به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ بدنه موشک بیش از ۱۸ ماه است که به آرامی در بالای زمین در حال حرکت است، اما چه چیزی آن را در مسیر برخورد به ماه قرار داد؟
به نقل از اسپیس، موشک فالکون ۹ در ماه ژانویه سال ۲۰۲۵ به فضا پرتاب شد و دو کاوشگر رباتیک خصوصی ماه به نامهای بلو گوست و رزیلینس ساخت شرکت هوا و فضای فایرفلای که توسط شرکت آیاسپیس مستقر در توکیو ساخته شده بود را حمل کرد. بلو گوست با موفقیت فرود آمد و ماموریت تاریخی خود را انجام داد، اما رزیلینس در تلاش برای فرود سقوط کرد. مراحل اول فالکون ۹ به قابلیت استفاده مجدد معروف هستند، اما مراحل بالایی این وسیله نقلیه فقط یک بار پرواز میکنند. اسپیسایکس معمولا این بدنههای موشک را اندکی پس از پرتاب از مدار خارج میکند و آنها را برای تخریب کنترلشده در جو زمین هدایت میکند. با این حال، این امر در پرتاب بلو گوست-رزیلینس امکانپذیر نبود، زیرا رساندن کاوشگرهای ماه به نقطه استقرار دوردستشان تقریبا تمام سوخت مرحله بالایی را مصرف میکرد.
در نتیجه، براساس مطالعهای جدید در مورد این برخورد قریبالوقوع به رهبری بنجامین فرناندو از آزمایشگاه ملی لوس آلاموس در نیومکزیکو، بدنه موشک ۴۰۰۰ کیلوگرمی در مدار بالای زمین که از ماه عبور میکرد، رها شد.
با این حال، این مانور، انبوه زبالههای فضایی را در یک مکان پایدار قفل نکرد؛ نیروهای طبیعی همچنان بر آن تأثیر گذاشتند و معلوم شد که مسیر آن را تغییر دادند.
آنچه اتفاق افتاده است، ترکیبی از فعالیت خورشیدی و نیروهای گرانشی است که موشک را در مسیر حرکت به سمت ماه قرار داده است. ستارهشناسان و دانشمندان علوم ماه مشتاقانه منتظر این برخورد قریبالوقوع هستند، اگرچه این برخورد در سمت روشن ماه رخ خواهد داد، اما احتمالا برای اکثر ناظران روی زمین قابل مشاهده نخواهد بود.
ناسا قصد دارد طی دهه آینده از طریق برنامه آرتمیس خود، پایگاهی در نزدیکی قطب جنوب ماه بسازد و آن پایگاه را در درازمدت پر از کارمندان نگه دارد. اسپیسایکس در حال بررسی راههایی برای به حداقل رساندن احتمال بارش بدنه موشکهای استفادهشده بر روی یک ماه اشغال شده در آینده است.
