به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ به نقل از ساینسدیلی، پژوهش جدید «دانشگاه راتگرز» (Rutgers University) نشان میدهد که این داروها ممکن است با بروز تغییرات در رفتارهای مرتبط با خشونت نیز مرتبط باشند.
پژوهشگران در این پروژه بررسی کردند که آیا آگونیستهای گیرنده GLP-۱ بر رفتار خشونتآمیز مجرمانه در بزرگسالان تأثیر میگذارند یا خیر. آنها بر این موضوع تمرکز کردند که آیا این داروها ممکن است اثرات دو عامل مرتبط با خشونت شامل تکانشگری و مصرف الکل را تغییر دهند.
پژوهشگران برای بررسی این پرسش، دادههای یک نظرسنجی انجامشده در سال ۲۰۲۵ را که شامل ۷۵۲۱ بزرگسال در سراسر آمریکا بود، تجزیه و تحلیل کردند. تحلیل اصلی آنها بر ۸۲۱ نفر متمرکز بود که در مقطعی از داروی GLP-۱ استفاده کرده بودند.
این گروه پژوهشی، مصرفکنندگان کنونی را با مصرفکنندگان سابق مقایسه کردند تا بفهمند که مصرف دارو چگونه بر رابطه بین رفتار خشونتآمیز، تکانشگری و مصرف الکل تأثیر میگذارد. رفتار خشونتآمیز با استفاده از یک معیار خودگزارشی معتبر ارزیابی شد که شامل اقداماتی مانند دعوا، حمله و سرقت بود.
«دنیل سمنزا» (Daniel Semenza) پژوهشگر ارشد این پروژه گفت: قویترین یافته پژوهش این بود که ارتباط اثباتشده بین تکانشگری و رفتار خشونتآمیز در میان مصرفکنندگان کنونی GLP-۱ در مقایسه با مصرفکنندگان سابق به طور قابلتوجهی ضعیفتر است.
با گسترش روزافزون داروهای GLP-۱، درک همه اثرات رفتاری بالقوه آنها از جمله اثرات مرتبط با امنیت عمومی مهم است.
در کل نمونهها، سطوح بالاتر تکانشگری و مصرف بیشتر الکل به شدت با رفتار خشونتآمیز مرتبط بودند، اما این ارتباطات در افراد مصرفکننده داروهای GLP-۱ به طور قابل توجهی کمتر بود.
به گفته پژوهشگران، رابطه بین تکانشگری و رفتار خشونتآمیز در میان کاربران کنونی داروهای GLP-۱ حدود ۶۲ درصد ضعیفتر از کاربران سابق بود.
همچنین، ارتباط بین مصرف الکل و رفتار خشونتآمیز در میان کاربران کنونی داروهای GLP-۱ حدود ۵۲ درصد ضعیفتر بود.
«کریستوفر توماس» (Christopher Thomas) از پژوهشگران این پروژه گفت: یافتههای ما با این داروها که مانند درمان شناختی رفتاری عمل میکنند، سازگار هستند و به جای از بین بردن تکانشگری، مسیر از تکانش به عمل را تضعیف میکنند.
پژوهشگران هشدار دادند که این پژوهش نمیتواند ثابت کند داروهای GLP-۱ مستقیماً رفتار خشونتآمیز را کاهش میدهند. از آنجا که این یک پژوهش مشاهدهای و مقطعی بوده است، فقط میتواند ارتباطات را شناسایی کند و نه روابط علت و معلولی را.
این گروه پژوهشی اعلام کردند که برای تعیین اثر واقعی داروهای GLP-۱ بر کاهش خطر خشونت و درک بهتر مکانیسمهای بیولوژیکی و رفتاری دخیل در این امر، به بررسیهای طولی و تجربی بیشتری در آینده نیاز خواهد بود. این پژوهش در مجله Criminology» به چاپ رسید.
