به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ عزیزی می‌گفت: چند شب قبل، در یکی از میادین، ۳۰۰ پرچم زردرنگ «جان فدا» توزیع کردند. فردا شبش، یک نفر هم آن پرچم‌ها را در دست نداشت!
دیده‌اید برخی می‌گویند این پرچم‌های قرمزِ انتقام را فلان نهاد فرهنگی و بیسار نهاد حاکمیتی منتشر کردند و جریانش را در خیابان به راه انداختند؟ عده‌ای دیگر هم می‌گفتند: دست‌خط پلاکاردها یکی است! یعنی یک نفر همه را نوشته!
این بندگان خدا فکر می‌کنند مردم روبات‌اند! یک دکمه می‌زنی، پرچم زرد می‌گیرند؛ دکمه بغلی را فشار دهی، پرچم قرمز می‌گیرند! هر چه توی پلاکارد بنویسی هم می‌گیرند و روی دستشان می‌برند!
حق هم دارند بندگان خدا؛ عادت کرده‌اند مردم را نبینند، نفهمند و همین‌قدر کاریکاتوری ادراکشان کنند.گویی مردم حرفی ندارند، سخنی از خود ندارند و شعار و آرمانی را عاقلانه و مدبرانه پیگیری نمی‌کنند.
این یکی سخنران محترم — که گویی یادش رفته خودش چه حرف‌های تندی علیه مسئولان همین فروردین‌ماه بیان کرده — هر چه از دهانش درآمده به خیابان گفته و بعد برای اینکه مثلاً درستش کند، فرموده‌اند منظورشان تریبون‌داران میادین است، نه مردم!
دقت کنید اینجا هم فکر می‌کنند آن مردم کف خیابان روبات‌اند؛ که هر چه تریبون‌دار پشت تریبون بگوید، آن‌ها هم تکرار کنند!
برادر بزرگوار! مردم از سخنرانی و تریبونی استقبال می‌کنند که حرف دلشان را بزند! اگر می‌بینید با تریبون‌های مورد استقبال همین مردم موافق نیستید، در واقع مثل آن رسانه‌هایی که سخن شما را پوشش می‌دهند، با حرف دل مردم خیابان موافق نیستید!
منتها هم انصاف و وجدانی که این ۷ ماه مجاهدت مستمر مردم را — بی‌تعلق و مخلصانه و بدون هیچ انگیزه مادی — می‌شناسد، به شما اجازه نمی‌دهد راستش را بپذیرید؛ هم این همه تأیید و تأکید رهبری بر کارنامه مقبول مردم خیابان! پس با حمله به سخن مورد پسند مردم خیابان و حرف دل اکثر پلاکاردهای ایشان، در واقع ناراحتی خودتان از مردم مجاهد خیابان را پنهان نکنید!
