به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ گاهی سرنوشت آدم‌ها در میان اتفاقاتی رقم می‌خورد که هیچ‌کس انتظارش را ندارد.
این بار، در حالی که جمعی از توان‌یابان ذهنی در مجلسی ساده و بی‌ریا، در سوگ بانوی دو عالم حضرت فاطمه زهرا(س) عزاداری می‌کردند، تصویری از این مراسم ثبت شد که توانست فاصله ۱۸ ساله میان یک خانواده و فرزند گمشده‌شان را از میان بردارد و بار دیگر شعله امید را در دل‌هایی که سال‌ها در حسرت دیدار عزیزی سوخته بود، روشن کند.
شب شهادت حضرت زهرا(س)، آسایشگاه معلولین انوار آفتاب محلاتی قم حال و هوای دیگری داشت، مجلس سوگواری برپا بود، زمزمه روضه و نوحه مصیبت بانوی بی نشان در فضا می‌پیچید و حاضران در عزای مادر پهلوشکسته، بر سینه می زدند.
در میان این جمع، جوانی حضور داشت که شاید هیچ‌یک از حاضران نمی‌دانستند چهره او برای خانواده‌ای در نقطه‌ای دور از این شهر، سال‌هاست به خاطره‌ای گمشده تبدیل شده است.
دوربین لحظاتی از این مراسم را ثبت کرد و کلیپی از آن در فضای مجازی انتشار یافت، کلیپی که در نگاه نخست، تنها گوشه‌ای از یک مجلس عزاداری بود، اما در پس قاب‌های آن، نشانی از جوانی پنهان شده بود که خانواده‌اش سال‌ها در جست‌وجوی او بودند.
عادل طاهری، جوان اهل روستای افراچال شهرستان ساری، ۲۳ آبان‌ماه سال ۱۳۸۷ از خانه خارج شد و دیگر بازنگشت، روزی که برای خانواده‌اش آغاز سال‌هایی طولانی از نگرانی، جست‌وجو و بی‌خبری بود.
او که با معلولیت ذهنی روبه‌رو بود، پس از خروج از خانه ناپدید شد و با وجود پیگیری‌های خانواده و تلاش برای یافتن نشانی از او، هیچ سرنخی از سرنوشتش به دست نیامد.
روزها گذشتند و ماه‌ها به سال تبدیل شدند، سال‌هایی که برای خانواده عادل، هر تماس تلفنی، هر خبر تازه و هر چهره آشنا می‌توانست نشانه‌ای از بازگشت او باشد، اما جست‌وجوها بی‌نتیجه ماند.
در این میان، پدر عادل که سال‌ها چشم‌انتظار دیدار دوباره فرزندش بود، پیش از آنکه خبر پیدا شدن او را بشنود، چشم از جهان فروبست، بی‌آنکه بداند روزی تصویری از فرزندش، پس از سال‌ها دوری، دوباره او را به خانواده پیوند خواهد داد.
با انتشار این کلیپ مراسم عزاداری در آسایشگاه انوار محلاتی قم در فضای مجازی، شماری از اهالی روستای افراچال که عادل را از گذشته می‌شناختند، چهره او را در میان تصاویر تشخیص دادند، همان چهره‌ای که سال‌ها در جست‌وجوهای بی‌پایان خانواده، نشانی از آن پیدا نشده بود.
کلیپ دست‌به‌دست شد تا به دست خانواده عادل در ساری رسید و این بار، برخلاف سال‌های گذشته، خبری در برابر آنان قرار گرفت که می‌توانست پایان یک انتظار طولانی باشد.
خانواده پس از مشاهده تصاویر، پیگیری‌های لازم را انجام دادند و از طریق ارتباط تصویری و بررسی اطلاعات، از حضور عادل در آسایشگاه قم اطمینان پیدا کردند و چشمان مادری سالخورده، تصویری پسرش را پس از ۱۸ سال قاب گرفت.
شاید هیچ‌کس در آن مجلس عزاداری تصور نمی‌کرد فیلمی که برای ثبت لحظاتی از سوگواری حضرت زهرا(س) تهیه شده، روزی چنین سرنوشت متفاوتی پیدا کند، تصویری که از یک مراسم مذهبی فراتر رفت و به پلی برای پیوند دوباره یک خانواده با فرزند گمشده‌شان تبدیل شد.
عادل پس از ۱۸ سال بی‌خبری شناسایی شد، خبری که اگرچه نمی‌تواند سال‌های ازدست‌رفته و حسرت دیدار پدر را جبران کند، اما می‌تواند مرهمی بر زخم خانواده‌ای باشد که سال‌ها در انتظار شنیدن نشانی از فرزندشان مانده بودند.
