به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ رسانههای آمریکایی در پی اعلام مرگ لیندسی گراهام به بررسی سوابق سیاسی وی و تغییرات عمیق در مواضع سیاسی افراطی وی پرداخته و اعلام کردند که گراهام یک سیاستمدار معمولی نبود، بلکه از نزدیکترین متحدان دونالد ترامپ، رئیسجمهور آمریکا محسوب میشد. ترامپ گراهام را «دوستی عزیز» و «همتراز یک عضو خانواده» خود توصیف کرد.
ابزار شرارت و آفتاب پرست سیاسی
بیشتر روزنامههای آمریکایی بر خلأ ناشی از مرگ گراهام در حزب جمهوریخواه و دولت ترامپ تمرکز کردهاند. با این وجود «دیوید روتکوبف»، ستوننویس وبسایت دیلی بیست، در تشریح زندگی سیاسی گراهام، او را یک «آفتابپرست» توصیف کرده که در «رقص سیاست» در واشنگتن استاد بود.
روتکوبف تأکید میکند که تمجیدهای دموکراتها و جمهوریخواهان از گراهام، بازتابدهنده یک بحران اخلاقی در نهاد سیاسی آمریکا است که نویسنده آن را «باشگاه شرارت در واشنگتن» توصیف می کند.
نویسنده دیلی بیست معتقد است که گراهام در واقع یک فرصتطلب فریبکار بود که اصول خود را با نفوذ اجتماعی معامله کرد و مواضع خود را در برابر رسانهها و رایدهندگان، بر اساس آنچه به منافع شخصیاش خدمت میکرد، تغییر میداد.
این مقاله معتقد است گراهام راه را برای گسترش شرارت هموار کرد و به ابزاری کارآمد برای تثبیت سیاستهای ترامپ و مشروعیت دادن به وی تبدیل شد که دموکراسی آمریکا را ویران کرده است.
نویسنده میگوید گراهام از «انعطافپذیری شبیه به آفتاب پرست» برخوردار بود؛ به طوری که مواضع سیاسی خود را هر روز تغییر میداد. او آماده بود از هر گرایشی، هر اندازه شرورانه یا فاسد، برای تضمین بقای خود در قدرت حمایت کند.
دیلی بیست در این زمینه می افزاید که گراهام از یکی از سرسختترین منتقدان ترامپ در نخستین مبارزات انتخاباتی در سال ۲۰۱۶ ، به یکی از وفادارترین متحدان او پس از رسیدن به کاخ سفید، تغییر موضع داد.
روتکوبف مجموعههای دیگری از تضادهای آشکار در مواضع گراهام را برمیشمارد؛ حمایت از اوکراین و سپس رأی دادن علیه کمکهای نظامی به آن؛ محکوم کردن وقایع حمله به کنگره در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ و در عین حال، امتناع از مسئول دانستن کامل ترامپ در این حملات تنها نمونههایی از این تناقضات است که مجله پولیتیکو نیز به آنها اشاره کرده است.
پل ارتباطی ترامپ با قانونگذاران
این مقاله خاطرنشان میکند که گراهام از تخصص حقوقی و روابط خود در «باشگاه واشنگتن» برای تقویت برنامههایی استفاده کرد که هدفشان تضعیف حاکمیت قانون بود. وی از آنجا که «قواعد بازی» را به خوبی میدانست، از سیاستمداران صریحی که از ساختار حاکمیتی متنفر بودند، خطرناکتر بود؛ زیرا در حالی که لبخند میزد و با همه دست میداد، در حال ویران کردن ستونهای دموکراسی بود.
مجله آمریکایی «پولیتیکو» در گزارشی تأکید میکند که دونالد ترامپ برای مهار اعتراضات جمهوریخواهان و تضمین حمایت از خود در سنا، به او اتکا میکرد.
این گزارش به نقل از یک مشاور عالیرتبه جمهوریخواه میگوید: «لیندسی در حمایت از ترامپ، با تسلط و روانیِ بینظیری سخن میگفت که در میان اعضای مجلس سنا بیسابقه بود.»
