رتبه های برتر امتحان دستیاری پزشکی چگونه رتبه برتر شدند؟

خبرنامه دانشجویان ایران: آزمون دستیاری یک از مهم ترین آزمون های رشته پزشکی است که هر سال اردیبهشت ماه برگزار می شود آزمونی که خیل زیادی از دانشجویان پزشکی با امید قبول شدن در دوره های تخصصی در آن شرکت می کنند

به گزارش خبرنگار صنفی - آموزشی «خبرنامه دانشجویان ایران»؛ مرکز سنجش آموزش پزشکی وزارت بهداشت، اسامی 10 نفر برتر چهل و دومین آزمون دستیاری را اعلام کرد.

اسامی 10 نفر برتر آزمون دستیاری به این شرح زیر است:

۱- میرعطا اله صلابتی از دانشگاه تهران با نمره ۵۱۶

۲- رادین ماهر النقش از دانشگاه تهران با نمره ۵۱۴

۳- سیدمحمد دیانت از دانشگاه تهران با نمره ۵۱۳

۴- احمد معصومی از دانشگاه تهران با نمره ۵۱۰

۵- سیدمحمد سعادت آگاه از دانشگاه تهران با نمره ۵۰۷

۶- حمیدرضا صادقیان از دانشگاه اصفهان با نمره ۵۰۶

۷- الناز طبیبیان از دانشگاه تهران با نمره ۵۰۶

۸- فرزانه شجاع شفیعی از دانشگاه شاهد با نمره ۵۰۵

۹- میلاد تقوی نمین از دانشگاه تهران با نمره ۵۰۴

۱۰- سروش استیلایی از دانشگاه مشهد با نمره ۵۰۰

گفتنی است آقای حمیدرضا صادقیان و خانم الناز طبیبیان هر دو موفق به کسب نمره 506 شده اند.

نکته حائز اهمیت در میان رتبه های برتر حضور 8 دانشجوی علوم پزشکی تهران در میان ده نفر اول است.

آنچه در جدول زیر می آید خلاصه نکات مهمی است که نفرات برتر دستیاری در گفتگو با روزنامه سپید داشته اند.

نکات مهمی که نفرات برتر گفتند:

میرعطاالله صلابتی

بهترین راه برای کنترل و جلوگیری از عمل خرید و فروش کشیک این است که بچه‌ها بعد از فارغ‌التحصیلی امتحان دهند. کسی که دوران انترنی خود را سپری می‌کند، تکلیف خود را می‌داند و در هر کشیکی که است، کار خود را به بهترین شکل ممکن انجام می‌دهد و خیلی دغدغه امتحان ندارد.

رادین ماهرالنقش

به رزیدنت آن اندازه که باید بها داده نمی‌شود و به ازای کار انجام شده فیدبک خوبی دریافت نمی‌شود، چه از لحاظ برخورد هیئت علمی و چه از لحاظ مالی و حقوقی که دریافت می‌شود. وضعیت طوری می‌شود که حالت سلسله مراتبی پیش می‌رود و استاد به رزیدنت، رزیدنت به اینترن و یک جو پادگان مانندی به‌وجود می‌آید که اصلا جالب نیست.

محمد دیانت

به‌عنوان یک دانشجوی پزشکی می‌توانم بگویم که سیستم پزشکی می‌تواند استفاده‌های بهتر و هدایت شده‌تری از دانشجویان پزشکی داشته باشد. خیلی از اوقات دیده می‌شود استفاده‌هایی می‌کنند که خیلی در حد علم و تجربه‌ای که یک دانشجوی پزشکی در حیطه خود دارد، نیست. البته این در بیمارستان‌های مختلف می‌تواند متفاوت باشد و من از عملکرد همه بیمارستان‌ها خبر ندارم. کارهایی در برخی مراکز انجام می‌شود که شاید فرد دیگری در حیطه دیگر نیز بتواند انجام دهد و دانشجوی پزشکی می‌تواند بیشتر وقت خود را صرف رسیدگی به بیمار یا کارهای مرتبط با آن کند. این یک نقطه ضعف است که بهتر است، اصلاح شود.

