به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ بر اساس دادههای پذیرش دانشگاهها و دانشکدههای انگلیس، بیش از ۸۱ هزار جوان ۱۸ ساله در درخواست پذیرفتهشده خود اعلام کردهاند که قصد دارند هنگام تحصیل در خانه زندگی کنند؛ یعنی بیش از یکسوم دانشجویان این گروه. این سهم در سال ۲۰۱۷ حدود یکپنجم بود. در اسکاتلند حتی ۴۸ درصد متقاضیان چنین برنامهای دارند، در حالی که این رقم در ولز حدود ۲۰ درصد است.
دلیل اصلی این تغییر چندان پیچیده نیست: هزینهها سر به فلک کشیدهاند.
برای دانشجویانی مانند بئاتریس و آملیا، انتخاب بین خوابگاه و خانه عملا به یک تصمیم مالی تبدیل شده است. بئاتریس که قرار است ریاضی بخواند، تصمیم گرفته از خانه به دانشگاه منچستر با قطار رفتوآمد کند؛ سفری که حدود ۵۰ دقیقه طول میکشد. او میگوید هزینه خوابگاه میتوانست سالانه چند هزار پوند به مخارجش اضافه کند.
آملیا نیز که قرار است در دانشگاه لیورپول جان مورز تحصیل کند، با خوابگاههایی مواجه شده که اجاره آنها بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ پوند در هفته بوده است. در چنین شرایطی، زندگی در خانه و پرداخت هزینه رفتوآمد برای بسیاری از خانوادهها گزینه منطقیتری به نظر میرسد.
اما این انتخاب بدون هزینه نیست. برخی دانشجویان نگراناند که با زندگی در خانه، بخشی از تجربه دانشگاهی، آشنایی با دوستان جدید و زندگی مستقل را از دست بدهند. یکی از دانشجویان حتی گفته است که رفتوآمد روزانه زمان زیادی از اوقات فراغتش را خواهد گرفت.
با این حال، در شرایطی که هزینهها افزایش یافتهاند، زندگی دانشجویی برای بسیاری دیگر یک تجمل شده است. موسسه سیاست آموزش عالی انگلیس پیشتر برآورد کرده بود که یک دانشجو برای داشتن حداقل استاندارد قابل قبول زندگی در طول یک دوره سهساله، به حدود ۶۱ هزار پوند نیاز دارد؛ آن هم بدون احتساب شهریه.
دادههای جدید UCAS نیز نشان میدهد دانشجویان در سال ۲۰۲۶ بهطور متوسط هفتهای حدود ۲۱۹ پوند برای هزینههای روزمره، جدا از اجاره، خرج میکنند. در همین حال، سقف شهریه دانشگاههای انگلستان برای سال تحصیلی ۲۰۲۶/۲۷ به ۹۷۹۰ پوند در سال رسیده است.
فشار مالی حتی بسیاری از دانشجویانی را که از خوابگاه استفاده میکنند، به سمت بازار کار سوق داده است. گزارشهای جدید نشان میدهد حدود دو سوم دانشجویان انگلیسی پیش از پایان ترم پولشان تمام میشود و بخش بزرگی از آنها برای جبران کسری بودجه به حمایت خانواده یا کار پارهوقت متکی هستند.
در نتیجه، دانشگاه برای نسل جدید بیش از گذشته به یک معادله اقتصادی تبدیل شده است: مدرک دانشگاهی در یک طرف، و هزینه اجاره، غذا، رفتوآمد و زندگی مستقل در طرف دیگر.
