به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از اینترستینگ انجینرینگ، این نقطه عطف جدیدی در تلاش ها برای بردن روبات های دارای پا از محیط های کنترل شده به یکی از محیط ها با سخت ترین شرایط آب وهوایی روی زمین است.
این روبات یک نسخه اصلاح شده از ابزار G۱ شرکت «یونی تری» است که اخیرا ماموریت به قله ای ۶۲۰۰ متری را تکمیل کرده است. این پیمایش نخستین مرحله از «ماموریت روباتیک تاج سهگانه» است که طی آن احتمالا روبات انسان نما به قله اورست نیز می رود.
پروژه مذکور که «پمبا» نام دارد برای پاسخ دادن به سوالی خاص طراحی شده است؛ آیا روبات های انسان نما ابزاری مفید در محیط های دور افتاده ای که انسان ها در آنها با ریسک های قابل توجه مواجه هستند و ماشین آلات معمول در آنها به سختی فعالیت می کنند، کاربردی هستند یا خیر.
این طرح به رهبری «پابلو برلانگا بوئمار» بنیانگذار Geologic Dome انجام شده است. پابلو ویدئویی در شبکه ایکس منتشر و در آن اشاره کرد این کانسپت از یک چالش عملی ظهور کرده است. بسیاری از مناطق حفاظت شده به شبکه های وسیعی از دوربین ها و حسگرهای ثابت برای رصد حیات وحش، ورود غیرقانونی، شکار و تغییرات محیطی متکی هستند. محققان این پروژه معتقدند پلتفرم های روباتیک متحرک به تدریج جایگزینی انعطاف پذیرتر برای ابزارهای گفته شده خواهندبود.
روبات انسان نما به جای هزاران دوربین ثابت در مناطق دورافتاده به دوربین ها، حسگرها، ارتباط ماهواره ای و هوش مصنوعی برای گشت زنی در مناطق وسیع به طور خودکار و جمع آوری اطلاعات محیط زیستی اتکا می کنند. این پروژه پیش بینی می کند سیستمهای آینده با انرژی خورشیدی تغذیه و از طریق شبکههای ماهوارهای مانند استارلینک به هم متصل میشوند.
هرچند صعود این روبات نشان دهنده دستاوردی مهم است اما این یک فرایند کاملا خودکار نبوده است. به گفته محققان این پروژه، پمبا روی قسمت هایی از زمین که شیب کمتر از ۳۰ درجه داشت راه رفت. در این صعود ۱۶ ساعته روی بخش های دیگر زمین که شیب بیشتر بود، اعضای تیم روبات را حمل می کردند.
اکنون هدف آن است که قابلیت های خودکار روبات از طریق سیستم های یادگیری تقویتی که برای مدیریت زمینهای دشوار آموزش دیدهاند، گسترش یابند. این چالش فراتر از حرکت است.
