به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ محمد ایمانی/// مذاکره، با سلاح قدرتمند ایران و پاشنه آشیل دشمن چه می‌کند؟
قیمت نفت برنت به حدود ۹۰ دلار رسیده است؛ ۱۴۰۵ دلار پایین‌تر از دو هفته قبل. یک علت مهم پایین آمدن قیمت، غلبه اخبار مذاکره در فضای رسانه‌ای و سیاسی جهانی است.
آمریکای مستأصل در قبال قیمت نفت و بنزین و گازوئیل، سرگرم اجرای نمایش «مذاکره با ایران از طریق میانجی‌ها» است. هر هفته، اخبار پرحجمی درباره آمد و شد واسطه‌ها منتشر می‌شود.
ترامپ، هم تهدید به نابودی ایران می‌کند و هم می‌گوید به مذاکرات فرصت می‌دهد. دائماً هم تکرار می‌کند ایرانی‌ها مشتاق توافق هستند.
از این طرف، ادبیات آقای پزشکیان ـ بی‌اعتنا به همه تجارب ـ چنین القا می‌کند که توافق ممکن است:
«ما می‌توانیم با عزت گفت‌وگو و موضوع را تمام کنیم... منطق حکم می‌کند، اگر می‌توانیم حق خود را با گفت‌وگو بگیریم، خودمان را درگیر جنگ نکنیم».
او پاسخ نمی‌دهد ـ پاسخی هم ندارد ـ که چرا دو سال مذاکره جواب نداده و به دو جنگ منتهی شده؟ و با ترامپی که هم برجام و هم تفاهم‌نامه را زیر پا گذاشت، چگونه می‌توان توافق کرد؟!
اما آنچه مهم است، این که: ادبیات ناپخته برخی مسئولان، به علاوه نمایش مذاکراتی ترامپ از طریق واسطه‌های هیچ‌کاره‌ای مانند عاصم منیر، علی الزیدی و مقامات قطری، بازار ملتهب نفت و حامل‌های انرژی را آرام می‌کند.
گرم و مثبت‌نمایی فضای مذاکره از سوی دشمن و سپس پایین آوردن قیمت نفت، می‌تواند یکی از حربه‌های مهم ایران را در جنگ کند سازد.
قیمت بالای نفت و دیگر حامل‌های انرژی در جهان، یکی از اهرم‌های کارآمد در زمینگیر کردن و عقب راندن دشمن مهاجم بوده است.
در مقابل، پایین آمدن قیمت‌ها در اثر مذاکرات، یکی از متغیرهای مهم در محاسبات دشمن و جرئت دوباره او به از سرگیری جنگ است.
مدیران و مشاورانی که خیال/وانمود می‌کنند با مذاکره، سایه جنگ را دور می‌کنند، باید متوجه باشند که اتفاقاً با کاهش قیمت نفت، احتمال جنگ را افزایش می‌دهند.
مذاکره در شرایط درماندگی دشمن ـ که بازخورد قوی آن در شکست انتخاباتی حامیان ترامپ دیده شد ـ گره از کار او می‌گشاید و همچنین، عزم او را برای تداوم و تشدید محاصره دریایی و هوایی (و زمینی) جزم می‌کند.
اشتباه راهبردی خطرناکی است اگر خیال شود که آمریکا مذاکره می‌کند تا توافق کند، به جنگ پایان دهد و محاصره را بردارد.
نقشه این است که طرف ایرانی، با جدی انگاری مذاکره و امکان توافق، سراغ شکستن محاصره نرود تا محاصره اثر کند و ایران با واگذاری موقعیت برتر فعلی، از موضع ضعف مذاکره کند.
راهبرد درست این است که دشمن، همچنان تحت فشار متقابل باقی بماند و درباره هزینه‌دار بودن جنگ و محاصره به تردید جدی بیفتد.
نمایش مذاکراتی چیده‌شده از سوی حریف که بخشی از گرفتاری‌های او را برطرف کند و ما را از اولویت حمله متقارن و نامتقارن برای شکستن محاصره باز دارد، حتماً نقض غرض و بازی در زمین دشمن است.
هدف آمریکا از مذاکره ـ چنان که علی‌الدوام نشان داده ـ تفاهم برای حل اختلاف نیست. او به مذاکره نیاز دارد تا خود را بازیابی کند و پاشنه آشیل «بحران قیمت نفت» را از تیررس خارج سازد.
موضوع مهم بعدی این است که باید راه انتقال پیام‌های تهدید از سوی واسطه‌ها و تبدیل آنها به اهرم فشار را مسدود کرد.
این وضعیت، موضع اقتدار ما در نسبت با همسایگان را هم مخدوش می‌کند و حال آن که دولت‌هایی مثل قطر و عراق و پاکستان، باید به خاطر همراهی با دشمنی‌های ترامپ پاسخگو باشند.
سیاست مذاکراتی و شکل بازنمایی آن، نیازمند بازنگری است. مذاکره، ابزار است نه راهبرد. مذاکره آن چایی نباتی نیست که برخی عوام برای هر نوع درد تجویز می‌کنند!
راهبرد ابلاغی از سوی رهبر شهید و رهبر فعلی انقلاب، اقتدار و مقاومت بازدارنده و پشیمان کردن دشمن است. مذاکره تنها زمانی درست است که همراه حفظ و تشدید فشار بر دشمن باشد.
