به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ اسحاق هرتزوگ، رئیس رژیم صهیونیستی، شب گذشته گادی آیزنکوت رئیس حزب یشار را برای تشکیل کابینه جدید رژیم صهیونیستی منصوب کرد. دفتر هرتزوگ اعلام کرد که آیزنکوت بعدازظهر یکشنبه رسماً حکم مأموریت تشکیل کابینه را دریافت خواهد کرد.
این انتخاب پس از آن صورت گرفت که فراکسیون‌هایی با مجموع ۶۷ نماینده، مأمور شدن آیزنکوت برای تشکیل دولت را توصیه کردند. حزب او، «یشار»، در انتخابات کنست که ۲۷ اکتبر گذشته برگزار شد، ۲۱ کرسی به دست آورد و در صدر چهار فهرست متعلق به «اردوگاه تغییر» قرار گرفت؛ فهرست‌هایی که آیزنکوت قصد دارد برای تشکیل کابینه به آن‌ها تکیه کند.
تئوریسین نظریه های نژادپرستانه و خونبار
گادی آیزنکوت از رده‌های یگان «گولانی» تا ریاست ستاد کل ارتش رژیم صهیونیستی پیش رفت و در مدیریت جبهه‌های لبنان، کرانه باختری، سوریه و نوار غزه مشارکت داشت. او در ژانویه ۲۰۱۹، پس از ۴۱ سال خدمت در ارتش، به دوران فعالیت نظامی خود پایان داد.
وی از ژوئن ۲۰۰۵ تا اکتبر ۲۰۰۶ ریاست اداره عملیات ستاد کل ارتش را بر عهده داشت و از این جایگاه در مدیریت تجاوز سال ۲۰۰۶ به لبنان مشارکت کرد.
نام آیزنکوت با «دکترین ضاحیه» و گسترش سیاست «نبرد میان جنگ‌ها» گره خورده است. دکترین ضاحیه مبتنی بر استفاده از نیروی نظامی بیش از حد و وارد آوردن ویرانی گسترده به مناطقی است که اسرائیل مدعی است حملات از آنجا آغاز می‌شوند. آیزنکوت این اصطلاح را در اظهاراتی در سال ۲۰۰۸ مطرح کرد و به ویرانی‌هایی اشاره داشت که در جریان جنگ سال ۲۰۰۶ بر ضاحیه جنوبی بیروت تحمیل شد. رژیم صهیونیستی در آن زمان تنها طی یک ماه، حدود ۴۵۰۰ واحد مسکونی را ویران کرد؛ آماری که سازمان ملل متحد آن را ثبت کرده است.
او در دوران ریاست خود بر ستاد کل، سند راهبردی ارتش را در سال ۲۰۱۵ منتشر کرد و در سال ۲۰۱۸ آن را به‌روزرسانی کرد. همچنین طرح چندساله «گیدعون» را برای بازسازمان‌دهی ارتش رژیم صهیونیستی و تطبیق آن با تهدیدهای منطقه‌ایِ در حال تغییر پیش برد.
آیزنکوت در اوت ۲۰۲۲ وارد عرصه سیاست شد؛ او به ائتلاف «اردوگاه ملی» به رهبری بنی گانتز پیوست و در فهرست انتخاباتی آن در جایگاه سوم قرار گرفت. وی در نوامبر همان سال، به‌عنوان عضو کنست انتخاب شد و ائتلاف او ۱۲ کرسی در کنست به دست آورد.
پس از عملیات «طوفان الاقصی» در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، آیزنکوت در پی تصمیم حزبش برای مشارکت در کابینه اضطراری، به‌عنوان وزیر بدون سِمت به کابینه نتانیاهو پیوست. او به‌عنوان ناظر در شورای جنگ حضور داشت؛ شورایی که بنیامین نتانیاهو، یوآو گالانت و بنی گانتز اعضای آن بودند. آیزنکوت در آن دوره خواستار تسریع عملیات نظامی در رفح شد و بعداً نتانیاهو را متهم کرد که به دلایل سیاسی، این عملیات را به تأخیر انداخته است.
