به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ گرایش فزاینده نوجوانان به لذتجویی، رفتارهای آنی و اولویت دادن به خوشگذرانیهای لحظهای بر مسئولیتهای درسی و خانوادگی، یکی از دغدغههای اصلی والدین در دنیای امروزی است. بسیاری از والدین این رفتارها را به پای تنبلی، بیمسئولیتی یا بیاحترامی میگذارند؛ اما از منظر روانشناسی رشد، نوجوانی دوره تحولات زیستی و عاطفی عمیقی است که در آن تمایل به تجربه هیجان و دریافت پاداشهای فوری به اوج خود میرسد. درک این نکته که رفتارهای لذتجویانه صرفاً یک ویژگی اخلاقی منفی نیستند، بلکه ریشه در فرایندهای تکاملی و عصبشناختی دارند، نخستین گام در مواجهه منطقی و سازنده با این چالش است.
از سوی دیگر، سبکهای فرزندپروری و رفتار اولیا نقش تعیینکنندهای در هدایت یا تشدید این تمایلات دارند. اگر والدین تنها به برخوردهای چکشی، سختگیرانه و سرکوبگرایانه متوسل شوند، نهتنها گرهی از مشکل باز نمیشود، بلکه شکاف نسلی و تعارضات خانوادگی عمیقتر خواهد شد. بنابراین، نخستین گام شما بهعنوان والد این است که ریشهها و دلایل اصیل تمایل افراطی نوجوان به هیجان و خوشگذرانی را بشناسید تا بتوانید رفتاری آگاهانه و اثربخش داشته باشید.
عقب ماندن عقل از هیجان
طبق پژوهشهای لارنس اشتاینبرگ، برجستهترین روانشناس حوزه نوجوانی، سیستم پاداشدهی مغز (دستگاه لیمبیک) در دوران بلوغ به شدت فعال میشود و دوپامین بالایی ترشح میکند، در حالی که بخش کنترل حرکات و تصمیمگیری عقلانی (قشر پیشپیشانی) تا اوایل ۲۵ سالگی به تکامل کامل نمیرسد. این عدم تعادل باعث میشود نوجوان هیجان و لذت را با شدت بیشتری طلب کند.
فرار از استرسِ هویتیابی
بر اساس نظریه رشد روانی-اجتماعی اریک اریکسون، نوجوان در مرحله «بحران هویت در برابر سردرگمی» قرار دارد. او برای فرار از اضطرابِ هویتیابی و فشارهای این دوره، به رفتارهای لذتجویانه به عنوان یک مکانیسم دفاعی برای کاهش استرس پناه میبرد.
خوشگذرانی افراطی در نوجوانی، حاصل جدال میان هیجانهای سرکش و منطقِ هنوزرشدنیافته است؛ فرآیندی طبیعی که سبک فرزندپروری شما تعیین میکند به انحراف بکشد یا به مسئولیتپذیری ختم شود
تأثیر همسالان
طبق تحقیقات جوزف آلن، استاد روانشناسی دانشگاه ویرجینیا و صاحبنظر برجسته در زمینه تأثیر همسالان، نیاز به پذیرفته شدن در گروه همسالان در نوجوانی به اوج میرسد. رفتارهای لذتجویانه و همراهی در خوشگذرانیها، ابزاری برای جلب توجه و تایید گروههای همسال است.
نقش سبکهای فرزندپروری نامتعادل
سبک رفتار والدین میتواند این رفتارهای لذتجویانه را مهار یا تشدید کند:
سبک سهلگیرانه (محبت بالا، قانون صفر) : عدم وجود مرزها و قوانین مشخص در خانه، نوجوان را تکانشی و فاقد خودکنترلی بار میآورد؛ او یاد نمیگیرد برای رسیدن به اهداف بلندمدت، لذتهای لحظهای را به تأخیر بیندازد.
سبک مستبدانه (قانون بالا، محبت صفر) : کنترلگری و سختگیری افراطی باعث ایجاد حس خفگی عاطفی در نوجوان میشود. در این حالت، او به محض یافتن کوچکترین فرصت یا دوری از چشم والدین، به شکل افراطی و واکنشی به سمت خوشگذرانی فرار میکند.
راهکارهای تربیتی و کاربردی برای خانوادهها
جایگزینی «کنترلگری» با «هدایتگری» : به جای ممنوعیت مطلق، مدل فرزندپروری مقتدرانه را به کار بگیرید؛ یعنی صمیمیت بالا در کنار قوانین روشن و قاطع.
آموزش مدیریت دوپامین و لذتهای دیررس: به نوجوان یاد بدهید که لذتهای پایدار نیازمند تلاش هستند. فعالیتهای هدفمندی مانند ورزشهای گروهی، هنر یا یادگیری مهارتهای جدید را که هم هیجان دارند و هم دستاورد، جایگزین خوشگذرانیهای سطحی کنید.
شارژ عاطفی و گفتگوهای بدون قضاوت: روزانه زمان مشخصی را برای شنیدن حرفهای نوجوان بدون نصیحت یا سرزنش اختصاص دهید. وقتی نوجوان حس کند در خانه دیده میشود، نیاز کمتری به جلب توجه بیرون از خانه دارد.
سپردن مسئولیتهای واقعی همراه با پیامد طبیعی: مسئولیت بخشی از امور خانه یا مدیریت بخشی از هزینههای شخصی را به او واگذار کنید. اجازه دهید با پیامدهای طبیعی تصمیمات خود (مثل اتمام پول جیبی قبل از پایان ماه) روبرو شود.
طراحی برنامههای تفریحی مشترک: خوشگذرانی را نفی نکنید، بلکه آن را کانالیزه کنید. برنامههای تفریحی خانوادگیِ متناسب با ذائقه نوجوان طراحی کنید تا او بداند لذت بردن بخشی از زندگی سالم است.
