به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ به نقل از ایندیپندنت، این فوران که GRB 220706A نام‌گذاری شده است، حتی حدود ۲۷ روز پس از آغاز، همچنان شراره‌های پرانرژی تولید می‌کرد؛ پدیده‌ای که نشان می‌دهد منبع انرژی آن برای مدتی غیرمعمول فعال مانده است.
فوران‌های پرتو گاما (GRB) از قدرتمندترین انفجارهای شناخته‌شده در جهان هستند. این پدیده‌ها ممکن است هنگام پایان یافتن سوخت یک ستاره پرجرم و فروریزش آن تحت گرانش، در فرایندی که می‌تواند به تشکیل سیاه‌چاله منجر شود، رخ دهند. این فوران‌ها معمولاً از چند میلی‌ثانیه تا چند دقیقه طول می‌کشند.
با این حال، در برخی موارد نادر، منبع انرژی مرکزی فوران برای مدتی طولانی‌تر فعال می‌ماند و به تولید شراره‌های پرانرژی ادامه می‌دهد.
بنجامین گومپرتز، از دانشکده فیزیک و اخترشناسی دانشگاه بیرمنگام، در این باره گفت: «این واقعیت که در چارچوب مرجع سکون فوران پرتو گاما، حدود ۲۷ روز پس از آغاز آن شاهد شراره‌هایی هستیم، نشان می‌دهد که فرایندی فعال همچنان در جریان است. این پدیده در میان نمونه‌های مشاهده‌شده تاکنون بی‌سابقه است.»
او افزود: «پیش از این، رکورد طولانی‌ترین فاصله زمانی تا وقوع شراره‌های بعدی، حدود شش روز پس از فوران پرتو گاما بود.»
فوران‌های پرتو گاما در مدت‌زمانی کوتاه، مقادیر عظیمی انرژی آزاد می‌کنند؛ به‌طوری‌که انرژی منتشرشده در این رویدادها می‌تواند از مجموع انرژی‌ای که خورشید در طول عمر خود تولید می‌کند، بیشتر باشد.
به گفته این پژوهشگر، یکی از فرضیه‌ها درباره منشأ GRB 220706A این است که این رویداد به نوعی ستاره بسیار پرجرم، مانند یک ابرغول آبی با شعاعی حدود هزار برابر شعاع خورشید، مرتبط بوده است.
