به گزارش «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ دشمن آمریکایی - صهیونی پیش از آغاز جنگ بارها مدعی شده بود هدف حملات به ایران، مردم ایران نیستند و عملیات نظامی صرفا متوجه ساختار سیاسی و نظامی جمهوری اسلامی خواهد بود. این ادعا، یکی از اصلیترین محورهای تبلیغاتی آمریکا و رژیم صهیونیستی برای توجیه اقدامات خصمانه علیه ایران بود؛ ادعایی که قرار بود میان مردم ایران و اهداف نظامی مورد ادعای دشمن تفکیک قائل شود و این تصور را به وجود آورد که زندگی روزمره مردم، امنیت عمومی و زیرساختهای حیاتی کشور از دایره تهدیدها خارج است. با این حال، جریان جنگ و حالا ادبیات تازهای که در رسانههای آمریکا و رژیم درباره اهداف احتمالی حملات آینده مطرح میشود، نشان میدهد این تفکیک ادعایی تا چه اندازه فریبکارانه بوده است.
اکنون شاهد شکلگیری ادبیاتی هستیم که میکوشد زیرساختهای حیاتی غیرنظامی ایران را نیز به اهدافی با ماهیت نظامی تبدیل کند. این همان مرحلهای است که میتوان آن را آغاز پروژه حساسیتزدایی از حمله به زندگی روزمره مردم دانست. در این چارچوب، هر تاسیساتی که به نحوی بتوان برای آن ارتباطی احتمالی با ساختار دفاعی کشور تعریف کرد، از سد و نیروگاه گرفته تا صنایع فولاد و شبکههای انتقال آب، قابلیت آن را پیدا میکند که در روایت رسانهای دشمن از یک زیرساخت عمومی به یک هدف نظامی تغییر ماهیت دهد.
در همین چارچوب، گزارش اخیر روزنامه آمریکایی نیویورکتایمز درباره سدها و پروژههای انتقال آب ایران جالب توجه است؛ گزارشی که در ظاهر به دنبال پاسخ دادن به یک پرسش زیستمحیطی است اما در عمل با کنار هم قرار دادن مجموعهای از فرضیهها و گمانهزنیهای موهوم و بیاساس، تصویری از زیرساختهای آبی ایران ارائه میکند که میتواند به عنوان مقدمهای برای توجیه حمله به آنها مورد استفاده قرار گیرد.
نیویورکتایمز در گزارشی با عنوان «جنگ ممکن است به معمای دیرینه سدهای ایران که بدون دلیل روشنی ساخته شدهاند پاسخ دهد»، تلاش کرد میان شبکه گسترده سدها و پروژههای انتقال آب در ایران با زیرساختهای نظامی بهویژه شهرهای موشکی کشور ارتباط برقرار کند. ایده محوری گزارش این است که شاید بخشی از پروژههای آبی ایران، برخلاف آنچه در ظاهر به عنوان اهداف عمرانی و تامین آب معرفی میشود، با هدف پشتیبانی از زیرساختهای نظامی و تامین نیازهای تاسیسات موشکی زیرزمینی ساخته شده باشد.
به بیان روشنتر، رسانه آمریکایی میکوشد این گزاره را مطرح کند که سدهای ایران بیش از آنکه در خدمت تامین آب شرب، کشاورزی، تولید برق و نیازهای عمومی جامعه باشند، ممکن است در خدمت تامین آب و انرژی شهرهای موشکی و تاسیسات نظامی زیرزمینی قرار گرفته باشند. نویسندگان گزارش برای تقویت این فرضیه کذب، به همپوشانی جغرافیایی محل احداث برخی سدها و پروژههای انتقال آب با مناطقی اشاره میکنند که در جریان حملات آمریکا و رژیم به مراکز موشکی ایران هدف قرار گرفتند.
نیویورکتایمز برای تقویت این ارتباط، به اظهارات 7 کارشناس ادعایی حوزه آب و مسائل نظامی استناد میکند که معتقدند استقرار تاسیسات نظامی گسترده در نزدیکی منابع دائمی آب و برق حاصل از سدها، از منظر عملیاتی منطقی است.
در بخش دیگری از گزارش، به شهرهای موشکی ایران پرداخته شده؛ تاسیساتی زیرزمینی که بنا بر توضیحات نویسندگان، برای نگهداری، آمادهسازی و شلیک موشکهای بالستیک و پهپادها و حتی تولید آنها مورد استفاده قرار میگیرد. نیویورکتایمز 2 منطقه یزد و هرمزگان را به عنوان نمونههایی از این همپوشانی جغرافیایی معرفی کرده است.
نکتهای که در میان تمام این ادعاها باید مورد توجه قرار گیرد، اعتراف صریح خود نیویورکتایمز به اثبات نشدن فرضیه اصلی گزارش است. نویسندگان تصریح میکنند به دلیل محرمانه بودن برنامه موشکی ایران، هرگونه ارتباط میان پروژههای آبی و زیرساختهای نظامی همچنان در حد گمانهزنی است.
