به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سیدفرید حاجسیدجوادی/// در تحلیل تبارشناختی جریانهای فکری معاصر در جهان اسلام، تفکر سیاسی و مذهبی آیتالله سید علی خامنهای را میتوان در امتداد و زنجیره منسجمی از «جنبش احیاگری و بیداری اسلامی» صورتبندی کرد. این خط سیر فکری که ریشه در حرکت بیدارگرانه سید جمالالدین اسدآبادی دارد، در طول بیش از یک قرن گذشته توسط اندیشمندانی چون علامه محمد اقبال لاهوری، ابوالاعلی مودودی، سید قطب و محمد قطب تعمیق و بسط یافته است. وجه مشترک و بنیادین این مکتب فکری، بازتعریف «هویت اسلامی» به عنوان یک کلّیت جامع، پویا و متمایز در برابر هجمه همهجانبه غرب استعمارگر و مدرنیته است.
تبار فکری: از بیداری تا تقابل هویتی
جریان احیاگری معاصر، از همان نقطهعطف خود با سید جمالالدین اسدآبادی، با هدفِ بازگشت به مجد و عظمتِ گذشته مسلمانان برای مقابله با استعمار غربی شکل گرفت. در ادامه، این مسیر با نگاه فلسفی اقبال لاهوری در راستای «بازسازی اندیشه دینی» و تاکید بر خودآگاهی هویتی عمق بیشتری یافت. با ظهور تئوریسینهایی چون مودودی و برادران قطب (سید و محمد قطب) در مصر و شبهقاره، این رویکرد ساختاری کاملاً ایدئولوژیک، نظاممند و سیاسی به خود گرفت؛ سازهای فکری که اسلام را نه صرفاً یک آیین عبادی فردی، بلکه یک سیستم جامع هویتی و ساختار حاکمیتیِ جایگزین در برابر ایدئولوژیهای غربی (نظیر ناسیونالیسم، سوسیالیسم و لیبرالیسم) معرفی میکرد.
آیتالله خامنهای در مقام عالمی دینی و رهبر سیاسی، دقیقاً در جغرافیای فکری این معماران بیداری اسلامی تنفس و حرکت میکند. در این نگاه، تمسک به اسلام به عنوان یک «هویت مستقل»، ابزار اصلی رهایی از وابستگی فرهنگی، سیاسی و اقتصادی به غرب استعمارگر تلقی میشود. در این کلانروایت، مواجهه با غرب بیش از آنکه جنبه همزیستی داشته باشد، ماهیتی تقابلی و سلبی دارد تا صیانت از موجودیت تاریخی و فرهنگی جهان اسلام تضمین شود.
ظرفیتهای رویکرد اسلام هویتی
این رویکرد از اندیشه اسلامی که بر جنبههای هویتی و اقتدارگرایانه دین پای میفشارد، ظرفیتهای راهبردی و تمدنی مشخصی را در دوران معاصر آزاد کرده است:
مقاومت در برابر هضم فرهنگی: مهمترین کارکرد این دیدگاه، ایجاد یک پادزهر قوی در برابر موج «غربزدگی» و استحاله فرهنگی است. این تفکر به جوامع مسلمان اعتمادبهنفس میدهد تا در برابر سیطره مدرنیته غربی، اصالت تاریخی خود را حفظ کنند.
بسیجکنندگی و انسجام اجتماعی: تعریف دین به عنوان یک هویت جمعی منسجم، ظرفیت بالایی برای حرکتهای تودهای، انقلابی و ایجاد همبستگی در برابر تهدیدات بیرونی (استعمار و صهیونیسم) ایجاد میکند.
تولید قدرت و صیانت از موجودیت: این رویکرد قادر است موازنه قدرت جدیدی را در هندسه جهانی شکل دهد و از کیان سیاسی و جغرافیایی مسلمین در برابر هژمونی غرب صیانت کند.
محدودیتها و چالشهای درونساختاری
در کنار ظرفیتهای یادشده، تمرکز افراطی بر بعد هویتی و تقابلی اسلام، حامل چالشها و محدودیتهای نظری و عملی قابلتوجهی است که نمیتوان از آنها چشمپوشی کرد:
هژمونی قدرتگرایی بر ابعاد متعالی دین: هنگامی که اولویت دینداری و دینشناسی در خدمت هویتسازی جمعی و تقابل سیاسی قرار گیرد، این خطر وجود دارد که جنبههای معنوی، اخلاقی، عرفانی و سلوک فردی دین که مغزِ تفکر دینی هستند، تحتالشعاع و زیر پای اقتدارگرایی سیاسی فدا شوند. در این حالت، دین فربه از اقتدار و قدرت، اما تهی از ساحتهای متعالیِ وجودی میشود.
عدم تمایز میان اسلام اولیه و اسلام تاریخی: این دیدگاه گاهی ساختارهای هویتیِ شکلگرفته در گذر زمان را با «اسلام اولیه و اصیل» یکی میپندارد؛ در حالی که بسیاری از این مظاهر هویتی، پدیدههایی زمانمند، اقتضایی و متأثر از شرایط تاریخی خاص هستند، نه لزوماً متون بنیادین دین.
مواجهه سلبی با دانش و اندیشه مدرن: از آنجا که این گونه اسلام هویتی ریشه در دوران پیش از رویارویی عمیق با نهادهای معرفتی مدرن دارد، در مواجهه با تفکر و دانش معاصر، اغلب به جای تعامل معرفتی، به سمت تقابل سلبی و طردِ همهجانبه سوق مییابد. این امر در بلندمدت میتواند مانع از بازشناسی دقیق واقعیتهای جهان مدرن و حرکت در مسیر تعادل و توسعه پایدار شود.
نتیجهگیری
اندیشه سیاسی آیتالله خامنهای را باید تداوم منطقی و تکاملیافته مکتب احیاگری اسلامی دانست که با تکیه بر «اسلام هویتی» توانسته است خط مقدم مستحکمی در برابر استعمار و استحاله غربی ایجاد کند. با این حال، حفظ پایدار این موجودیت فرهنگی و تاریخی در جهان امروز، مشروط به ایجاد توازن میان «قدرت هویتی» و «معرفت معنوی» دین است؛ به گونهای که ابعاد سیاسی و تقابلی، ساحتهای متعالی، اخلاقی و پویای دین را در خود هضم نکنند.
