به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از مهر؛ تیم ملی فوتبال ایران در کمپ تیخوانا مکزیک حضور دارد و خود را برای حضور در جام جهانی ۲۰۲۶ و دیدار با تیم ملی نیوزیلند آماده می کند، دیداری که قرار است روز سه شنبه ۲۶ خرداد و از ساعت ۰۴:۳۰ به وقت تهران به میزبانی شهر لس آنجلس آمریکا برگزار شود.
رضا صالحیامیری، وزیر میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی جمهوری اسلامی ایران و رئیس سابق کمیته ملی المپیک، در گفتگویی با روزنامه اسپانیایی «AS» در رابطه با تیم ملی فوتبال ایران نیز صحبت کرد.
صالحیامیری در ابتدای این گفتوگو با قدردانی از جامعه اسپانیا اظهار داشت: از همه جامعه اسپانیا، از آن آگاهی و وجدان بیدار که در این کشور وجود دارد، تشکر میکنم؛ چراکه در برابر جنگ تجاوزکارانه و ظالمانه علیه کشور من موضع گرفتند.
وی در ادامه با اشاره به پیشینه علمی خود گفت: حوزه تخصصی من در دانشگاه مطالعات فرهنگی و اجتماعی بوده است و ۱۷ کتاب و بیش از ۱۰۰ مقاله منتشر کردهام. بنابراین نگاه من به ورزش همواره فرهنگی و اجتماعی بوده است. ورزش عامل شادی اجتماعی است، زیرا باعث تخلیه انرژی در جامعه میشود و امروزه ورزش به یک ضرورت در جامعه ایران تبدیل شده است.
او افزود: بیش از ۷۰ درصد مردم ایران بهصورت مستمر مسابقات ورزشی بینالمللی را از طریق تلویزیون دنبال میکنند. وقتی تیم ملی فوتبال ایران به جام جهانی صعود میکند، خیابانها مملو از جوانان میشود و در این لحظه میلیونها ایرانی مسابقات را دنبال میکنند.
رئیس سابق کمیته ملی المپیک گفت: در عین حال یک خبر تلخ نیز وجود دارد؛ اینکه دشمنان حتی به مراکز ورزشی ما حمله کردند. در یک حمله به یک مرکز ورزشی در شهر لامِرد، بیش از ۴۰ نفر از جمله دختران جوانی که در مسابقات والیبال حضور داشتند، کشته شدند. در تهران نیز استادیوم آزادی، سالنی برای ۱۲ هزار نفر را بهطور کامل تخریب کردند. دشمنان ما هیچگونه قاعده و قانون بینالمللی را رعایت نمیکنند.
وزیر میراث فرهنگی در بخش پایانی این گفتگو به موضوع عدم صدور ویزا برای هواداران ایرانی برای حضور در جام جهانی اشاره کرد و گفت:این سؤال مستقیمی از دولت آمریکا است که چرا ویزا صادر نمیکند. چرا باید به این همه علاقهمند به تیم ملی ایران ویزا داده نشود؟ ما تلاش گستردهای انجام دادیم تا حتی برای بازیکنان ویزا صادر شود؛ هم از طریق وزارت امور خارجه، هم وزارت گردشگری و هم با کمک فیفا. این موضوع نشان میدهد که امروز در جهان، قانون قدرت حاکم است نه قدرت قانون.
