به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محمدصادق فرامرزی/// جام جهانی قبلی گفتم/گفتیم که: انتهای جاده «این تیم ایران نیست تیم جمهوری اسلامیه» میرسد به «این جنگ، جنگ ما نیست. این رزمنده، رزمنده ما نیست. این جزیره، جزیره ما نیست. این زیرساخت، زیرساخت ما نیست» و رسید!
یک نشانه واضح هم داشت و آن هم کمپینسازی برای «جشن گرفتن شکست ایران» بود. چرا که میان «بیتفاوت شدن» با «بیرگ شدن» فاصلهای طولانی است. کسری از مردم ممکن است تحت تاثیر یک بحران سیاسی مانند اعتراضات ۴۰۱ نسبت به یک سوژه بیرونی چون جام جهانی دلسرد شوند اما «بیرگ شدن» امر دیگری بود و بدون یک برنامهریزی خارجی محتمل نبود. طبیعتا این سناریو هدفی بزرگتر از نتیجه نگرفتن یک تیم فوتبال داشت. جشن گرفتن شکست تیم فوتبال ایران صرفا شروع نرمالایز کردن مشارکت داخلی در اشغال خارجی سرزمین ایران بود. چنانکه نه صحبت کردن در این باره شرمآور باشد و نه خیانت کردن تابو به حساب آید.
اما خب عمده کسانی که باید این هشدار را به جامعه میدادند مشغول جملهسازی با «زن، زندگی، آزادی» شدند و اباطیلی از این دست تجویز کردند که با زنانه شدن امر مبارزه خشونت بیاعتبار میشود و بدیهی است که پیش از همه نسخه جنگ بعنوان مادر خشونتها مردود میشود!
(این مسیر تجویز نسخه جنگ راه خود را چنان طبق برنامه پیش رفت که در مسیرش به هرکه همان شعار «زن، زندگی، آزادی» را داد هم یک لگد نثار کرد و دهانش را به شیوه حرفهای سلطنتی دوخت)
حالا هم و پس از شکست جدی ایده «فروپاشی از درون، همزمان با حمله خارجی» که اساسا همه سرمایهگذاریها روی پیرکودک پهلوی برای جلو بردن این طرح بود، قطعی است که کمکم ادبیات تابوشکن به سمت نرمالایز کردن تجزیه سرزمینی ایران برود.
هیچکس در این پروسه به یکباره تابلوی تجزیه را بالای سر نمیبرد اما همانگونه که قدم به قدم ادبیاتسازی شد تا بخشی از جامعه بپذیرد که «اسرائیل منجی و راه نجات اشغال ایران است»، این تخیل ساخته میشود که حالا که نمیتوان تمام ایران را آزاد کرد پس اجازه بدهیم بخش به بخش آزاد شود تا این مسیر نهایتا یک ایرانستان آزاد برایمان بسازد.
یک احتمال جدی
شیفت همزمان همه تریبونهایی که در دوسال گذشته بدون لکنت جنگ را تبلیغ میکردند و از آن «تخیل آزادی» میساختند و بدون شرم قربان صدقه متجاوز آمریکایی-اسراییلی میرفتند به همدردی با «جنوب» و برجسته کردن یک قسمت از ایران را در خوشبینانهترین حالت باید آغاز تجویز نسخههای تجزیهطلبانه دانست. آنها که با قتل عام مردمی که سیزده به در را کنار پل بییک بودند جوک میساختند نمیتوانند یک شب به چنان مقام ابتدایی از انسانیت نائل آیند که داغدار آلام سربازان شوند.
با توجه به فرضیههای دورخیز آمریکا برای اشغال چند منطقه در جزایر و شاید نواحی ساحلی جنوب ایران و باز شدن دوباره پرونده حمله زمینی به مرزهای غربی توسط گروههای تجزیهطلب کُرد، میشود این ظن را داشت که آمریکا و اسراییل در روزهای آتی مرتکب چند جنایت بزرگ در این نواحی شوند و بعد تمام این بوقلمونصفتها از نسخه نهایی رونمایی کنند: «جانِ جنوب»، «جانِ غرب»، «جانِ شرق» در صورت جدا شدن از ایران، کمتر در خطر است!
