به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اما طبق یک مطالعه جدید، افرادی که به سرطان پانکراس مبتلا می‌شوند، تغییرات قابل اندازه‌گیری در ترکیب بدن، از جمله از دست دادن چربی و عضله بدن را تجربه می‌کنند که در ماه‌ها و سال‌های قبل از تشخیص ظاهر می‌شود.
در نهایت، یافته‌ها نشان می‌دهد که سی‌تی‌اسکن‌های منظم ممکن است تغییرات فیزیولوژیکی مرتبط با سرطان پانکراس را قبل از تشخیص بالینی ثبت کنند.
محققان سی‌تی‌اسکن‌های شکمی از ۱۸۲۵ فرد مبتلا به سرطان پانکراس را تجزیه و تحلیل کردند و آنها را با اسکن‌های افرادی با سن و پیشینه سلامتی مشابه که به این بیماری مبتلا نبودند، مقایسه کردند. این اسکن‌ها که ظرف سه سال قبل از تشخیص گرفته شده بودند، به محققان اجازه دادند تا تغییرات در عضله اسکلتی، چربی احشایی و چربی زیر جلدی را ردیابی کنند.
چربی احشایی در اعماق شکم در اطراف اندام‌های داخلی ذخیره می‌شود، در حالی که چربی زیر جلدی درست زیر پوست قرار دارد.
در طول سه سال منتهی به تشخیص، افرادی که به سرطان پانکراس مبتلا شدند، نسبت به افرادی که به این بیماری مبتلا نشدند، کاهش بیشتری در هر دو نوع چربی بدن را تجربه کردند. از دست دادن عضلات نیز در ۱۲ ماه آخر قبل از تشخیص بیشتر شد.
«یان بی»، متخصص گوارش در کلینیک مایو و نویسنده ارشد این مطالعه، می‌گوید: «سرطان پانکراس اغلب به طور خاموش ایجاد می‌شود و تشخیص زودهنگام را بسیار چالش برانگیز می‌کند.»
سپس محققان بررسی کردند که آیا این تغییرات می‌تواند به شناسایی افراد مبتلا به سرطان پانکراس کمک کند یا خیر. آنها دریافتند که تغییرات در چربی و عضله بدن می‌تواند به طور متوسط افرادی را که به این بیماری مبتلا شده‌اند از افرادی که به آن مبتلا نشده‌اند، متمایز کند و قوی‌ترین سیگنال‌ها به تشخیص نزدیک‌تر باشند.
دکتر «مایکل والاس»، متخصص گوارش در کلینیک مایو و نویسنده مسئول این مطالعه، می‌گوید: «مطالعه ما نشان می‌دهد که تغییرات ترکیب بدن مرتبط با سرطان پانکراس در سی‌تی‌اسکن‌های معمول قابل تشخیص است و با تغییرات مشاهده شده در بیماران مشابه بدون سرطان متفاوت است.»
محققان اکنون در تلاشند تا ابزارهایی را توسعه دهند که تغییرات ترکیب بدن را با سایر داده‌های پزشکی معمول و یافته‌های تصویربرداری ترکیب کنند تا به شناسایی افرادی که ممکن است در معرض خطر بیشتر ابتلا به سرطان پانکراس باشند، کمک کنند.
