به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مرکز تکثیر و پرورش مارهای زهرآگین، با بومیسازی سیستمهای نگهداری و تکثیر، علاوه بر تأمین زهر مورد نیاز برای تولید پادزهر در کشور، منجر به توقف صدور مجوزهای صید گسترده این گونهها از طبیعت شده است.
محمد کابلی در تشریح دستاوردهای این مرکز اظهار کرد: تا پیش از تأسیس این مجموعه، سالانه هزاران حلقه مار از طبیعت صید میشد تا زهر آنها برای تولید آنتیونوم (پادزهر) مورد استفاده قرار گیرد؛ روندی که علاوه بر فشار شدید بر جمعیتهای طبیعی، با استانداردهای سازمان جهانی بهداشت (WHO) نیز در تضاد بود.
وی افزود: این مرکز که فعالیت خود را از سال ۱۴۰۰ آغاز کرد، اکنون موفق به تأمین زهر مورد نیاز شرکت «پادراسرم» شده است و در نتیجه این دستاورد، سازمان حفاظت محیط زیست طی سه سال گذشته دیگر مجوز صید مارهای زهرآگین از طبیعت را صادر نکرده است.
عضو هیئت علمی دانشگاه تهران با اشاره به ظرفیتهای علمی زهر مارها، تأکید کرد: این ماده فراتر از تولید پادزهر، گنجینهای از پروتئینها و پپتیدهای ناشناخته است که در سطح جهانی برای تولید داروهای تخصصی (مانند داروی رپتیلاز برای انعقاد خون) به کار میروند.
وی خاطرنشان کرد: استقرار زنجیره کامل تأمین زهر و تولید پادزهر در استان البرز، فرصتی استراتژیک برای توسعه فناوریهای زیستی و دارویی در کشور ایجاد کرده است.
کابلی همچنین با نقد رویکردهای پیشین، هشدار داد: رهاسازی مارهای صید شده در طبیعت پس از زهرگیری، به دلیل احتمال انتقال بیماریها و برهم خوردن ساختار ژنتیکی جمعیتهای بومی، ممنوع است و تنها راهکار اصولی، تکثیر در مراکز تخصصی است.
وی در پایان با اشاره به نقش اکولوژیک این جانوران در کنترل آفات و جوندگان، بر ضرورت تغییر باورهای نادرست جامعه درباره مارها تأکید و خاطرنشان کرد: حفاظت از این گونهها، در واقع حفظ سرمایه ژنتیکی کشور و تضمین دسترسی نسلهای آینده به منابع ارزشمند علمی و دارویی است.
