به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از مهر؛ سیدرضا صالحیامیری، روز شنبه ۱۹ اردیبهشت ۱۴۰۵ در نشست کارگروه تخصصی ایجاد موزه شهدای مدرسه میناب، با تشریح رویکردهای کلان این پروژه فرهنگی، بر ضرورت شکلگیری موزهای فراتر از الگوهای مرسوم نمایشگاهی تاکید کرد و گفت: برای ایجاد و طراحی این موزه در مجموعه فرهنگیتاریخی کاخ سعدآباد سناریوهای تخصصی متعددی پیشبینی شده و تمامی ابعاد آن باید بر پایه نگاه کارشناسی، علمی و تخصصی طراحی شود.
وی با بیان اینکه این موزه باید به مقصدی اثرگذار برای بازدید گسترده دانشآموزان، معلمان و خانوادهها تبدیل شود، افزود: بخشی از روایتگری این موزه باید توسط معلمان و دانشآموزان مدرسه میناب انجام شود تا روایت حادثه، اصالت انسانی و عاطفی خود را حفظ کند و مخاطب با حقیقت این فاجعه از دریچهای واقعی و ملموس مواجه شود.
وزیر میراثفرهنگی، گردشگری و صنایعدستی هدف اصلی این پروژه را تبدیل حادثه میناب به یک «گفتمان جهانی» دانست و تصریح کرد: جهان باید بداند و هرگز فراموش نکند که آمریکا با آگاهی کامل از ماهیت غیرنظامی این مکان، مدرسهای مملو از دانشآموز را هدف حملات متعدد قرار داد؛ اقدامی که در هیچ نقطهای از جهان و در هیچ چارچوب انسانی، اخلاقی و حقوقی قابل توجیه نیست.
صالحیامیری با اشاره به ابعاد تاریخی و انسانی این حادثه اظهار کرد: این جنایت، در امتداد حافظه تاریخی خشونت سازمانیافته علیه انسانها قرار میگیرد و افکار عمومی جهان باید آن را بهعنوان یکی از تلخترین نمونههای جنایت علیه کودکان در عصر معاصر بشناسد.
وی تاکید کرد: در طراحی محتوایی موزه، مفاهیمی همچون «شهید»، «کودک»، «مدرسه»، «مادر» و «دختران شهید» باید حضوری جدی، هنرمندانه و تأثیرگذار داشته باشند تا مخاطب با یک تجربه عمیق انسانی و تربیتی روبهرو شود.
وزیر میراثفرهنگی همچنین با اشاره به جامعه هدف این موزه گفت: مخاطب اصلی این مجموعه، دانشآموزان، خانوادههای آنان و نظام آموزشی کشور هستند؛ ظرفیتی اجتماعی که بیش از نیمی از جمعیت ایران را دربرمیگیرد و میتواند بستر شکلگیری یک جریان فرهنگی ماندگار را فراهم سازد.
وی افزود: تمامی تولیدات، اقلام، آثار و روایتهای این موزه باید با محوریت کودک و دانشآموز طراحی شود و در سه حوزه «طراحی فضایی»، «اشیا و اقلام موزهای» و «روایتگری» از انسجام مفهومی، دقت علمی و زبان متناسب با نسل کودک و نوجوان برخوردار باشد.
صالحیامیری در پایان خاطرنشان کرد: روایت این حادثه باید با ادبیاتی مادرانه، انسانی، تربیتی و مبتنی بر گفتمان جهانی ارائه شود و معلمان، بهعنوان راویان اصلی، این پیام را با زبانی قابل فهم برای کودکان و دانشآموزان منتقل کنند؛ چراکه موزه کودکان شهید میناب باید به یک جریان فرهنگی جهانی، مؤثر و ماندگار تبدیل شود؛ جریانی که با سرعت، دقت، تخصص و پشتوانه علمی شکل گیرد.