این مجله، گراهام را مردی توصیف میکند که توانسته بود میان نزدیکی به ترامپ، روابط گسترده با دموکراتها و توانایی مذاکره با طرفهای مختلف، پیوند برقرار کند و ویژگیهایی داشت که او را به حلقه اتصال میان کاخ سفید و مجلس سنا تبدیل کرده بود.
مجله آتلانتیک نیز در گزارشی با عنوان «ترامپ بازوی راست خود را از دست داد»، نوشت که فقدان او روند تعدادی از اولویتهای کاخ سفید را تهدید میکند؛ چرا که او توانمندترین میانجی برای مدیریت رابطه میان ترامپ و کنگره بود.
دوست بزرگ رژیم صهیونیستی
در حالی که با توجه به پیامدهای جنگ غزه، شدت حمایت از تل آویو در آمریکا (در میان جمهوریخواهان و دموکراتها) به شکلی محسوس کاهش یافته است، گراهام همچنان حامی تمام عیار سیاستها و جنایتهای رژیم صهیونیستی در غزه، لبنان و ایران و ... بود. نیویورک تایمز در این رابطه نوشت که این مواضع، جایگاه او را در اسرائیل به عنوان یکی از قدرتمندترین مدافعان اتحاد آمریکا و اسرائیل ارتقا بخشید.
گزارش این روزنامه حاکی از آن است که مواضع گراهام مغایر با جریان اصلی حزب جمهوریخواه خود بود که به سمت «انزواطلبی» و تردید در مداخلههای جهانی تمایل داشت؛ و همین موضوع به او محبوبیت گستردهای در رژیم صهیونیستی بخشیده بود.
این روزنامه با اشاره به پیام تسلیت بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر رژیم صهیونیستی، نوشت که او گراهام را «دوست بزرگ اسرائیل» توصیف کرده است. به نوشته این گزارش، گراهام در سوق دادن واشنگتن به سمت جنگ با ایران و حمایت از روند عادیسازی روابط میان رژیم صهیونیستی و کشورهای منطقه نقش اساسی داشت.
روزنامه نیویورک تایمز و مجله پولیتیکو معتقدند که اسرائیل با مرگ گراهام، متحد نزدیک خود را از دست داد. او کسی بود که برنامههای رژیم صهیونیستی را در محافل حاکمیتی واشنگتن پیش می برد و نگرانیها و طرحهای این رژیم را در گوش ترامپ زمزمه میکرد.
گراهام در می سال ۲۰۲۴، خواستار بمباران هستهای غزه شد و گفت که تل آویو باید برای پایان دادن به جنگ در غزه، به بمبهای «هستهای» لازم مجهز شود؛ چرا که «اسرائیل نمیتواند تلفات را تحمل کند.»
روتکوبف با اشاره به تمجید ایتمار بن گویر وزیر افراطی صهیونیست از گراهام و اخلاق او، بنگویر را «یک هیولای واقعی» و «مردی بیاخلاق» توصیف و خاطرنشان کرد که تمجید شخصیتهای افراطی و فاسدی نظیر بنگویر و ترامپ از گراهام، خود گواهی بر حقیقت شخصیت وی است.
جمهوری خواهان پس از مرگ گراهام
مرگ گراهام، رقابتی زودهنگام را در درون حزب جمهوریخواه برای انتخاب جانشین او در کرسی مجلس سنا از ایالت کارولینای جنوبی آغاز کرد؛ جمهوریخواهان اکنون با چالش انتخاب نامزد حزب برای انتخابات پیش رو مواجه هستند. بسیاری از نشریه های آمریکایی بر این باورند که گراهام شخصیتی بود که یافتن جایگزین برای او دشوار بود؛ چرا که طی دو دهه نفوذ گسترده ای برای خود ایجاد کرده بود.
این رسانه ها معقدند که گراهام تنها یک سناتور برجسته جمهوریخواه نبود، بلکه یکی از ستونهای اصلی حزب در واشنگتن محسوب میشد و چالش واقعی جمهوری خواهان، تنها در تعیین جانشین کرسی او نیست، بلکه در یافتن شخصیتی است که توانایی ایفای نقش سیاسی او را در بدنه حزب جمهوریخواه و همچنین مدیریت رابطه میان کاخ سفید و کنگره را داشته باشد.
