به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ امیرحسین درکی*/// اخیراً سعید جلیلی، نماینده رهبر انقلاب در شورای عالی امنیت ملی، در گفت‌وگوی ویژه خبری صداوسیما، به تبیین نکاتی راهبردی و فنی درباره ابعاد تفاهم‌نامه اسلام‌آباد پرداخت. یکی از مهم‌ترین محورهای مورد اشاره جلیلی در این گفت‌وگو به ماجرای بی‌اعتبار خوانده شدن تفاهم‌نامه مذکور از سوی رئیس جمهور جنایتکار آمریکا بود؛ جلیلی در واکنش به صحبت‌های ترامپ که گفته بود این تفاهم به اندازه کاغذش هم نمی‌ارزد، گفته بود: «این دیگر تفاهم نیست، بلکه سوءتفاهم است».
همین اشاره باعث شد که موجی از هجمه‌ها از سوی حامیان وفاقی تفاهم‌نامه به نماینده رهبر انقلاب صورت پذیرد. اما اینجا یک پرسش مهم مطرح است: چرا این تعبیر واکنش تند حامیان تفاهم‌نامه را دربرداشت؟
رهبر معظم انقلاب در پیام ۲۸ خردادشان درباره تفاهم‌نامه تصریح کردند که «بنده علی‌الاصول، نظر دیگری داشتم»؛ ایشان حتی بعد از نقض تفاهم‌نامه از سوی آمریکا در پیام ۲۶ تیر ۱۴۰۵، تعبیری به کار بردند که به مراتب نهیبی صریح‌تر و قاطع‌تر نسبت به تعبیر سعید جلیلی داشت: «امروز شیطان بزرگ بار دیگر چهره‌ی واقعی و بدون نقاب خود را آشکار کرده تا این تجربه‌ی تاریک از جنایت و بدعهدی، سند محکم دیگری بر دروغگویی، غیرمنطقی و غیرقابل اعتماد و پلید بودن آمریکا باشد». در همین پیام بود که ایشان امضای رئیس جمهور آمریکا را بی‌ارزش و نامعتبر برشمردند.
بنابراین، بهتر است حامیان نواصولگرای توافق‌نامه که مدعی «ولایتمداری حداکثری» نیز هستند، بار دیگر به جای آنکه شکست‌های انتخاباتی‌شان را سرلوحه رفتار سیاسی خود قرار دهند، بر «شاخص ولایت» نیز گوشه نگاهی داشته باشند.
اما مسئله اساسی و تلخ ماجرا اینجاست که برخی از این افراد و حامیان توافق، مستقیماً رویشان نمی‌شد که از تعبیر «علی‌الاصول» و «تجربه تاریک» رهبر انقلاب انتقاد کنند! به همین خاطر است که امروز فریادشان را بر سر تعبیر «سوءتفاهم» نماینده ایشان می‌کشند.
تفاهم‌نامه را چه «تجربه تاریک» بخوانیم و چه «سوءتفاهم»، فرقی در اصل قضیه ایجاد نمی‌کند؛ چرا که «اسلام‌آباد» سرانجامی همانند «برجام» پیدا کرد و به عنوان یک تجربه تلخ دیگر در تاریخ دیپلماسی ایران‌زمین ثبت شد.
*سردبیر خبرنامه دانشجویان ایران
