به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ آیا پروژه رضا پهلوی برای تصاحب قدرت در ایران، به‌جای تکیه بر حمایت مردمی و مشروعیت سیاسی، بر خرید نفوذ رسانه‌ای، لابی‌گری مالی و معامله با چهره‌های بانفوذ آمریکایی استوار شده است؟ پشت تصاویر پرزرق‌وبرق، مراسم‌های تبلیغاتی و هیاهوی رسانه‌ای پیرامون رضا پهلوی، پرسش‌هایی وجود دارد که ظاهراً قرار نیست کسی درباره آن‌ها صحبت کند؛ پول این نمایش‌ها از کجا می‌آید؟ چه کسانی هزینه می‌کنند و در مقابل این هزینه‌ها، چه انتظاری دارند؟ دو اتفاق اخیر در آلمان و آمریکا، بار دیگر این پرسش‌ها را به صدر توجه آورده است.
۱. فرانکفورت؛ مراسم خصوصی را به‌جای حمایت دولت آلمان جا نزنید!
برخلاف فضاسازی‌های تبلیغاتی پیرامون مراسم برگزارشده توسط بنیاد فریدریش ناومان، هیچ‌یک از مقامات رسمی دولت آلمان در این برنامه حضور نداشته‌اند. بله! خبری از حمایت رسمی دولت آلمان نبود. آنچه برگزار شد، یک مراسم خصوصی بود؛ نه دیدار رسمی دیپلماتیک، نه استقبال دولتی و نه اعلام حمایت از رضا پهلوی. در یک کشور آزاد، هر گروهی حق دارد مراسم برگزار کند و برای خود تبلیغات به راه بیندازد. اما نمی‌توان یک برنامه خصوصی را با تبلیغات رسانه‌ای به شکل یک موفقیت دیپلماتیک و حمایت رسمی دولت خارجی فروخت. اما سؤال مهم‌تر اینجاست؛ هزینه این نمایش‌ها را چه کسانی می‌پردازند؟ در این میان، نام رولاند ورنر، خزانه‌دار بنیاد فریدریش ناومان مطرح است؛ فردی که هم‌زمان نمایندگی رسمی دارا خسروشاهی در آلمان را بر عهده دارد. باید بدانیم که خسروشاهی مدیر اوبر از اسپانسرهای همیشگی رضا پهلوی بوده است.
۲. واشنگتن؛ ۶۰ هزار دلار برای تبلیغات سیاسی؟
حالا به آمریکا برویم؛ جایی که گزارش اختصاصی واشنگتن‌پست، ماجرایی بسیار قابل‌تأمل را افشا کرده است. درو هارول و اسکات نوور در گزارش ۷ نوامبر ۲۰۲۶ این روزنامه، سراغ لورا لومر رفته‌اند؛ چهره رسانه‌ای نزدیک به دونالد ترامپ که به انتشار مواضع سیاسی جنجالی شهرت دارد. طبق این گزارش، لومر از مشتریان خصوصی برای انتشار مطالب سیاسی در شبکه ایکس پول دریافت کرده، بی‌آنکه این پرداخت‌ها را برای مخاطبان خود افشا کند. اما بخش جالب ماجرا، اسناد مالی است. واشنگتن‌پست می‌گوید ایمیل‌های بانکی و یک سند حواله را بررسی کرده که ظاهراً چهار پرداخت به مجموع بیش از ۶۰ هزار دلار را از ماه مه ۲۰۲۵ به لومر و شرکت او، کینگ بریکر مدیا، نشان می‌دهند. چهار پرداخت؛ بیش از ۶۰ هزار دلار! البته اسناد بانکی به‌تنهایی مشخص نمی‌کنند این پول دقیقاً بابت چه خدماتی پرداخت شده است. لومر نیز مدعی است مبالغ دریافتی بابت تهیه یک سند پژوهشی بوده، نه خرید توییت و تبلیغات سیاسی. اما سؤال اصلی همچنان باقی است؛ مشتریان خصوصی چه کسانی بوده‌اند و برای چه موضوعاتی پول پرداخت کرده‌اند؟
۳. رد پای رضا پهلوی در حساب لورا لومر
اینجاست که موضوع برای جریان پهلوی حساس می‌شود. بررسی فعالیت‌های رسانه‌ای لورا لومر نشان می‌دهد او دست‌کم یک‌بار ویدئوی پیام رضا پهلوی خطاب به نیروهای نظامی و امنیتی ایران را منتشر کرده است. او همچنین از دونالد ترامپ خواسته بود رضا پهلوی و ایلان ماسک را به جلسه‌ای در دفتر بیضی کاخ سفید دعوت کند. حالا این دو واقعیت را کنار هم بگذارید؛ ازیک‌طرف، گزارش واشنگتن‌پست درباره دریافت پرداخت‌های اعلام‌نشده برای انتشار محتوای سیاسی؛ از طرف دیگر، فعالیت رسانه‌ای لومر در حمایت از برجسته‌سازی رضا پهلوی و پیشنهاد دعوت او به کاخ سفید.
۴. چه کسانی از این پروژه سود می‌برند؟
مسئله فقط انتشار چند توییت نیست. در دنیای سیاست آمریکا، دیده‌شدن توسط چهره‌های بانفوذ، ورود به حلقه‌های نزدیک به قدرت و ساختن تصویر یک گزینه سیاسی موردحمایت واشنگتن، ارزش تبلیغاتی و سیاسی قابل‌توجهی دارد.
۵. پروژه‌ای برای دیده‌شدن؟
واقعیت این است که میان حمایت مردمی و تبلیغات پولی تفاوت بزرگی وجود دارد. می‌توان با هزینه‌های سنگین، چهره‌ای را به رسانه‌ها تحمیل کرد؛ می‌توان برای او مراسم برگزار کرد، با چهره‌های بانفوذ عکس گرفت، پیام‌هایش را بازنشر کرد و از هر حضور رسانه‌ای، یک پیروزی سیاسی ساخت. اما هیچ‌کدام از این اقدامات به‌تنهایی مشروعیت سیاسی ایجاد نمی‌کند. شاید بتوان با پول، تریبون خرید؛ با لابی‌گری، درهای محافل سیاسی را باز کرد و با تبلیغات، تصویری بزرگ‌تر از واقعیت ساخت. اما یک چیز را نمی‌توان خرید؛ مشروعیت سیاسی از مردم ایران و این همان چیزی است که هیچ میزان پول‌پاشی رسانه‌ای نمی‌تواند جایگزین آن شود.
