامت نگفتیم» و این دشمن را جری کرد تا بنادر جنوبی ایران را محاصره کرده، کشتی نفتی و باری ایران را همراه خدمه توقیف و به نقض آتش‌بس در لبنان ادامه دهد. در ادامه ظهوریان، نماینده مجلس اینگونه روایت می‌کند که: «رهبرانقلاب پس از خواندن گزارشات مذاکره اسلام‌آباد تأکید کردند که دیگر در دور دوم این مذاکرات شرکت نشود»
روند ضعیف دیپلماسی در هنگامه سکوت صحنه نبرد، موجب شد تا دلاوران نظامی، به فرمان رهبری معظم، علیه آماده‌سازی‌های دشمن برای شرارت‌های آینده اقدام کرده و درسی به امارات دهند. محرک این هم اعلام ترامپ مبنی بر آغاز «پروژه آزادی» بود تا شناورهای متعلق به کشورهای بی‌طرف را از تنگه هرمز عبور داده و از منطقه خارج کند؛ مشاهدات میدانی نشان می‌داد که کارگزار این پروژه امارات است که قصد داشت با به خط کردن کشتی‌ها جهت عبور از تنگه، این اهرم ایران را بی‌اثر کند؛ ایران اما دستور عقب‌نشینی کشتی‌ها از راس الخیمه به سمت دبی را صادر و در نقشه جدید، تمام بنادر امارات را به محاصره اضافه کرد و با شلیک به سمت ناوچه آمریکایی و هدف قرار دادن خاک امارات راه خلق بازدارندگی واقعی را پیش گرفت.
در چنین شرایطی، انتشار توییتی که کلمه به کلمه آن اسباب خاطرجمعی ترامپ را بابت کاهش قیمت انرژی و یا عدم تشدید تنش‌ها فراهم می‌کند، برایش مصرف داخلی دارد و اشاره‌ای به ضرب شست ایران در میدان نمی‌کند، زمان‌نشناسی و زمانه‌نشناسی است. مثل وقتی که عراقچی پیش از جنگ رمضان در پاسخ به خبرنگار هندی پیرامون احتمال ترور رهبر انقلاب، بدون گوشزد کردن عواقب سنگین آن و هرگونه تهدید دیگری، گفت: «مشکلی پیش نمی‌آید و نظام ما وابسته به افراد نیست». و یا توییتی درباره «باز شدن کامل تنگه هرمز» که هم محتوای آن در داخل تکذیب شد و هم فرم آن طوری بود که ترامپ از ذوق توییت پشت توییت می‌زد و روایت پیروزی می‌ساخت.
در زمانه تغییر نظم و با عنایت به سابقه رفتار دشمن، در میز مذاکره نیز باید لباس رزم پوشید و از موضع اقتدار شروط ده‌گانه رهبری و خواسته مردم را طلب کرد؛ این که شیطان اکبر را نصیحت کنیم توسط بدخواهان فریب نخورد، عین رمانتیک بودن در عرصه سیاست است که خساراتی بدتر از ماشه، جنگ 12روزه و جنگ رمضان به بار خواهد آورد.
