به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ به نقل از اینترستینگ انجینرینگ، محققان با کنترل چگونگی نمایش پروتئین هایی که سرطان را هدف می گیرند روی ویروس، نوعی ذرات واکسن توسعه دادند که پیشرفت تومور در موش ها را به میزان قابل توجهی کاهش داد. این پلتفرم از یک باکتریوفاژ اصلاح شده شده بنام M۱۳، ویروسی که باکتری را مبتلا می کند اما برای انسان ها بی خطر است، استفاده می کند. پلتفرم مذکور یک ساختار بلند و زنجیره مانند به نام نانوفیبر می سازد که می توان آن را با آنتی ژن ها (پروتئین هایی که در شناخت اهداف خاص به سیستم ایمنی کمک می کنند،) پوشاند.
آنها متوجه شدند انطباق غلظت این آنتی ژن ها روی ساختار ویروسی چگونگی تحریک موثر واکنش سیستم ایمنی توسط واکسن را تغییر داد. این امر به محققان اجازه می دهد ذرات با آنتی ژن های مختلف را برای هدف گرفتن تومورها در بدن بیمار شخصی سازی کنند.
آنجلا بلچر پروفسور مهندسی زیستی و علوم مواد و مهندسی مولف ارشد این پژوهش است. شنگنان هواونگ رهبری تحقیق را برعهده داشت.
باکتریوفاژ M۱۳ شامل یک شاخه جداگانه از دی ان ای است که با پوسته ای از جنس پروتئین یا کپسید پوشیده شده است. این محققان یک کپسید پروتئین به نام pVIII را اصلاح و با گنجاندن دستورالعمل‌های ژنتیکی مربوطه در ویروس، آنتی‌ژن‌های سرطانی را به سطح آن متصل کردند.
اما کنترل اینکه چه تعداد پروتئین های حامل آنتی ژن روی ساختار ویروسی ظاهر می شد، اهمیت زیادی داشت. محققان متوجه شدند افزودن یک یا دو آمینواسید با بار منفی به pVIIII تراکم آنتی ژن را افزایش داد. آنها با ارائه یک جهش ژنتیک که تولید آنتی ژن را کند تر می کند، می توانند فرایند را بیش از پیش انطباق دهند.
پژوهشگران با استفاده از این تکنیک ها ذراتی تولید کردند که مدل آنتی ژن SIINFEKL را با تراکم شش تا ۷۰ درصد نمایش می داد. این واکسن با ۳۵ درصد تراکم آنتی ژن پس از تزریق به موش ها محافظت قدرتمندتری نسبت به نمونه ای با آنتی ژن شش درصد ایجاد کرد.
موش هایی که واکسن با تراکم آنتی ژن بالاتر دریافت کردند، پس از قرار گرفتن در مقابل سلول های ملانوما حاوی همان آنتی ژن احتمال کمتری داشت در بدنشان تومور تشکیل شود. بدن این حیوانات سلول های تی بیشتری تولید کرد که پروتئین های مرتبط با سرطان را هدف گرفتند.