به عبارت دیگر، رسانه آمریکایی نه سندی از تصمیمگیری برای احداث سدها با هدف پشتیبانی از تاسیسات موشکی ارائه میکند، نه مدرکی از طراحی اختصاصی این پروژهها برای مصارف نظامی در اختیار دارد و نه رابطه علت و معلولی میان موقعیت جغرافیایی سدها و مراکز موشکی را اثبات میکند. با این حال، همین فرضیه اثباتنشده به ستون اصلی روایت گزارش تبدیل شده است!
همجواری جغرافیایی تا مشروعیتسازی برای بمباران
اهمیت این گزارش را باید در شرایطی بررسی کرد که آمریکا و رژیم صهیونیستی سابقه حمله به زیرساختهای غیرنظامی ایران را دارند. وقتی رئیسجمهور جنایتکار آمریکا پیشتر از نابودی زیرساختهای حیاتی ایران از جمله نیروگاهها، تاسیسات نفتی و حتی تاسیسات آبشیرینکن سخن گفته و تهدید به این کار کرده، انتشار گزارشی که میکوشد سدهای ایران را به شهرهای موشکی پیوند بزند، دیگر صرفا یک کنجکاوی پژوهشی درباره مدیریت منابع آب نیست؛ این گزارش مشخصا جهت فراهم کردن یک چارچوب روایی برای تغییر تعریف اهداف احتمالی حملات نظامی است.
گزارش نیویورکتایمز را باید بخشی از فرآیند زمینهسازی رسانهای برای حملات احتمالی دشمن آمریکایی - صهیونی به زیرساختهای غیرنظامی ایران دانست؛ فرآیندی که در آن، پیش از هر حمله احتمالی باید ذهن افکار عمومی نسبت به ماهیت هدف مورد حمله تغییر کند، یعنی اگر قرار باشد یک سد آبی هدف قرار بگیرد، پیش از آن باید این تصور ایجاد شود که آن سد صرفا یک سازه عمرانی مرتبط با زندگی مردم نیست، بلکه بخشی از شبکه پشتیبانی نظامی ایران است. اگر قرار باشد یک پالایشگاه یا کارخانه فولاد بمباران شود، باید پیشتر این گزاره در افکار عمومی جا بیفتد که این تاسیسات در خدمت صنایع نظامی قرار دارد. اگر قرار باشد یک نیروگاه هدف قرار گیرد، باید ارتباطی میان آن و مراکز نظامی تعریف شود.
یکی از نکات قابل توجه پس از انتشار این گزارش کذب، واکنشهای انتقادی در شبکههای اجتماعی بود. بخش قابل توجهی از واکنشها نیز بر این نکته متمرکز بود که چنین روایتی مشخصا جهت زمینهسازی و مشروعیتبخشی به حملات علیه زیرساختهای غیرنظامی ایران است.
**صنم ماحوزی؛ تکرار یک الگوی رسانهای**
نکته قابل تامل دیگر درباره این گزارش، هویت یکی از نویسندگان آن، یعنی «صنم ماحوزی» است؛ خبرنگاری که ابایی از نشان دادن وابستگی خود به جریان منحوس ضدایرانی پهلوی و سلطنتطلبان ندارد و در ماههای اخیر نیز پوشش تحولات جنگ اخیر آمریکا و رژیم علیه ایران در نیویورکتایمز را بر عهده داشته است.
در جریان جنگ 40 روزه، رژیم صهیونیستی به مجتمع فولاد مبارکه اصفهان و صنایع فولاد خوزستان حمله کرد. این حملات در حالی انجام شد که تاسیسات فولاد ایران بخش مهمی از ظرفیت صنعتی و اقتصادی کشور را تشکیل میدهد و محصولات آنها در حوزههای مختلفی از جمله ساختمانسازی، راهسازی، حملونقل و صنایع غیرنظامی مورد استفاده قرار میگیرد.
با این حال، رژیم تلاش کرد با معرفی این صنایع به عنوان بخشی از زنجیره پشتیبانی صنایع نظامی ایران، حمله به آنها را در چارچوب عملیات علیه توان دفاعی جمهوری اسلامی توجیه کند.
در همین فضا، نیویورکتایمز نیز در پوشش حملات به صنایع فولادی ایران، به روایت اسرائیل درباره ارتباط این مجموعهها با زنجیره تامین نظامی پرداخت تا به نوعی به ادعای صهیونیستها اعتباربخشی کند. ماحوزی فردی بود که در پوشش تحولات جنگ، در تهیه این گزارش نقش داشت.
