به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ لورا روزن روزنامهنگار مشهور آمریکایی بیان کرد: اعمال تحریمهای اقتصادی بیشتر، با عناوین مختلف به این معناست که ما میخواهیم نشان دهیم که در حال انجام اقدامی هستیم تا مجبور نشویم دوباره به تشدید تنشهای نظامی روی آوریم و این به دلیل اتمام موشکهای دفاعی است.
رابرت مالی نماینده آمریکا در امور ایران تاکید کرد: کمتر چیزی به اندازه این تصور که «اگر فشار اقتصادی جواب نداد، فشار اقتصادی بیشتر حتماً جواب خواهد داد» میتواند فریبنده و در عین حال مغالطهآمیز باشد.
وی بیان کرد: ایران ممکن است تلاش کند این دوره را پشت سر بگذارد و امیدوار باشد ترامپ بار دیگر موضع خود را ۱۸۰ درجه تغییر دهد، یا ممکن است واکنش تهاجمی نشان دهد و تلاش کند این درد و هزینه را به دیگران نیز منتقل کند.
جک راید، سناتور دموکرات آمریکا نیز گفت: ایران هم در عرصه انرژی جهان تاثیرگذار است و هم در مقابل فشار سکوت نخواهد کرد. اگر تهران تحت فشار شدیدی قرار بگیرد، در منطقه حملاتی انجام خواهد داد.
سفیر سابق آمریکا در اراضی اشغالی تاکید کرد: تهدیدات ترامپ به احتمال زیاد عمدتاً جوسازی و توخالی است. ابزارهای چندانی برای چنین اقدامی وجود ندارد که استفاده از آنها مستلزم تحمل اقدامات تلافیجویانه علیه آمریکا نباشد.
وی بیان کرد: اما حتی اگر این تهدیدها عملی و جدی باشند، باز ایران هم آمادگی تحمل هزینه و فشار را دارد و هم ابزارهایی در اختیار دارد که میتواند با آنها به آمریکا، شرکای آمریکا و اقتصاد جهانی آسیب وارد کند.
سفیر سابق آمریکا ادامه داد: چه ترامپ به سمت تشدید نظامی برود و چه اقدام اقتصادی، ظاهراً هرگز درک نمیکند که تشدید تنش یکطرفه نیست و ایران نیز قدرت و اختیار عمل دارد و میتواند واکنش نشان دهد.
آرنولد برنارد تحلیل گر فرانسوی نیز تصریح کرد: تقریباً مطمئنم که منظور از هر کشوری، شامل چین نمیشود. سخت است تصور کنیم آمریکا فقط چند هفته پیش از سفر شی جینپینگ، بخواهد علیه چین «D-Day اقتصادی» اعلام کند.
وی اضافه کرد: در ماه مه، آمریکا تلاش کرد برخی پالایشگاههای چینی را به دلیل خرید نفت ایران تحریم کند. وزارت بازرگانی چین نیز در واکنش، یک «دستور ممنوعیت» رسمی صادر کرد که تصریح میکرد تحریمهای آمریکا نباید به رسمیت شناخته شوند. آمریکا نیز بعد از آن، عملاً عقبنشینی کرد و تحریمها را بهطور جدی اجرا نکرد؛ چراکه اجرای واقعی آنها به معنای تحریم مؤسسات مالی بزرگ چین بود و احتمالاً پیامدهایی برای کل نظام مالی جهانی به دنبال داشت.
