به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مجله «نیوزویک» در مقاله‌ای نوشت که جنگ افروزی ترامپ علیه ایران نشان داد که برتری نظامی، مانع از آن نمی‌شود که طرف مقابل از جغرافیا و اقتصاد برای مقابله استفاده کند.
دونالد ترامپ رئیس جمهور آمریکا با ورود جنگ علیه ایران به نهمین ماه خود، همچنان همان عبارت همیشگی را درباره کنترل کامل نیروهای آمریکایی بر تنگه هرمز تکرار می‌کند؛ این در حالی است که تهران تأکید دارد بازگشایی این گذرگاه آبی به روی کشتیرانی، تنها پس از پذیرش شروط ایران از سوی ایالات متحده امکان‌پذیر خواهد بود.
با وجود آنکه فرماندهی مرکزی آمریکا، موسوم به «سنتکام»، از کنترل خود بر روند عبور نفتکش‌ها در خلیج فارس و اعمال محاصره علیه بنادر ایران خبر داده است، شمار اندک کشتی‌هایی که از تنگه هرمز عبور می‌کنند، نشان می‌دهد واقعیت کاملاً متفاوت است.
مجله «نیوزویک»، در تحلیل خود به قلم دیوید اِوِر نوشت درسی که حدود هفتاد سال پیش و در جریان بحران کانال سوئز مطرح شد، بار دیگر در جنگ آمریکا علیه ایران گریبان واشنگتن را گرفته است؛ درسی که نشان می‌دهد قدرت نظامی لزوماً به معنای تسلیم کردن دشمنان نیست و نمی‌تواند اقتصادها را از هزینه‌های جنگ مصون نگه دارد.
این مجله با اشاره به اینکه ترامپ با پیامدهای جنگ علیه ایران، بسته شدن تنگه هرمز، فرسایش ائتلاف‌ها و خشم رأی‌دهندگان از افزایش قیمت‌ها روبه‌روست، می‌افزاید که تهران در این جنگ مقاومت کرده و توانایی خود برای مختل کردن تردد در تنگه هرمز را حفظ کرده است؛ تنگه‌ای که حدود یک‌پنجم نفت جهان از آن عبور می‌کرد.
بر اساس این گزارش اختلال در کشتیرانی طی حدود هشت ماه، موجب افزایش قیمت انرژی و تشدید تورم شده است. این وضعیت هم‌زمان با افزایش تعرفه‌های گمرکی رخ داده و خانواده‌های آمریکایی را از طریق افزایش قیمت‌ها و سنگین‌تر شدن هزینه‌های زندگی، متحمل هزینه‌های جنگ کرده است.
انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا در سه‌شنبه گذشته نیز پیامدهای سیاسی این وضعیت را آشکار کرد؛ دموکرات‌ها در هر دو مجلس کنگره پیروز شدند و نظرسنجی آسوشیتدپرس نشان داد که از هر ۱۰ رأی‌دهنده، ۶ نفر حمله به ایران را تصمیمی اشتباه دانسته‌اند. در همین حال، گرانی هزینه‌های زندگی بیشترین تأثیر را بر انتخاب‌های آنان گذاشته بود.
به نوشته این مقاله، ترامپ دوران ریاست جمهوری خود نهادها و سازمان‌های بین‌المللی را تضعیف کرده است. او دستور خروج آمریکا از ۶۶ سازمان بین‌المللی را صادر کرده و اختلافات با متحدان اروپایی را عمیق‌تر ساخته است. این وضعیت برخی کشورهای عضو پیمان آتلانتیک شمالی را به بررسی آینده‌ای واداشته که در آن نمی‌توانند روی حمایت آمریکا حساب کنند؛ در همین حال، اتحادیه اروپا برای جلوگیری از وقوع جنگ تجاری در حال مذاکره است.
به همین دلیل، پایتخت‌های اروپایی دعوت ترامپ برای اعزام کشتی به تنگه هرمز را نادیده گرفتند؛ زیرا جنگ بدون مشورت با آنها آغاز شده بود و این کشورها تمایلی به پیوستن به آن نداشتند.
