به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ علی خضریان*/// اکنون که رئیس جمهور از طرف خود و سایر اعضای شورای عالی امنیت ملی در پاسداشت حقوق ملت ایران و جبهه مقاومت به رهبر معظم انقلاب تعهد و تصریح به قبول مسئولیت نمودند و ایشان نیز بر خلاف نظر مبارکشان، مجوز تفاهمنامه را صادر کردند؛ همه ملت در کنار رهبری منتظر تحقق شروط گفته شده هستند.
آنچه نباید فراموش کرد این است که اصل درخواست مذاکره از سوی دشمن درجه یک ملت ایران، خود حکایت از شکست دشمن در میدان نبرد و ناکامی در رسیدن به اهدافی است که میخواستند در طول چند روز از آغاز جنگ به آن دست یابند. و انتظار اجتماعی این بوده و هست که دیپلماسی موجب تثبیت دستاوردهای میدان شود.
باید توجه داشت که طرف مقابل دشمن اصلی ملت ایران یعنی آمریکا است. لذا با توجه به سابقه بدعهدی در گذشته، میبایست ضمن ایستادگی در میدان دیپلماسی و عدم پذیرش خواست دشمن، نهایت دقت در نگارش متن نهایی اعمال شود. چرا که وقتی با شیادی مثل ترامپ و دولت تروریست آمریکا طرف هستیم، متن باید راه هر نوع سوءاستفادهای را از تفسیر عبارات و جملات ببندد.
در نهایت نیز باید تأکید شود اگر مسیر مذاکره و توافق بتواند بدون خدشه به مؤلفههای بازدارندگی ایران، بخشی از فشارهای اقتصادی و امنیتی را کاهش دهد، میتواند یک ابزار تاکتیکی برای افزایش قدرت ملی باشد؛ اما اگر همانند توافق برجام موجب محدودیتهای یکجانبه و کاهش توان بازدارندگی شود، تهدیدی علیه امنیت ملی تلقی میگردد که میبایست از تکرار آن خسارت محض خودداری شود.
*عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس
