به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محمدامین باقری کنی/// باب بدی باز شده است که برخی اساتید، دوستان و همکاران، با بهانه و بی بهانه به مردم مبعوث می‌تازند و بعضا خطای یکی را در یک گوشه‌ای، در تریبون ملی، برای همه فاکتور می‌کنند. از سویی چوب وحدت را در دست گرفته و دائم بر سر مردم مبعوث و چند تکه مقوای منقش به شعارشان می‌کوبند و از سوی دیگر علی الدوام دو قطبی‌ها و دوگان‌های سیاسی خود را به مردم در خیابان نسبت می‌دهند.
عده‌ای از ایشان هم که رو به ازدیادند، عادت به جمله سازی پیدا کرده و بلیغ سخن گفتن را به سجع و جناس در کلامشان محدود کرده‌اند. خلاصه آنکه یک کاره ایستاده‌اند تا به اجتماعات شبانه پایان دهند و به زعم خودشان فشار را از روی دوش زعمای سیاسی خود برداشته یا نگرانی شخصی خود را رفع کنند.
سوال اساسی اینجاست که اصولا در شش ماه گذشته رهبری معظم، پایگاهی جز این مردم مبعوث داشته‌اند که بی وقفه و بی ادعا پای امر ایشان ایستاده و ایشان نیز پیوسته و مکرر حضور و آگاهی و عمل ایشان را تحسین کنند و استقامت در میدان و خیابان را از آنها بخواهند.
اینها به کنار، حتما این اعاظم از نقشه و توطئه خطرناک دشمن در تکرار کودتای دی ماه ۱۴۰۴ و بدتر از آن بی خبر نیستند. این همه اصرار بر تخطئه و تضعیف و تعطیل خیابان، چیزی جز هدف و آرزوی دشمنان است؟ در این میان، اگر زنگی مستی به خیابان تهاجم کرد، باید محکمتر از آن دفاع کرد یا با نگرانی با فرود و سقوط جمله سازی کرد؟ جملات دیشب و امروز رییس جمهور و وزیر خزانه‌داری رژیم تروریستی و جنایتکار امریکا را بخوانید. آنها رسما دارند برای شورش و آشوب دعوت می‌کنند. خلاصه آنکه رفقا! دشمن را نشانه بگیرید و دست از سر مردم مبعوث بردارید.
بماند که در بحث وحدت و انسجام ملی، این ادبیات و جملات چگونه باید تفسیر و تحلیل شود؟ الله اعلم.
