به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ پدرام حسینی/// دادگاه کیفری کویت، حسین عبدالله معتوق، از چهره‌های مذهبی و دبیرکل ائتلاف ملی اسلامی کویت، حسن عبدالهادی حاجیه و عبدالرضا حیدر دهقانی را به اتهام همکاری با ایران و حزب‌الله لبنان و برنامه‌ریزی برای ترور معاون نخست‌وزیر و وزیر کشور کویت به اعدام محکوم کرده است. براساس گزارش خبرگزاری فرانسه، مقام‌های قضایی کویت مدعی‌اند این افراد با همکاری طرف‌های خارجی قصد اقدام علیه امنیت و منافع ملی این کشور را داشته‌اند. هشت متهم دیگر نیز به پنج سال زندان محکوم شده‌اند. البته احکام اعدام هنوز قطعی نیست و قابلیت تجدیدنظر دارد؛ نکته‌ای که در بررسی این پرونده نباید نادیده گرفته شود.
اما مسئله برای تهران فقط همین پرونده نیست. پیش‌تر نیز درست در روزی که اسماعیل بقایی از امارات بابت استرداد برخی زندانیان ایرانی تشکر کرد، تابناک از انتقال چند تبعه ایرانی از امارات به اسرائیل خبر داد؛ خبری که بار دیگر نشان داد در مناسبات با برخی همسایگان جنوبی، تعارفات دیپلماتیک نباید جای مطالبه‌گری سخت و دقیق را بگیرد.
مهم‌تر، پرونده چهار ایرانی در کویت است. سردار سیدمحمد باقرزاده، فرمانده کمیته جست‌وجوی مفقودین ستاد کل نیروهای مسلح، اعلام کرده موضوع چهار اسیر ایرانی در کویت مسجل شده و سفیر ایران نیز با آنان ملاقات کرده است. به گفته او، مقرر شده صلیب سرخ موضوع را جدی‌تر دنبال کند.
باقرزاده تأکید کرده براساس قوانین ژنو، این افراد باید به‌عنوان اسیر جنگی ثبت شوند و امکان ارتباط با خانواده‌هایشان، ابتدا از طریق نامه و سپس تماس تصویری، فراهم شود. او همچنین تصریح کرده به‌محض غیرفعال شدن مخاصمه، اسرا باید آزاد شوند و حقوق آنان باید مطالبه شود.
اما چرا هنوز مسئله چهار اسیر جنگی ایران در کویت به‌درستی تعیین تکلیف نشده است؟ چرا پرونده خلبانان ایرانی محبوس در قطر هنوز به سرانجام نرسیده و در همین وضعیت، کویت پرونده‌ای با چنین اتهامات سنگینی علیه افراد متهم به ارتباط با ایران پیش می‌برد؟
کویت اگر تصور می‌کند می‌تواند هم‌زمان پرونده اسرای ایرانی را کش بدهد و با طرح اتهامات امنیتی علیه ایران هزینه تازه‌ای تولید کند، باید نسبت به پیامدهای ادامه این مسیر آگاه شود.
همسایگی و برادری اسلامی خیابانی یک‌طرفه نیست. رفتارهایی که در تهران به‌عنوان خصومت یا خیانت به حسن همجواری فهمیده شود، طبیعتاً بر مناسبات دو کشور سایه خواهد انداخت و موجب خشم خانمان‌سوز ایران نسبت به کشور شهر ذره‌بینی کویت خواهد شد.
کویت باید پیش از افزودن هیزمی تازه به این آتش، تبعات خشم و واکنش ایران را محاسبه کند.
