به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ سیدمصطفی موسوینژاد/// طبق آخرین دادههای وزارت انرژی آمریکا، ذخایر استراتژیک نفت این کشور (SPR) در هفته اخیر با کاهش ۳.۱ میلیون بشکهای به سطح ۲۸۶.۶ میلیون بشکه رسید. این رقم پایینترین سطح ذخایر از نوامبر ۱۹۸۲ تاکنون است و نشان میدهد که حتی پس از اعلام تفاهمها و کاهش نسبی تنشها، روند تخلیه ذخایر همچنان ادامه دارد.
اگر همین نرخ کاهش هفتگی (حدود ۳.۱ میلیون بشکه) ادامه پیدا کند، فاصله آمریکا تا رسیدن به سطح ۲۵۰ میلیون بشکه — که بسیاری از کارشناسان آن را «سطح فشار عملیاتی» و نقطه شروع محدودیتهای جدی در توان تخلیه میدانند — تنها حدود ۱۲ هفته است. در واقع، با ادامه این روند، ذخایر استراتژیک آمریکا تا اواخر آذر یا اوایل دیماه میتواند به محدودهای برسد که هم از نظر فنی و هم از نظر قانونی، دست واشنگتن را برای مداخلات بیشتر در بازار نفت میبندد.
این وضعیت پیام روشنی دارد: آمریکا دیگر ظرفیت نامحدود برای جبران اختلالات عرضه از طریق ذخایر استراتژیک ندارد. هر بشکه نفتی که از تنگه هرمز عبور کند، عملاً به آمریکا فرصت بیشتری میدهد تا با استفاده از ذخایر خود، فشار قیمتی را کنترل کند و زمان بخرد.
از این رو، منطقیترین و مؤثرترین راه برای افزایش فشار اقتصادی، کاهش حداکثری نفت عبوری از تنگه هرمز است. هرچه جریان نفت از این گلوگاه حیاتی کمتر شود، سرعت فرسایش ذخایر آمریکا بیشتر میشود و نقطه فشار عملیاتی زودتر فرا میرسد.
در شرایطی که ذخایر استراتژیک آمریکا به پایینترین سطح چهار دهه اخیر رسیده و همچنان در حال کاهش است، کنترل بر تنگه هرمز نه فقط یک اهرم نظامی، بلکه یک ابزار راهبردی اقتصادی است که میتواند معادله بازی را تغییر دهد.
