به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ گفتوگو با خبرنامه دانشجویان ایران با دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه یزد درباره سفر رئیسجمهور به نیویورک.
حقپرست اظهار داشت: اصل حضور رئیسجمهور در سازمان ملل محل بحث ما نیست. جمهوری اسلامی باید در عرصه بینالمللی حاضر باشد، حرفش را بزند و از منافع ملت دفاع کند. اتفاقاً سازمان ملل یک تریبون مهم برای همین کار است.
وی افزود: اما نگرانی ما دقیقاً از جایی شروع میشود که این حضور بینالمللی بخواهد تبدیل شود به عادیسازی رابطه با آمریکا یا باز کردن مسیر مذاکره با دولتی که هنوز رویکرد خصمانه خودش نسبت به جمهوری اسلامی را کنار نگذاشته و رسماً امام ما را به شهادت رسانده است.
دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه یزد تصریح کرد: ما بهعنوان جریان دانشجویی، صریحاً با مذاکره با آمریکا مخالفیم؛ نه از سر یک نگاه احساسی یا صرفاً شعاری، بلکه به دلیل یک تجربه تاریخی.
وی ادامه داد: رهبر شهید ما در اول مهر سال گذشته درباره مذاکره با آمریکا صریحاً گفتند که در شرایط موجود، این مذاکره برای ایران سودی ندارد و میتواند زیانهایی هم داشته باشد. بخش مهم حرف ایشان این است که مسئله را نباید صرفاً «مذاکره کردن یا نکردن» دید؛ مسئله، نسبت مذاکره با قدرت ملی است.
حقپرست با اشاره به تجربه برجام گفت: مذاکره انجام شد، توافق شکل گرفت، تعهداتی از طرف ایران پذیرفته شد، اما آمریکا از توافق خارج شد و مسئله تحریمها هم به شکل مورد انتظار حل نشد. بنابراین وقتی امروز دوباره از مذاکره با آمریکا صحبت میشود، نمیتوانیم این تجربه را نادیده بگیریم.
وی تأکید کرد: یک اشتباه راهبردی این است که تصور کنیم برای حل مسائل کشور باید رضایت آمریکا را به دست بیاوریم. اتفاقاً حرف اصلی این است که باید کاری کنیم که کشور آنقدر قوی باشد که آمریکا و هیچ قدرت دیگری نتواند برای جمهوری اسلامی تعیین تکلیف کند.
این فعال دانشجویی افزود: قوی شدن هم فقط به معنای قدرت نظامی نیست. قوی شدن یعنی دانشگاه قوی، علم قوی، اقتصاد قوی، دولت کارآمد، صنعت قدرتمند، فناوری پیشرفته و جامعهای که به آینده خودش امیدوار باشد. اگر این مؤلفهها را بسازیم، آن وقت دیپلماسی هم معنا پیدا میکند.
وی خاطرنشان کرد: بنابراین اگر آقای پزشکیان به نیویورک میرود، انتظار ما این است که از موضع عزت و اقتدار برود؛ نه برای اینکه یک عکس یادگاری با رئیسجمهور آمریکا بگیرد یا دست دوستیای شکل بگیرد که پیام سیاسی آن برای ملت ایران چیز دیگری باشد.
حقپرست تصریح کرد: مسئله برای ما خودِ دست دادن نیست؛ مسئله پیامی است که پشت آن دست دادن قرار دارد. اگر پیام این باشد که جمهوری اسلامی بعد از همه فشارها، تهدیدها و تجربههای گذشته، دوباره آمریکا را بهعنوان راهحل مسائل خودش پذیرفته، طبیعتاً اینجا جامعه و دانشجو ساکت نمیماند.
وی افزود: دانشگاه نباید تماشاگر سیاست خارجی باشد. دانشجو باید نسبت به منافع ملی حساس باشد و از مسئول کشور بپرسد: قرار است از این حضور بینالمللی چه چیزی برای ملت ایران به دست بیاید؟ قرار است چه مسئلهای حل شود؟ و در ازای آن قرار است چه هزینهای پرداخت شود؟
دبیر انجمن اسلامی دانشجویان مستقل دانشگاه یزد تأکید کرد: مذاکره با آمریکا در شرایط فعلی، راهحل مسائل ایران نیست. راهحل، قوی شدن است؛ همان چیزی که رهبر انقلاب هم بر آن تأکید کردهاند.
وی ادامه داد: اگر هم موافق با مذاکره بودیم و گمانی از مذاکره هم شود، باید به جایی برسیم که اگر پشت میز مذاکره نشستیم، از سر احتیاج نباشد؛ و اگر مذاکره نکردیم، کشورمان متوقف نشود. این به نظرم معنای واقعی مقاومت و پیشرفت است.
حقپرست مطالبه جریان دانشجویی را اینگونه بیان کرد: دیپلماسی فعال باشد، اما دیپلماسی جای مقاومت و قدرت ملی را نگیرد؛ مذاکره هدف نباشد؛ منافع ملت هدف باشد.
وی در پایان هشدار داد: اگر روزی فضایی ایجاد شود که قرار باشد در پوشش یک دیدار دیپلماتیک، مسیر جدیدی برای مذاکره و عادیسازی با آمریکا باز شود، جریان دانشجویی باید با منطق، استدلال و مطالبهگری جدی وارد میدان شود و اجازه ندهد مسئلهای با این اهمیت پشت چند تصویر و چند تیتر خبری پنهان شود. دانشجو قرار نیست جای دولت تصمیم بگیرد؛ اما قرار است نسبت به تصمیمهای بزرگ کشور حساس باشد، سؤال بپرسد و از منافع ملی صیانت کند.