خروج از اردوگاه نتانیاهو
وی از اولویت دادن به توافقی برای بازگرداندن اسرا دفاع می‌کرد. آیزنکوت در ژوئن ۲۰۲۴، هم‌زمان با بنی گانتز، از کابینه استعفا داد و نتانیاهو را متهم کرد که «تصمیم‌های سرنوشت‌ساز را به تعویق می‌اندازد و ملاحظات سیاسی را وارد مدیریت جنگ می‌کند».
آیزنکوت در ژوئن ۲۰۲۵ خروج خود از ائتلاف «اردوگاه ملی» را اعلام کرد و سپس در ژوئیه همان سال از عضویت در کنست استعفا داد. او در سپتامبر، حزب «یشار» را تأسیس کرد و چهره‌هایی از حوزه‌های نظامی، سیاسی و اقتصادی را به آن پیوند داد.
مواضع آیزنکوت درباره ایران و غزه
آیزنکوت پیش از انتخابات تعهد داد که حتی در چارچوب توافق چرخشی برای تقسیم دوره نخست‌وزیری نیز در کابینه تحت ریاست نتانیاهو مشارکت نکند. او اعلام کرد اگر از این تعهد تخطی کند، ظرف یک ساعت استعفا خواهد داد.
وی پیش از این چهار شرط برای مشارکت در کابینه‌ای که درصدد تشکیل آن است، تعیین کرده است. این چهار شرط عبارتند از:
۱-پذیرش رژیم صهیونیستی به‌عنوان کشوری یهودی و دموکراتیک!
۲-پذیرش ارزش‌های اعلامیه استقلال!
۳-پایبندی همگان به خدمت اجباری سربازی.
۴- به رسمیت شناختن جنبش حماس به‌عنوان «سازمان تروریستی»!
ملاحظات امنیتی و راهبردی در رویکرد آیزنکوت به مناقشه فلسطین و رژیم صهیونیستی جایگاه محوری دارند و «راه‌حل سیاسی تشکیل دو دولت» در شمار محورهای اصلی برنامه او برای حل فصل بحران در فلسطین اشغالی قرار ندارد.
وی درباره غزه خواستار پایان دادن به حاکمیت حماس و ایجاد یک ساختار مدیریتی جایگزین با حمایت منطقه‌ای و بین‌المللی است؛ ساختاری که مستقل از جنبش حماس فعالیت کند و مستقیماً تابع رژیم صهیونیستی نباشد. آیزنکوت همچنین با بازگشت به حاکمیت نظامی دائمی اسرائیل در این منطقه مخالفت می‌کند.
در پرونده ایران، او خواستار خارج کردن اورانیوم غنی‌شده و اعمال نظارت‌های سخت‌گیرانه با هماهنگی واشنگتن است و از به‌کارگیری فشار نظامی برای تحمیل توافقی درباره برنامه هسته‌ای ایران حمایت می‌کند. آیزنکوت همچنین خواستار گسترش توافق‌های عادی‌سازی موسوم به «توافق‌های ابراهیم» و تقویت همکاری‌های امنیتی منطقه‌ای است.
سگ زرد برادر شغال است
در مجموع می‌توان گفت رویکردهای سیاسی آیزنکوت درخصوص نسل کشی در غزه و نحوه تعامل با کشورهای همسایه و موضوع ایران تفاوت زیادی با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر پیشین رژیم صهیونیسی ندارد و علاوه بر اختلاف نظر در مسائل داخلی رژیم صهیونیستی، تنها تفاوتی که در این میان به چشم می خورد، این است که نتانیاهو بر اساس ملاحظات سیاسی و شخصی در خصوص محاکمه و احتمال زندانی شدن خود، جسارت بیشتری در تصمیم‌گیری‌ها از خود نشان می داد و رژیم صهیونیستی را در بحبوحه جنگ‌های بی‌پایان گرفتار کرده است که به عقیده بسیاری از کارشناسان، جایگاه این رژیم را در تحولات بین‌المللی به شدت تضعیف کرده است.