احمد معصومی

در دوره کارآموزی منابعی که برای آن تعریف می‌شود که برای کارآموزها و دانشجویان یکسان است. به عبارت دیگر همان منابعی برای کارآموزها معرفی می‌شود که برای دستیار و کارورز هم تعریف می‌شود. ازآنجاکه در حال تحصیل در دانشگاه تهران هستم، می‌بینم که در دانشگاه‌های بزرگ به آموزش پزشکی عمومی توجه نمی‌شود. زیرا بیمارستان‌ها تخصصی و فوق تخصصی شده‌اند، ازاین‌رو آموزش پزشکی عمومی تحت الشعاع قرار می‌گیرد. چنانچه این مساله حل شود، بسیاری از مشکلات رفع و رجوع خواهد شد و انگیزه کارورزها و پزشکان عمومی نسل آینده تقویت شده و از طرف دیگر پزشکان عمومی باسوادتر و بهتری تربیت می‌شود و به‌تبع آن نظام سلامت قوی‌تری خواهیم داشت.

سید محمد سعادت

ما در دانشگاه علوم پزشکی تهران که بهترین دانشگاه علوم پزشکی کشور است، درس می‌خوانیم. یکی باید از من بپرسد که چرا احساس می‌کنی که سر کلاس نرفتن بهتر است؟ این درد سیستم آموزشی ما است که کلاس‌های ما اصلا مفید نیست و مسئولین دانشگاه در باد موفقیت بچه‌ها خوابیده‌اند. اکثر بچه‌های ورودی ما رتبه بر‌تر کسب کردند و مسئولین دانشگاه این موفقیت‌ها را به پای خود می‌گذارند. در صورتی که اصلا اینطور نیست. مطمئن باشید این موفقیت در ورودی سال 87 دانشگاه تهران تکرار نمی‌شود. این به خاطر بچه‌ها بوده و نه سیستم آموزشی دانشگاه. سیستم آموزشی ما مشکلات زیادی دارد که بزرگ‌ترین آن نحوه تربیت پزشک عمومی است. بنده رتبه پنجم دستیاری را کسب کرده‌ام و رسما اعلام می‌کنم که به‌عنوان پزشک عمومی هیچ چیز بلد نیستم و درمان خیلی از بیماری‌های ساده را نمی‌دانم چون دانشگاه علوم پزشکی تهران بلد نیست پزشک عمومی تربیت کند.

الناز طبیبیان

این امتحان دستیاری مانند همه امتحانات دیگر که پیش از این داده بودیم خیلی نقطه‌ضعف داشت. درست است که رتبه من خوب شد، اما در عین حال خیلی از بچه‌های دیگر هستند که به حق خود نرسیدند. همسر بنده نمونه‌ای از آنها است که نفر اول کنکور در زمان ما بودند و امروز به رتبه مورد نظر خود نرسیده‌اند. یعنی توانمندی ایشان و خیلی از افراد دیگر به درستی با این امتحان سنجیده نشد. ما هم همینطور. حقیقت این است که به این رتبه خیلی افتخار نمی‌کنم. خیالم راحت است که آنچه دوست دارم قبول می‌شوم اما خیلی ارزشمند نیست. چون این امتحان 240 دقیقه‌ای و 200 سوالی است که اصلا قادر نیست توانمندی‌های یک پزشک را بسنجد. صرفا برای سنجش اینکه چقدر فرد مطالعه کرده مفید است و نه برای سنجش مهارت او، میزان اخلاق پزشکی و فن بیان او، قدرت تشخیص، درمان و عرضه درمان او. ضعف‌های آن حتی بیشتر از کنکور سراسری است. آن موقع که بدون کنکور وارد دانشگاه شدم، فکر می‌کردم که چقدر خوب شد که من از کنکور رهایی پیدا کردم. چراکه اگر با همین توانمندی وارد سیستم کنکور می‌شدم، احتمالا نمی‌توانستم نتیجه بگیرم و به جمع این دانشجو‌ها راه پیدا کنم. همین وضع الان برای رزیدنتی وجود دارد و این امتحان خیلی از بچه‌ها را اوت کرده است. واقعا بی‌انصافی است، چراکه هریک از بچه‌ها در یک زمینه خاص واقعا توانمند هستند. این امتحان همه ما را درظرفی ریخته و به هریک عددی خاص را اطلاق کرده است.