خبرنامه دانشجویان ایران: علی خضریان// سلام بر تو ای خرمشهر! ای نزدیکترین لحظه به عشق! ای تداوم مرثیه! ای همسایه عاشورا! ای در مجاورت حماسه! سلام به تو که گردانگردان زخم در سینه داری و با عشق نسبتی دیرینه.
خرمشهر! سلام بر تو و درود بر پایداری مسجد جامع تو که قرارگاه ایثار بود و وعدهگاه افتخار، خرمشهر! نامت هنوز که هنوز است پر از ترکش است و یادت هنوز که هنوز است پر از حماسه.
به یادمان آور آن شبهایی را که در آن آتشبارهای سنگین و منورهای رنگین از هر آتشی گدازندهتر و از هر منوری، روشندلتر بودی و دل آشوبتر.
به یادمان بیاور که ابوالفضل علیهالسلام دستهای خود را به پشتیبانی گردانهای عاشورا میفرستاد، تا علمدارانت، بیرق بلند آزادی را بر بام عاشورایی دیگر به اهتزاز درآورند.
آن شبها شط بوی علقمه میداد و خاک، طعم سلامهای مجروح عاشقان را که میگفتند: «السلام علیک یا اباعبداللّه و علی الارواح التی حلت بفنائک...».
چرا فریاد نمیزنی، فریاد بزن و به آنهایی که خیال میکنند توان و یارای شکست خدا را دارند بگو تو را خدا آزاد کرد، به دست مردانی مرد که هر یک نه یک ارتش بلکه یک دنیا مقاومت بودند.
خرمشهر فریاد بکش به دنیا بگو که تو شهر بزرگانی، تو آرامگاه فرزندان روح خدایی، تو نشان مقاومت یک ملتی، تو نشان زبونی اراده شیطان بزرگی و تو آزاده خود خدایی. خرمشهر بگو خرمی خود را از خون عزیزانی داری که معنای عشق را فهمیده بودند. بگو دلاور مردانی دیدهای آسمانی.
بگو و فریاد بکش از جهان آرا برایمان بگو که چگونه جهانی را در خود جمع کرده بود. بگو از همتها و باکریهایی که قلبشان به عشق ولایت میتپید و به همین دلیل بسیجیان واقعی بودند. از متوسلیان بگو که هم جانش فدای ایران بود و هم لبنان، چون دلش قرآنی بود و خدایی. بگو آنهایی که فقط در شعار جانشان را فدای ایران میکردند و زمزمه لبهاشان وطن بیاسلام بود، آن موقع که تو را خونین کردند، فرار را ترجیح دادند بر قرار و آنهایی که ذکر لبانشان نام علی بود با رمز «یا علی بن ابیطالب» خدا را در آزادسازی تو همراهی کردند، تا صدای گوینده رادیو با شوقی وصفناشدنی به گوش جان بنشیند؛ شنوندگان عزیز! توجه فرمایید... توجه فرمایید، خرمشهر، شهر خون و قیام آزاد شد و الآن هم داستان همین است و آنهایی که با علی هستند و دلشان برای خدا میتپد، پوزه دشمنان این سرزمین را به خاک میمالند.
و تو ای خرمشهر! عشق جهانآرا؛ تو سند شکست اراده غیرخدایی و ای کاش محمد بود و به ثمر نشستن عشق بازی خود و همسنگریهایش را میدید. نه؛ او بود و ما نبودیم، من فکر میکنم کسی که حتماً روز فتح خرمشهر در آنجا بود محمد بود و شاید به همین خاطر است که فیلم آزادیات را بارها و بارها نگاه میکنم تا شاید در آن گوشههای تصویر او را ببینم. سردار کجایی، کجایی که جهانی چون ایران به دنبال توست.
میدانم سوم خرداد باید گریست حال نمیدانم اشک شوق بریزم یا خون دل فراق. خرمشهر تو چه داری که جهانآرا را به سمت خود کشیدی؟ تو با جهانآراها چه کردی و چگونه سرداران استوار ما را برای خود برداشتی؟ خرمشهر تو خود جهانآرایی.
تو در نقشه فقط یک اسم نیستی تو عرق شرم و شرمندگی و سکوت یک دنیا اراده تصرف و نشانه شکست ارادههای غیرخدایی تا آنانی که در خیال خام خود نقشه افتادن خیمه ولایت را میپرورانند، فراموش نکنند که علمدار این خیمه با کسی شوخی ندارد.
دوست داشتم درست روز آزادی تو کنار مسجد جامعات بایستم و فریاد بزنم؛ کجاست دنیایی که بخواهد ایران را نبیند. دوست داشتم بگویم، شما اگر نخواهید هم ما هستیم و نه یک قدم از خاک خود و نه حتی ذرهای از خاکمان را هم نخواهیم داد و حتی در جنگ نرم هم خدا به دست آقا سیدعلی ارادهاش را حاکم خواهد کرد. دوست دارم به باد بگویم که نکند این خاک عزیز را به جایی ببری که ذره، ذره آن برای ما توتیاست؛ خرمشهر تو نه فقط در خاک ایرانی و در نقشه ایران بلکه در قلب هر ایرانی جای داری.
ای خرمشهر تو زیبایی، غرور یک ملتی. تو چقدر غرورآفرینی، تو آزادشهری و تو ایرانشهری. خرمشهر میدانی ما چقدر انتظار در سینه داریم و تو نشانهای هستی از این همه انتظار. منتظر شهری دیگر مثل تو هستیم که به آغوشمان بازگردد، منتظر قبله اولمان هستیم تا در کنارش بایستیم و به دنیا بگوییم که اسلام زنده و پاینده است.
خرمشهر زندگی ما با انتظار پیوند خورده، ما منتظریم ندای «انا المهدی» او را بشنویم، خرمشهر تو نشان یک جهان آرزویی.
خرمشهر از جهانآرا بگو، از فرماندهی بیمثال. خرمشهر از محمد برایمان حرف بزن از آن که صدای پوتینهایش دنیا را به لرزه درمیآورد. خرمشهر از جهان برایم حرف بزن، از جهانی که در دل تو خاموش شد. خرمشهر از جهانآرا بگو، همو که آراسته بود جهان را.
خرمشهر! محمد بود وقتی تو آزاد شدی و تو را نظاره میکرد. اگر تصاویر روز سوم خرداد را بدقت بنگری در گوشه و کنار تصاویر نه، در وسط صفحه خرمشهر، محمد جهانآرا را غرق در شادی خواهی دید.
