به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران» به نقل از مهر؛ طاهره سوری، با تأکید بر اینکه هانتاویروس، ویروس جدیدی نیست، گفت: این بیماری سالها است که در بسیاری از نقاط جهان شناخته شده و در برخی مناطق به صورت بومی نیز وجود داشته است، اما در مواقعی که مواردی از ابتلا یا شیوع در یک منطقه یا محیط خاص گزارش میشود، توجه افکار عمومی و رسانهها دوباره به این ویروس جلب میشود.
وی افزود: همین مسئله ضرورت شناخت عمومی دقیقتر نسبت به ماهیت بیماری، راههای انتقال و اصول پیشگیری را دوچندان میکند.
سوری با عنوان این مطلب که هانتاویروس عمدتاً از طریق جوندگان به ویژه موشها به انسان منتقل میشود، گفت: یکی از مهمترین مسیرهای انتقال، تماس غیرمستقیم با ادرار موش آلوده است.
این متخصص عفونی ادامه داد: زمانی که ادرار جوندگان در محیط باقی میماند و خشک میشود، ممکن است در اثر آب و جارو، بلند شدن گرد و خاک یا حتی وزش باد، ذرات آلوده در هوا پراکنده شوند و فرد از طریق استنشاق در معرض ویروس قرار گیرد. به همین دلیل، محیطهای آلوده و پُرگرد و غبار از جمله مهمترین عوامل خطر در انتقال این بیماری به شمار میآیند.
