به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محمدرضا ظفرقندی وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، امروز ۲۰ مهرماه در مراسم آیین بازگشایی دانشگاه‌های کشور که با حضور رئیس‌جمهور در دانشگاه شهید بهشتی برگزار شد، با اشاره به تفاوت فضای مراسم امسال با سال‌های گذشته گفت: امسال بازگشایی و این مراسم رنگ و تعریف دیگری دارد و با سال‌های قبل متفاوت است. ما امروز چهره‌ها و تصاویری را اینجا مشاهده می‌کنیم که رنگ دانشگاه و علم را عوض کرده‌اند و جلای ویژه‌ای به این حرکت علمی و دانشگاهی بخشیده‌اند.
وی با یادکردن از شهدای راه علم و دانش به آمار ایثارگری‌های سال گذشته اشاره کرد و افزود: ما سال سختی را پشت سر گذاشتیم. همه کشور از دانش‌آموزان تا رهبر شهیدمان و شهدایی که در دانشگاه‌ها همراه ما بودند، درگیر این مسیر بودند. سال گذشته بیش از ۱۸۰ شهید دانشجو و همچنین تعدادی از اساتید گرانقدر را تقدیم کردیم.
ظفرقندی با ذکر یک خاطره و تأکید بر ملموس بودن این فداکاری‌ها گفت: همین امروز که با آقای دکتر پزشکیان به این مراسم می‌آمدیم، تصویری را در نمایشگاه دیدیم؛ یک رزیدنت سال سه ارتوپدی در بیمارستان سینا که شهید شد. آن تصویر را به آقای دکتر نشان دادم و گفتم این، عین همان صحنه‌ای بود که این رزیدنت عزیز ما به شهادت رسید.
ضرورت تبدیل «آموزش ایستادگی» به یک اصل تاریخی
وزیر بهداشت با اشاره به کلیپ پخش‌شده در ابتدای مراسم و نکاتی که توسط اساتید و دانشجویان مطرح شد، تصریح کرد: دوستان گفتند که گاهی ما در دانشگاه بیش از علم باید بیاموزیم، یعنی ایستادگی. به نظر من، این "گاهی" باید تبدیل به "همیشه" شود. تاریخ دانشگاه باید همیشه بیش از علم، ایستادگی بیاموزد؛ چرا که علمِ تنها، اساساً نمی‌تواند جهت‌ها را مشخص کند و ارزشمند باشد.
وی با نقد رویکرد حاکم بر برخی حوزه‌های علمی در دنیا افزود: ما امروز در دنیا فردی را داریم که با تکیه بر همین علم، جنایت می‌کند؛ چون آن فرد اخلاق ندارد، خودشیفته است و تعادل ندارد و به همین دلیلدر دنیا جنایت می کند. بنابراین، علم تنها بدون اخلاق اصلاً معنا ندارد.
چهار رکن اساسیِ علمِ جهت‌دار
ظفرقندی در تبیین علمی که «خدایی و مردمی» است، چهار رکن را برشمرد: اگر می‌خواهیم علم شکوفا شود، باید با اخلاق، عقلانیت، عدالت و عشق همراه باشد. علمی که با عشق به وطن همراه نباشد و به راحتی از کنار کلمه "وطن" عبور کند، نمی‌تواند در این مملکت برای مردم بایستد و کار کند. همچنین علم باید با سیاست همراه باشد؛ همان‌طور که ما در ۱۶ آذر یا ۱۳ آبان دیدیم. علم اگر با عدالت همراه نباشد، چه تفاوتی می‌کند؟ انسانی که عالم شده اما دردِ فقیر، گرسنگی و مشکلات مردم را ندارد، علمش جهت‌دار نیست.
روایت ایثار پرستاران و کادر درمان زیر بمباران
وزیر بهداشت در بخش دیگری از سخنان خود، به تشریح صحنه‌هایی از ایستادگی دانشگاهیان پرداخت و گفت: بیمارستان‌های ما داشت بمباران می‌شد. شما صحنه‌هایی را دیدید که در عرصه بمباران بیمارستان‌ها، پرستاران و پزشکان ما چه کردند. در بیمارستان شهدا، وقتی بمباران شد، امکان انتقال مجروحین نبود؛ من خودم همان نزدیکی بودم، نیم‌متر در خیابان آب بود و اصلاً کف خیابانی باقی نمانده بود، اما همکاران ما مجروحین را بر دوش گرفتند و بردند.
وی ادامه داد: پرستارهایی که در شهرهای مختلف ما بودند؛ برخی به تصویر کشیده شدند و بسیاری هم نشدند. در حالی که بمباران ادامه داشت، همکاران ما در زیر بمباران، بچه‌ها را از زیر آوار بیرون می‌کشیدند. یا صحنه‌هایی که شاهد بودم همکاران ما داوطلبانه سه شبانه‌روز بدون استراحت و خواب کار می‌کردند.
دانشگاه و نیاز به شعورمداری و منافع ملی
وزیر بهداشت با تأکید بر اینکه دانشگاه باید هویت‌مند باشد، گفت: ما در خلأ پرورش پیدا نکردیم. ما از میان این مردم برخاستیم و جایگاه علمی پیدا کردیم؛ دانشگاه‌های ما این‌گونه معنا پیدا می‌کنند که در کنار مردم باشیم و برای حل مسئله خدمت کنیم.
او افزود: دانشگاه ما نیازمند عقلانیت و شعورمداری است. باید بدانیم مشکلات مردم را چگونه حل کنیم، مصالح و منافع ملی را در نظر بگیریم و مبتنی بر شواهد حرکت کنیم. این ایستادگی که عکس‌هایش را می‌بینیم و انسان‌هایی که از جانشان برای علم گذاشتند، در کنار اخلاق، عدالت و عشق به کشور، معنا پیدا می‌کند. دانشگاهیان ما دین خود را به این کشور ادا کردند و ان‌شاءالله همیشه سربلند باشند.