اکنون همین الگو در گزارش جدید نیویورکتایمز درباره سدهای ایران تکرار شده و این بار به جای کارخانه فولاد، نوبت به سدها و پروژههای انتقال آب رسیده است. همانطور که پیشتر تلاش شد با برجسته کردن ارتباط ادعایی صنایع فولاد با توان نظامی ایران، حمله به این مجموعهها در افکار عمومی توجیه شود، اکنون نیز با برجسته کردن ارتباط سدها با شهرهای موشکی، زمینه ذهنی لازم برای قرار گرفتن این تاسیسات در فهرست اهداف نظامی فراهم میشود. البته این نخستینبار نیست که در جریان جنگ اخیر، رسانههای غربی و پارسیزبان خارجنشین برای توجیه حملات آمریکا و رژیم صهیونی به زیرساختها و اهداف غیرنظامی ایران، به چنین استدلالهای بیاساسی متوسل میشوند. یکی از تلخترین نمونههای این رویکرد ضدایرانی و وطنفروشی را در ماجرای حمله جنایتکارانه آمریکا به مدرسه شجره طیبه میناب مشاهده کردیم؛ حملهای که به شهادت 168 دانشآموز بیگناه منجر شد. در ساعات و روزهای پس از این حمله، تلاش گستردهای در بخشی از رسانههای پارسیزبان خارجنشین و حتی برخی رسانههای غرب برای تغییر صورت مساله شکل گرفت تا این گزاره را جا بیندازند که چون مدرسه در مجاورت یک مجموعه نظامی متعلق به سپاه قرار داشته، پس طبیعی است هدف مشروعی برای حملات آمریکا باشد!
**پاسخ ایران؛ زیرساختهای منطقه، خارج از دایره پاسخ نخواهد بود**
با همه اینها یک واقعیت مهم را آمریکا، رژیم صهیونیستی و متحدان منطقهای آنها باید بهخوبی در محاسبات خود لحاظ کنند: هرگونه تعرض به تاسیسات حیاتی و غیرنظامی ایران، قطعا بدون پاسخ نخواهد ماند.
اگر قرار باشد واشنگتن و تلآویو با چنین استدلالهایی دامنه اهداف نظامی خود را به سدها، نیروگاهها، پالایشگاهها، تاسیسات آبشیرینکن و دیگر زیرساختهای عمومی ایران گسترش دهند، باید بدانند چنین اقدامی، کل منطقه را دگرگون کرده و صهیونیستها و متحدان منطقهای آمریکا را به یک قرن قبل باز خواهد گرداند. اتفاقا منطق مطرح شده در گزارش نیویورکتایمز -اگر قرار باشد به عنوان یک معیار پذیرفته شود- بهسادگی علیه خود آمریکا و متحدانش نیز قابل استفاده است. در منطقه غرب آسیا، دهها پایگاه نظامی آمریکا در نزدیکی شهرها، بنادر، نیروگاهها، تاسیسات نفتی، شبکههای انتقال آب و مراکز اقتصادی کشورهای میزبان قرار دارند. بسیاری از این کشورها نیز برای تامین آب آشامیدنی جمعیت خود به تاسیسات آبشیرینکن وابستگی جدی دارند. بنابراین اگر صرف نزدیکی جغرافیایی یک سد به یک پایگاه موشکی برای تبدیل آن به هدفی با کاربری دوگانه کافی باشد، چرا همین استدلال نباید درباره زیرساختهای نزدیک پایگاههای نظامی آمریکا و رژیم موقت صهیونی نیز به کار گرفته شود؟
محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس شورای اسلامی نیز در واکنش به گزارش نیویورکتایمز دقیقا همین تناقض را مورد اشاره قرار داد و نوشت: «خیلی خب! قانون جدید: هر سد، بندر یا نیروگاهی که نزدیک یک پایگاه آمریکایی یا اسرائیلی باشد، دوکاربردی محسوب میشود. منطق شما را بهصورت یکسان و منصفانه اجرا خواهیم کرد».
**عملیات پرچم دروغین سیانان علیه ایران**
شبکه سیانان در گزارشی مدعی شده دستگاههای جاسوسی آمریکا اطلاعاتی را درباره بررسی طرحهایی از سوی ایران برای استفاده از بمب کثیف و سلاح شیمیایی علیه مقامهای ارشد دولت ترامپ و نیروهای آمریکایی در اختیار دارند.
نکته قابل توجه آن است که این گزارش، با وجود طرح ادعاهای سنگین درباره احتمال حمله به خاک آمریکا، هیچ سند و مدرک قطعی برای اثبات آنها ارائه نمیکند و حتی از اختلاف نظر مقامهای آمریکایی درباره توانایی و تصمیم ایران برای اجرای چنین عملیاتی خبر میدهد.
سیانان به نقل از منابع خود مدعی شده اطلاعاتی درباره مکانها و اهداف احتمالی حملات وجود دارد اما همزمان اذعان میکند هنوز مشخص نیست ایران اساسا توان عملیاتی لازم برای اجرای چنین حملاتی را در اختیار دارد یا خیر. از سوی دیگر، سخنگوی کاخ سفید نیز تصریح کرده در حال حاضر هیچ تهدید معتبری علیه خاک آمریکا وجود ندارد.
مشخصا طرح خطر حملات شیمیایی و بمب کثیف، در جهت زمینهسازی برای تغییر فضای افکار عمومی آمریکا، افزایش فشار امنیتی و حتی توجیه اقدامات نظامی احتمالی علیه ایران است. به همین دلیل باید گفت گزارش اخیر سیانان که با بازنشر گسترده در دیگر رسانههای آمریکایی و صهیونیستی همراه بود، یک عملیات پرچم دروغین علیه ایران است.



